Share

บทที่ 2

Author: ไม่จำเป็น
ฉันนั่งกลับลงบนเก้าอี้ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง พอเปิดดูถึงเห็นว่าซูหร่านอัปเดตคลิปวิดีโอใหม่ในแอปพลิเคชันติ๊กต๊อก

ในวิดีโอ เธอหันหน้าเข้าหากล้อง ขอบตาแดงระเรื่อ น้ำเสียงสั่นเครือ

"ขอบคุณทุกคนที่ช่วยสนับสนุนนะคะ ฉันเป็นแค่คนที่ทำงานหาเช้ากินค่ำธรรมดาคนหนึ่ง ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาถูกทำร้ายด้วยวัฒนธรรมขององค์กรที่บิดเบี้ยวแบบนี้อีกแล้วค่ะ"

ฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดบนโต๊ะขึ้นมาจิบ

เสียงดังปังแว่วมาจากนอกห้อง ไม่รู้ว่าใครทุบโต๊ะเข้าให้อีกแล้ว

พี่เฉินยืนอยู่ตรงประตูมองมาที่ฉัน สีหน้าคล้ายมีเรื่องอยากจะพูดแต่ก็ลังเล

ฉันมองหน้าเธอ

"ไปดึงสำเนาแฟ้มประวัติพนักงานของซูหร่านออกมาด้วย"

วันที่สองซูหร่านก็ไม่ได้มาทำงาน

เธอยื่นใบลาป่วย โดยมีใบรับรองแพทย์จากคลินิกผู้ป่วยนอกระบุว่าเป็นลำไส้อักเสบเฉียบพลัน

แต่พอฉันไถเปิดแอปติ๊กต๊อกขึ้นมา เธอกลับกำลังสวมมงกุฎจำลองเขียนข้อความ 'ปฏิรูปสถานที่ทำงาน' นั่งไลฟ์สดอยู่บนเตียงในห้องนอนตัวเอง

"ทุกคนคะ หลังจากที่ฉันพูดความจริงออกไป ฉันก็ถูกบริษัทเพ่งเล็งเข้าแล้ว วันนี้เลยไม่กล้าไปทำงานเลยค่ะ"

ภาพในจอเธอแต่งหน้าแบบธรรมชาติ ไม่ได้แต้มเติมเครื่องสำอางใด ๆ สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวบาง ดูแล้วทั้งซูบผอมและน่าสงสารจับใจ

จำนวนคนในห้องไลฟ์พุ่งสูงถึงสองหมื่นแปดพันคนแล้ว ข้อความแสดงความเห็นอกเห็นใจและสงสารพี่สาวปลิวว่อนเต็มหน้าจอ คอมเมนต์ส่วนของขวัญอย่างจรวดน้อยกับคาร์นิวัลก็ถูกส่งเข้ามารัว ๆ อย่างไม่ขาดสาย

"ทุกคนไม่รู้หรอกค่ะ ว่าฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานคนหนึ่ง ได้เงินเดือนแค่หนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยเองค่ะ"

"แต่ฉันไม่เสียใจเลยค่ะ เพราะคนทำงานไม่ควรถูกปฏิบัติอย่างด้านชาแบบนี้"

ตอนที่เธอพูดคำว่า 'ปฏิบัติอย่างด้านชาแบบนี้' น้ำเสียงถูกดัดให้สะอื้นไห้ขึ้นมาทันที หลังมือเช็ดหางตาเบา ๆ กิริยาท่าทางแม่นยำเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว

ฉันส่งข้อความทักแชตหาเธอเป็นการส่วนตัว

"ซูหร่าน เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่เดือนเดียว เธอไม่รู้หรอกว่าสวัสดิการทริปบริษัทเมื่อก่อนของบริษัทเราอยู่ในระดับไหน"

"ถอยตอนนี้ เรื่องมันยังพอมีทางออกและแก้ไขทันนะ"

เธออ่านแล้ว แต่ไม่ตอบกลับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันก็ได้ยินข้อความแชตของตัวเองถูกอ่านออกเสียงกลางไลฟ์สดของเธอ

เธอยกภาพแคปหน้าจอแชตขึ้นมาโชว์หราต่อหน้ากล้อง

"ทุกคนดูสิคะ นายทุนออกโรงมาข่มขู่ฉันด้วยตัวเองเลยค่ะ"

"ถอยตอนนี้แปลว่าอะไร? ยังมีทางออกแปลว่าอะไร? นี่มันข่มขู่คุกคามฉันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?"

