Lahat ng Kabanata ng ล่องลอยดั่งฝัน: Kabanata 1 - Kabanata 10

เจ็ดโมงเช้าวันต่อมา นาฬิกาชีวิตก็ปลุกเจียงอวี่เฟยให้ตื่นขึ้นตรงเวลาพอดีทันทีที่ลืมตา เธอก็เห็นต้วนชิงเหย่กำลังจัดระเบียบเสื้อเชิ้ตอยู่หน้ากระจกปกติแล้วเวลาพักผ่อนของเขามักจะกลับตาลปัตร การที่จู่ ๆ ตื่นตั้งแต่เช้าแบบนี้ นับเป็นครั้งแรกในความทรงจำของเจียงอวี่เฟยเลยก็ว่าได้เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันกลับมามองเธอพลางเอ่ยถาม “วันนี้ชุดฉันหล่อไหม”เขาเป็นคนใส่อะไรก็ดูดีมาแต่ไหนแต่ไร ปกติแค่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำธรรมดาก็ดูดีมากแล้ว วันนี้จงใจแต่งตัวเป็นพิเศษก็ยิ่งหล่อจนพูดไม่ออก แค่ปรายตาเกียจคร้านมองมาก็ตกสาว ๆ ได้เป็นเบือเธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงเริ่มพิถีพิถันกับการแต่งตัวขนาดนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงหลงเสน่ห์จนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ทว่าตอนนี้เธอกลับทำเพียงพยักหน้านิ่ง ๆ “ค่ะ หล่อมาก”ต้วนชิงเหย่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก “วันนี้ฉันมีนัดกินเลี้ยง เธออยู่บ้านดี ๆ นะ เดี๋ยวขากลับฉันจะซื้อของหวานมาฝาก”พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปหลังจากมองส่งแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา เจียงอวี่เฟยก็ตั้งใจจะเดินไปรินน้ำดื่ม ทว่ากลับเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือของเขาที่ลืมทิ้งไ

สิ้นคำพูดนี้ มือของต้วนชิงเหย่ที่โอบแขนเธอไว้ก็พลันรัดแน่นขึ้นทว่าเจียงอวี่เฟยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “เหรอคะ งั้นเราคงมีวาสนาต่อกันมาก”เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มกร่อย คนรอบข้างก็เริ่มสร้างความคึกคักขึ้นมาทันทีกลุ่มคนคุ้นเคยจับกลุ่มดื่มเหล้าเล่นเกมกัน เสียงดังเอะอะไปหมดเจียงอวี่เฟยไม่รู้จักใครเลยสักคน อีกทั้งไม่ชอบร่วมวงเฮฮาแบบนี้ จึงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาต้วนชิงเหย่แม้ตัวจะนั่งเฝ้าอยู่ข้างเธอ แต่สายตากลับเอาแต่จับจ้องไปยังโต๊ะฝั่งซ้ายตลอดเวลาเธอมองตามสายตาเขาไป ก็เห็นหลินชิงเหยาที่กำลังส่งเสียงเฮฮาที่สุดอยู่ทันทีทีแรกเขายังพยายามข่มใจไว้ ทว่าพอหลินชิงเหยายกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมา เขาก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นเดินไปคว้าแก้วนั้นมาทันที พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เธอแพ้แอลกอฮอล์แล้วยังจะดื่มอีก เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”เพราะน้ำเสียงที่ดุดันเกินไป ทำให้ทั้งห้องโถงเงียบกริบ ทุกคนต่างหันมามองเป็นตาเดียวหลินชิงเหยาเขี่ยลูกเต๋าในมือไปมา มุมปากยกยิ้มอย่างขบขัน“ผ่านมาตั้งหลายปี นายยังจำเรื่องนี้ได้อีกเหรอ”ต้วนชิงเหย่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เพื่อนสองสามคนที่เมามายก็โผล่เ

