All Chapters of ล่องลอยดั่งฝัน: Chapter 11 - Chapter 20

ต่อหน้าหมอ เจียงอวี่เฟยย่อมไม่กล้าโกหก ทำได้เพียงบอกเล่าความจริงออกไปตามตรงหลังจากเซี่ยอวิ๋นหวยฟังจบ เขาก็พันผ้าพันแผลกลับไปตามเดิมและผูกปมเอาไว้ จากนั้นจึงเลื่อนกล่องพยาบาลข้าง ๆ ออกแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นการกระทำอันแสนประหลาดของเขา ใบหน้าของเจียงอวี่เฟยก็ฉายแววประหลาดใจออกมาไม่ใช่ว่าจะตรวจบาดแผลหรอกเหรอ ทำไมถึงพันกลับไปอีกแล้วล่ะหลังจากพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์มือถือไปสองสามข้อความ เซี่ยอวิ๋นหวยก็หยิบกุญแจบนโต๊ะขึ้นมา แล้วหันกลับมามองเธอ“ไปกันเถอะครับ ไปตรวจที่โรงพยาบาลให้ละเอียดกัน”“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันตรวจที่จิงเป่ยมาแล้ว หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรถึงได้ออกจากโรงพยาบาลค่ะ”แม้เจียงอวี่เฟยจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่กลับไม่มีประโยชน์เลยสักนิดเซี่ยอวิ๋นหวยจ้องเธอเขม็ง แววตาแฝงความหนักแน่นที่ไม่ยอมให้ต่อรอง ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนถึงขีดสุด“เกิดอุบัติเหตุรถชนแบบนี้ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดสักหน่อยจะดีกว่านะครับ ในอนาคตมือของคุณยังต้องใช้วาดรูปอีก”พอได้ยินประโยคสุดท้าย เจียงอวี่เฟยก็คล้อยตามทันที เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปกับเขาทั้งสองคนรีบไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด และตรวจร่

ตอนที่ต้วนชิงเหย่โทรศัพท์มา เจียงซืออวี้กำลังปอกลิ้นจี่ให้น้องสาวสุดที่รักภายใต้การบังคับของคุณนายเจียงพอดีมือของเขาเต็มไปด้วยน้ำหวานเหนอะหนะจนไม่ค่อยสะดวกนัก จึงใช้ให้เธอล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาให้เจียงอวี่เฟยหยิบขึ้นมา พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วเธอกดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูของเจียงซืออวี้ จากนั้นก็กัดลิ้นจี่สดใหม่เข้าปากไปหนึ่งคำเนื้อผลไม้อ่อนนุ่มราวกับเยลลี่แตกกระจายอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน กลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วทั้งลำคอหวานจังเลยแฮะไม่รู้ว่าต้วนชิงเหย่พูดอะไร เจียงซืออวี้ถึงได้ขมวดคิ้ว แล้วหันขวับมาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่นเมื่อเผชิญกับสายตาแปลก ๆ ของพี่ชาย เจียงอวี่เฟยกลับนิ่งสงบ ดึงกระดาษทิชชูสองสามแผ่นมาเช็ดมือให้เขาลวก ๆ แล้วยัดโทรศัพท์ใส่มือเขาไปเจียงซืออวี้กำลังจะอ้าปากถาม พ่อบ้านก็พาเซี่ยอวิ๋นหวยเดินเข้ามาพอดีทันทีที่เห็นเขา คุณนายเจียงก็รีบลุกขึ้นต้อนรับขับสู้ทั้งสองคนทักทายกันไม่กี่ประโยค เซี่ยอวิ๋นหวยก็เดินไปนั่งลงข้าง ๆ เจียงอวี่เฟยว่าที่น้องเขยมาเยือนถึงที่ คำพูดที่จ่ออยู่ท

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่ชายเธอคนนี้หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกสง่างาม คนที่ฉันถูกใจจะแย่ได้ยังไง”ใบหน้าเจียงซืออวี้เต็มไปด้วยความภูมิใจ หยิบผ้าคลุมผมเจ้าสาวขึ้นมาทาบบนศีรษะของเธอเจียงอวี่เฟยให้ความร่วมมือด้วยการยกนิ้วโป้งให้เขา แล้วลดเสียงลงเริ่มหลอกถาม“งั้นคนหนุ่มที่ทั้งเก่งและยอดเยี่ยมอย่างเขา ทำไมถึงยอมตอบตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับฉันล่ะ”พอคุยถึงหัวข้อนี้ เจียงซืออวี้ก็เลิกคิ้ว ยิ่งทำท่าทางได้ใจมากขึ้นไปอีก“อวิ๋นหวยน่ะขึ้นชื่อว่าเป็นภูเขาน้ำแข็งแห่งวงการวิจัยเลยนะ ตั้งแต่เด็กจนโตเขาอุทิศตนให้แต่งานแพทย์ เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ พวกนั้นในสายตาเขาเป็นแค่เมฆหมอกนั่นแหละ ทางบ้านเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็ต้องเร่งรัดเป็นธรรมดา พวกฉันที่เป็นเพื่อนสนิทก็ต้องช่วยมองหาให้ แต่แนะนำไปสิบกว่าคนเขาก็ไม่ถูกใจเลยสักคน”“กระทั่งวันเกิดฉันเรียกเขามาเที่ยว เขาเห็นรูปถ่ายครอบครัวในบ้าน แล้วมองเธออยู่นาน ฉันเห็นว่าน่าจะมีลุ้นก็เลยลองหยั่งเชิงพูดเรื่องนี้ดู เขากลับตอบตกลงจริง ๆ! ฉันถึงอยากเป็นพ่อสื่อจับคู่ให้พวกเธอ แต่เธอดันหัวดื้อไม่ยอมตกลงท่าเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาใจเย็นรอเธอมาตั้งครึ่งค่อนปี เธอจะโชคดีแบบนี้เหรอ