ข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิดตูมขึ้นมาทันที

"เจ้านายคนนี้โคตรน่าขยะแขยง ข่มขู่ได้แม้กระทั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ"

"ใช้กฎหมายเป็นอาวุธปกป้องตัวเองนะพี่สาว"

"แคปหน้าจอเก็บไว้ให้แล้วนะ ถ้าจำเป็นเอาไปใช้เป็นหลักฐานได้เลย"

ยอดเงินโดเนทของขวัญเด้งพรวด จากหนึ่งแสนหกหมื่นพุ่งไปเป็นสองแสนสามหมื่นห้าพัน

พี่เฉินกับพี่หลี่มาหาฉันในตอนบ่าย ทั้งสองคนสีหน้าดูไม่ได้เลยสักคน

พี่หลี่ถูมือไปมาอย่างกระวนกระวาย

"ประธานถังครับ จะนิ่งเงียบแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วนะครับ ในเน็ตเม้าท์กันไปไกลจนลามปามแล้ว ตอนนี้มีคนปล่อยข่าวว่าคุณยักยอกเงินและรับสินบนด้วยซ้ำ"

พี่เฉินพยักหน้าเห็นด้วย พลางเอ่ยรับช่วงต่อ

"ฉันปรึกษากับพี่หลี่แล้วค่ะ ว่าเราลองออกแถลงการณ์บนเว็บไซต์ทางการของบริษัทกันดีไหมคะ"

"เอาป้ายรางวัล “ท็อป 10 สุดยอดองค์กรที่มีจรรยาบรรณของเมือง” ประจำปีที่แล้ว กับหลักฐานยืนยันความโปร่งใสด้านภาษีมาโพสต์ให้หมดเลยดีไหมคะ"

ฉันครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตกลง

หลังจากแถลงการณ์ถูกโพสต์ออกไปไม่ถึงสองชั่วโมง ซูหร่านก็หัวเราะออกมากลางไลฟ์สด

เธอหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ แฝงไว้ด้วยความเวทนาสงสารจากมุมมองของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

"ทุกคนคะ เขาขนเอาป้ายเกียรติยศออกมาโชว์แล้วล่ะค่ะ ป้ายท็อป 10 สุดยอดองค์กรที่มีจรรยาบรรณของเมืองแหนะ"

"ป้ายแบบนี้ใช้เงินไม่กี่หมื่นก็ซื้อได้แล้ว พวกคุณเชื่อลงเหรอคะ? ไม่แน่ว่าเบื้องหลังอาจจะมีการใต้โต๊ะซื้อขายอำนาจกันด้วยซ้ำ"

ทิศทางข้อความคอมเมนต์เปลี่ยนฝั่งทันทีทันควัน

【ว่าแล้วเชียว ร้อนตัวจนต้องรีบออกมาพิสูจน์ตัวเองใหญ่เลย】

【แนะนำให้ ปปช. เข้าไปตรวจสอบด้วยนะว่ารางวัลนี้ประเมินผ่านออกมาได้ยังไง】

【ฉันบอกแล้วไง ถ้าไม่มีปัญหาจริงจะลนลานทำไมกัน?】

พี่เฉินนั่งตรงข้ามฉัน สีหน้าเขียวคล้ำ มือที่ถือปากกาสั่นระริกไม่หยุด

"ฉันไม่เคยเจอคนหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลยจริง ๆ"

ฉันปิดหน้าจอไลฟ์สดลง

พี่หลี่เดินเข้ามาใกล้ แล้วกดเสียงต่ำพูดลง

"ประธานถังยัยเด็กนี่เตรียมตัวมาอย่างดีเลยครับ คำพูดคำจาเชี่ยวชาญมาก เด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบมาไม่มีทางมีความสามารถในการปั่นกระแสสังคมได้ขนาดนี้หรอกครับ"

ประเด็นนี้ฉันคิดไว้อยู่ก่อนแล้ว

การที่ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย ก็แค่ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่นเท่านั้นเอง