รอยยิ้มของต้วนชิงเหย่ชะงักค้างอยู่บนริมฝีปากเมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเธอ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเด็กน้อยคงจะโกรธเข้าแล้วเขาเดินเข้าไปหาแล้วจับมือเธอขึ้นมา ก่อนจะวางสร้อยคอเส้นนั้นลงบนฝ่ามือราวกับเล่นกล“ขอโทษนะ เมื่อวานฉันมัวแต่ไปเอาของขวัญวันเกิดให้เธอ ก็เลยลืมเธอไว้ที่วิลล่า ยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม”เอาคำโกหกที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มาบ่ายเบี่ยงเธอ เขาคิดว่าเธอจะยอมยกโทษให้อย่างนั้นเหรอเจียงอวี่เฟยมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้หยิบสร้อยคอเส้นนั้นไปเมื่อรอปฏิกิริยาตอบรับจากเธออยู่นาน ต้วนชิงเหย่ก็ถอนหายใจ หยิบสร้อยคอขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ“ทำไมหมู่นี้ถึงได้ดูใจลอยนักล่ะ มีเรื่องกังวลใจอะไรหรือเปล่า”เจียงอวี่เฟยถึงค่อยละสายตากลับมา เธอหันไปมองนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีเรื่องกวนใจนิดหน่อยค่ะ เพื่อนฉันคนหนึ่งเพิ่งจับได้ว่าแฟนที่คบกันมานานหลอกเธอมาตลอด พอรู้ความจริงเธอก็เลยมาระบายให้ฉันฟัง แล้วถามว่าควรจะให้อภัยดีไหม”ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองเขาหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะให้คำตอบอย่างมีเหตุผล“เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องกังวล แค่ขึ้นชื่อว่าหล

พอกลับถึงบ้าน เจียงอวี่เฟยก็ได้รับโทรศัพท์จากบรรณาธิการ“เฟยเฟย การ์ตูนของเธอพอปล่อยปุ๊บก็ดังเปรี้ยงเลยนะ ตอนนี้นักอ่านพากันอยากอ่านตอนต่อไป เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้าง”ช่วงหลายวันมานี้เจียงอวี่เฟยมัวแต่วุ่นวายอยู่ที่โรงพยาบาล จึงเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ก็ตอนนี้นี่เองคำพูดของบรรณาธิการล้วนแฝงเจตนาเกลี้ยกล่อมให้เธอรีบวาดภาคต่อตอนที่กระแสกำลังมาแรง แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวลนั่นเพราะการ์ตูนทั้งเล่มคือเรื่องราวความรักในชีวิตจริงที่ใช้ตัวเธอและต้วนชิงเหย่เป็นต้นแบบ เธอจึงกำหนดตอนจบไว้ก่อนที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมดหากขืนวาดต่อไป ก็คงเป็นเพียงการแต่งเติมจนเสียอรรถรสเท่านั้นเจียงอวี่เฟยเปิดโซเชียลที่ไม่ได้เข้าใช้งานมานาน มองยอดคอมเมนต์หลังบ้านที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในดวงตาก็พลันปรากฏรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ดูอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ต้วนชิงเหย่จึงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยเย้าเธออีกครั้ง “กระแสตอบรับการ์ตูนดีใช่ไหม งั้นฉันจัดปาร์ตี้ฉลองให้นักเขียนการ์ตูนคนเก่งของฉันดีไหม”เจียงอวี่เฟยยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้าม เขาก็ส่งข้อความกระจายข่าวออกไปนับไม่ถ้วนแล้วเธอจึงทำได้เพียงกลืนค

หลายชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่ฮู่ไห่อย่างปลอดภัยทันทีที่เดินออกจากประตูขึ้นเครื่อง เจียงอวี่เฟยก็เห็นครอบครัวที่ยืนรออยู่ตรงประตู จึงรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเจียงซืออวี้มองเห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่บนมือของเธอตั้งแต่ไกล จึงรีบเดินเข้าไปรับกระเป๋าเดินทางมาถือไว้ แววตาเต็มไปด้วยความปวดใจ“ไปทำอะไรมาถึงได้เจ็บตัวล่ะเนี่ย แล้วทำไมไม่เห็นบอกคนที่บ้านเลยสักคำ”คุณเจียงกับคุณนายเจียงเองก็เห็นเช่นกัน สีหน้าของทั้งคู่พลันสลดลงทันที พลางช่วยกันตรวจดูบาดแผลอย่างระมัดระวัง“เจ็บไหมลูก เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ต้องบอกพ่อกับแม่สิ พวกเราจะได้ไปรับลูกกลับมา”“พันแผลไว้หนาขนาดนี้ ท่าทางคงจะเจ็บหนักน่าดู ยังไม่ต้องกินข้าวหรอก ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวนี้เลย!”บาดเจ็บมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงอวี่เฟยได้รับความห่วงใยมากขนาดนี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความเศร้าเสียใจที่เก็บกดไว้ในใจมาตลอดจึงอดที่จะปะทุออกมาไม่ได้ กลายเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาพอลูกสาวร้องไห้ ขอบตาของคุณนายเจียงก็แดงเรื่อตามไปด้วย สองพ่อลูกเองก็เริ่มร้อนรน รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาติดต่อหมอทันทีเมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังเป็นห่ว