ตระกูลต้วนมีคฤหาสน์บนเขาตั้งอยู่นอกเขาเซียงอวิ๋น ปกติไม่ค่อยมีคนไป ทว่าคืนวันอังคารกลับครึกครื้นมากบรรดาคุณชายและคุณหนูในแวดวงไฮโซเมืองหลวงที่สนิทสนมกับต้วนชิงเหย่ต่างได้รับคำเชิญ และพากันมาตามนัดอย่างตรงเวลาพอเดินผ่านประตูเข้าไป ทุกคนมองห้องโถงที่ถูกตกแต่งราวกับสถานที่จัดงานแต่งงาน แล้วต่างก็หันมองหน้ากันเลิ่กลั่กคุณชายใหญ่ต้วน นี่เขากำลังจะขอแต่งงานงั้นเหรอแล้วนางเอกของงานคือใครกันล่ะทุกคนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาแฟนสาวที่เขาเพิ่งเปิดตัวไปเมื่อไม่กี่วันก่อนจึงพากันเบนสายตาไปหยุดอยู่ที่หลินชิงเหยาซึ่งสวมชุดราตรีหรูหรา ก่อนจะจับกลุ่มซุบซิบนินทากันเสียงเบา“เสื้อผ้าต้องของใหม่ แต่คนรู้ใจต้องคนเก่า ดูท่าสุดท้ายแล้วคุณชายต้วนก็ยังเลือกแรกรักสินะ”“อดีตแฟนสาวผู้น่าสงสารคนนั้น ดีไม่ดีโดนบอกเลิกแล้วยังไม่รู้สาเหตุเลยมั้ง”เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาที่ดังมาจากรอบทิศ ประกอบกับมองกุหลาบหลากสีที่ถูกนำมาประดับตกแต่งจนเต็มห้องโถง แววตาของหลินชิงเหยาก็เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองเธอรู้ดีว่าสุดท้ายแล้วคนที่ต้วนชิงเหย่เลือกต้องเป็นเธอแน่นอนเขาชอบเธอมาถึงแปดปี หัวใจไม่

กระทั่งถึงคืนวันพฤหัสบดี ต้วนชิงเหย่ก็ยังไม่ได้รับสายโทรกลับจากเจียงอวี่เฟยเขากระวนกระวายใจมาก เอาแต่ก้มหน้าก้มตาดื่มเหล้า สายตาคอยเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่เป็นระยะเซี่ยเหวยรู้ความในใจของเขาดี จึงหาวิธีพูดปลอบใจ“เธอก็คงแค่แผลงฤทธิ์เอาแต่ใจแบบเด็กผู้หญิง รอให้นายไปง้ออยู่นั่นแหละ เฟยเฟยชอบนายมากขนาดนั้น ทุกคนก็เห็น ๆ กันอยู่ จะอยากเลิกจริง ๆ ได้ยังไง ให้ฉันดูนะ ร้อยทั้งร้อยคงเป็นเธอที่ยุให้พี่ชายชวนนายไปร่วมงานแต่ง ก็แค่อยากจะหาทางลงให้นายเท่านั้นแหละ”พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในที่สุดใจของต้วนชิงเหย่ก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเขาดูเวลา รอจนถึงสามทุ่มก็รีบลุกขึ้นมุ่งหน้าไปสนามบินทันทีเซี่ยเหวยเป็นคนขับรถไปส่ง ระหว่างที่รถติดไฟแดง เขาก็มองกล่องของขวัญที่ห่ออย่างประณีตหลายกล่องตรงเบาะหลัง น้ำเสียงแฝงความอิจฉาเล็กน้อย“แค่เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาลัยแต่งงานไม่ใช่เหรอ ถึงกับต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยหรือไง ถึงขั้นไปขุดเอาของล้ำค่าก้นหีบของคุณปู่ออกมาเลย ตอนฉันแต่งงาน นายห้ามลำเอียงเด็ดขาดนะ!”ต้วนชิงเหย่ปรายตามองเขาทีหนึ่ง ก่อนจะโยนสร้อยลูกประคำในมือส่งไปให้“เพื่อนร่วมห้องอะไร นั่นมันว่าที่พี