"ปล่อยให้แม่นั่นเต้นเหยง ๆ ไปก่อนสักสองวัน เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แค่นี้หรอก"

สีหน้าของพี่เฉินยังคงมีความลังเลใจอยู่บ้าง

แต่พอเห็นว่าฉันไม่ได้มีท่าทีลนลานเหมือนรับมือกับศัตรูร้ายแรง เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ฉันเปิดคอมพิวเตอร์ ไถดูแบบฟอร์มข้อมูลที่ซูหร่านกรอกไว้ในวันแรกของการเข้าทำงาน

ตรงช่องบุคคลติดต่อฉุกเฉิน เธอไม่ได้กรอกชื่อคนในครอบครัว แต่กลับเขียนชื่อ 'หวังเฉียง' โดยระบุความสัมพันธ์ไว้ว่า 'เพื่อน'

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 10

    "ประธานถังคะ... ประธานถังทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ หนูยอมคืนเงินทั้งหมดเลย หนูจะโพสต์แถลงการณ์ขอโทษ..."ฉันหยิบเอกสารที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะ เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอ"นี่คือใบรับแจ้งความจากสถานีตำรวจ"เปิดไปอีกหน้า"นี่คือรายงานประเมินความเสียหายทางเศรษฐกิจที่ฝ่ายกฎหมายของบริษัทออกให้ พฤติกรรมของเธอและหวังเฉียงสร้างความเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม รวมกันเกินกว่าสิบห้าล้าน"เปิดไปอีกหน้า"ส่วนนี่คือหมายเรียกจากศาล วันที่นัดขึ้นศาลที่พิมพ์อยู่บนนั้น เธอเปิดดูเอาเองแล้วกัน"ฉันยื่นเอกสารชุดนั้นให้เธอ ปึกกระดาษในมือเธอสั่นระริกจนส่งเสียงพริ้วไหว"เธอบอกว่าเธอออกมาเป็นกระบอกเสียงให้คนทำงานงั้นเหรอ? คนทำงานไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสร้างข่าวปลอมเพื่อมาเป็นกระบอกเสียงหรอกนะสิ่งที่เธอทำลาย ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของฉัน แต่มันคือหม้อข้าวและความเชื่อใจของคนสี่สิบกว่าชีวิตในบริษัทนี้"ซูหร่านก้มหน้าลง หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูหยดลงบนใบหมายเรียกศาลอย่างเงียบเชียบ จนตัวหมึกสีดำซึมเป็นวงกว้างทางฝั่งหวังเฉียงถูกคุมตัวไปถึงหน้าประตูห้องประชุมแล้ว เขาหันกลับมามองข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์สดที่ยังคงวิ่งไม่หยุดบนหน

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 9

    ไลฟ์สดยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่แบบนั้น ไม่มีใครคิดจะเดินไปปิดมันลูกกระจ๊อกวัยรุ่นสี่คนนั้นแอบเบียดกันอยู่ตรงมุมห้องแถวหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรงออกมาสักแอะเดียวฉันไม่ได้หันไปมองพวกเขาอีกหมุนตัวกลับมารับหน้ากลุ่มพนักงานเก่าแก่ที่นั่งอยู่ตรงกลางพี่หลิว, พี่จ้าว, พี่เฉิน, พี่หลี่ รวมไปถึงเสี่ยวเหอโปรแกรมเมอร์ฝั่งแบ็กเอนด์ และพี่โจวจากแผนกธุรการคนกลุ่มนี้ไม่เคยออกไปพูดอะไรสักคำบนโลกออนไลน์ ไม่เคยร่วมวงผสมโรง ไม่เคยด่าทอตามกระแสลมพัดเลยสักครั้งตลอดสามวันมานี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาทำคือเคลียร์งานในมือของตัวเองให้เสร็จ แล้วค่อยแอบถามพี่เฉินเบา ๆ ว่าประธานถังยังสบายดีไหมมุมปากของฉันขยับขับเคลื่อนนิดหน่อยนี่เป็นครั้งแรกตลอดสามวันมานี้ ที่ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ"ทุกคนคะ พวกคนชั่วถูกกวาดล้างออกไปหมดแล้วค่ะ"ขอบตาของพี่หลิวพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที พี่หลี่บดขยี้จมูกตัวเองแรง ๆ สองที ทำทีเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แต่วันหยุดที่เป็นของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากค่ะ"ฉันดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน—ไม่ใช่ซองที่ปาลงบนโต๊ะก่อนหน้านี้ แต่เป็นอีกซองหนึ่ง

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 8

    "คุณจะเอาเรื่องผมเหรอ? ได้สิ แต่เงินก้อนนั้นคุณไม่มีวันได้คืนหรอก ถือซะว่าเป็นของขวัญบอกลาที่ผมมอบให้คุณแล้วกัน"ภายในห้องประชุมเงียบสงบลงจนน่ากลัวสีหน้าของพี่เฉินดูย่ำแย่ถึงขีดสุด เสียงสูดหายใจด้วยความตระหนกของพนักงานข้าง ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเองก็หยุดชะงักไปเช่นกัน"ไอ้หมอนี่มันจะโอหังเกินไปแล้วมั้ง""ขโมยออเดอร์ยอดสิบห้าล้านไปแล้ว ยังมีหน้ามาพูดจาสามหาวขนาดนี้อีกเหรอ?"ฉันจ้องมองเขา หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาทีแล้วจึงหลุดหัวเราะออกมาหวังเฉียงถูกรอยยิ้มนี้ทำเอาชะงักไป"คุณหัวเราะอะไร?""พี่หลี่ เปิดเอกสารฉบับสุดท้ายทีค่ะ"พี่หลี่เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์แล้วเคาะคีย์บอร์ดสองสามที ภาพบนจอโปรเจกเตอร์พลันเด้งภาพแคปหน้าจอข้อมูลสาธารณะขององค์กรขึ้นมาด้านบนคือบริษัทที่ชื่อว่า 'ติ่งเหิงอุตสาหกรรม' ซึ่งก็คือลูกค้ารายใหญ่ยอดสิบห้าล้านกว่าในปากของหวังเฉียงนั่นเองหลังชื่อตัวแทนผู้มีอำนาจลงนาม มีป้ายกำกับสีแดงติดหราไว้ว่า 'บุคคลผู้ขัดขืนการชำระหนี้ตามคำสั่งศาลไร้ความน่าเชื่อถือ'วันที่ลงทะเบียนในบัญชีรายชื่อผู้มีพฤติกรรมดำเนินกิจการผิดปกติ คือวันที่ 23

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 7

    "ประธานถังครับ พวกเราไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางเลยจริง ๆนะครับ หวังเฉียงเป็นคนบอกว่าซูหร่านถูกรังแก พวกเราก็แค่อยากจะช่วยเธอ—""ช่วยเธอเรื่องอะไร?""ช่วยเธอ... ช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรมครับ""นายเข้ามาทำงานได้สามเดือน เคยใช้ห้องฟิตเนสของบริษัทไหม?"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เคยครับ""ฟรีใช่ไหม แล้วห้องอาหารล่ะ?""ก็ฟรีครับ""ปีที่แล้วโบนัสปลายปีบริษัทแจกพวกนายที่เป็นเด็กใหม่เท่าไหร่?"เขาเงียบกริบไม่พูดไม่จาเด็กผู้หญิงอีกคนข้าง ๆ เอ่ยรับช่วงต่อ "สี่หมื่นค่ะ""พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานไม่ถึงครึ่งปี ได้โบนัสปลายปีสี่หมื่น นายนึกว่านี่คือการถูกรังแกอย่างนั้นเหรอ?"ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากรับคำสักคนซูหร่านพลันสะบัดหลุดจากมือพี่หลี่ ลนลานคลานเข่าพุ่งตรงมาที่หน้าโต๊ะ"ประธานถังคะ หนูผิดไปแล้วค่ะ" เธอเข่าอ่อนทรุดลงก้มกราบอยู่หน้าโต๊ะประชุม เข่ากระแทกเข้ากับกระเบื้องพื้นส่งเสียงดังตึบ "หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าสวัสดิการทริปบริษัทมันอยู่ระดับนี้ หวังเฉียงเป็นคนบอกหนู เขาบอกว่าพาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึก หนูจะคืนเงินโดเนททั้งหมดให้เลยได้ไหมคะ? ได้โปรดอย่าเอาความหนูเลยนะคะ"ในห้องไลฟ์สดเร

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 6

    หน้าถัดมา คือบันทึกการส่งออกข้อมูล รายชื่อสัญญาเสนอราคาขั้นต่ำของลูกค้า 3 ฉบับ ซึ่งครอบคลุมระบบการเสนอราคาสำหรับลูกค้ารายใหญ่ที่เป็นข้อมูลสำคัญที่สุดของบริษัทขนาดไฟล์รวมกัน 47 เมกะไบต์ ทั้งหมดถูกส่งออกผ่านบัญชีของหวังเฉียง และถูกส่งต่อไปยังอีเมลภายนอกฉบับหนึ่ง"โดเมนต่อท้ายของอีเมลฉบับนี้ เป็นโดเมนของหงเสิ้งเทรดดิ้งค่ะ" ฉันชี้ไปที่หน้าจอหน้าต่อมา คือข้อความถอดเสียงจากไฟล์เสียงในช่องแชต ฝั่งผู้ส่งคือหวังเฉียง ส่วนฝั่งผู้รับคือซูหร่าน โดยมีตราประทับบอกเวลาล่วงหน้าคือสองวันก่อนที่คลิปวิดีโอของซูหร่านจะถูกโพสต์【เสี่ยวซู เธอถ่ายตามที่พี่บอกเลยนะ เนื้อหาพี่เขียนไว้ให้เธอหมดแล้ว】【วางใจเถอะ ทริปบริษัทแบบนี้ก็พาไปเข้าค่ายฝึกทหารในป่าลึกทั้งนั้นแหละ พี่ทำงานมาสี่ปีแล้วจะไม่รู้ได้ไง?】【คลิปนี้โพสต์ออกไปดังแน่ ๆ พอติดลมบนแล้วเธอค่อยรับงานโฆษณา ถึงตอนนั้นอย่าลืมว่าพี่เฉียงเป็นคนช่วยดันเธอเข้าวงการก็แล้วกัน】ภายในห้องประชุมเงียบสงบเป็นอย่างยิ่งสายตาอีกสี่สิบกว่าคู่ละจากหน้าจอมาจ้องมองใบหน้าของหวังเฉียงลูกกระเดือกของเขากระเดือกขึ้นลงติดต่อกันสองครั้ง"อันนี้... เสียงนี้ไม่ได้หมายความว

  • แค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว   บทที่ 5

    ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดหยุดนิ่งแข็งค้างไปถึงสามวินาทีเต็มหลังจากนั้นก็เหมือนเขื่อนแตก ข้อความทั้งหมดพรั่งพรูถาโถมออกมาพร้อมกัน"เดี๋ยวนะ ๆ ๆ ... อะไรนะ?!""ทริปบริษัทสิบล้าน? วิลล่าหรูกลางน้ำ? ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจ? นี่เหรอที่เรียกว่าบังคับเกณฑ์คนไปทำงานล่วงเวลา?""ฉันลองเช็กดูสัญญาใบนั้นแล้ว ตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจบวกวิลล่าหรูกลางน้ำบวกเงินขวัญถุงคนละหนึ่งแสน... นี่แม่งไม่ใช่พวกนายทุนแล้ว นี่มันแม่พระมาโปรดชัด ๆ!""ซูหร่าน สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า? บริษัทดี ๆ แบบนี้เธอยังกล้าออกไปยื่นเรื่องร้องเรียนอีกเหรอ?"ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจอจากเดิมที่เป็นสีแดงเชียร์สนับสนุนซูหร่าน พลันแปรเปลี่ยนเป็นข้อความกังขาและตั้งคำถามเต็มไปหมดกล้องความคมชัดสูงสาดผ่านตัวสัญญาฉบับจริงบนโต๊ะ ทั้งยอดเงิน วันที่ ตลอดจนรายละเอียดตราประทับบริษัท ทุกจุดเห็นเด่นชัดเจนสีหน้าของซูหร่านถอดสีเปลี่ยนไปถึงสามรอบภายในหกวินาทีเริ่มจากไม่เชื่อ สายตาเริ่มลนลาน เลือดฝาดบนใบหน้าหดหายไปจนหมดสิ้นภายในชั่วครู่ ไม่เหลือหลงเหลือแม้แต่น้อย"นี่... เป็นไปไม่ได้" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status