All Chapters of ชินอ๋องแกล้งบ้าและพระชายาแกล้งโง่: Chapter 21 - Chapter 26

"ไว้รอดูผลกัน" หยางหลงเหวียนตวัดแส้ม้า อวี้หลานกระตุกสายบังเหียนตามในจังหวะเดียวกันม้าสองตัวทะยานผ่านแนวป่าไผ่ มุ่งเข้าสู่เงามืดของป่าลึกอย่างรวดเร็วในเมื่อศัตรูวางแผนให้พวกเขากลายเป็นเหยื่อ คืนนี้ทั้งพยัคฆ์และหงส์ก็จะทำให้คนเหล่านั้นได้รู้ว่า ผู้ใดกันแน่คือผู้ถูกล่าเสียงควบม้าดังก้องไปตามเส้นทางคดเคี้ยวของขุนเขา ฝุ่นดินและใบไม้แห้งฟุ้งกระจาย ก่อนถูกม่านหมอกในป่าลึกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว ลมราตรีพัดโชยนำความเย็นเยียบเข้ามาปะทะผิวกาย ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับร้อนระอุด้วยไอพิฆาตที่แผ่ซ่านอยู่ทุกทิศเสียงคำรามต่ำดุดันดังขึ้นจากเงามืดหลังดงไผ่หมาป่าขนเหล็กสามตัว ดวงตาแดงฉานจากฤทธิ์ยาคลุ้มคลั่ง พุ่งทะยานออกจากพุ่มไม้พร้อมกัน หมายขย้ำลำคอม้าที่หลิวอวี้หลานและหยางหลงเหวียนกำลังควบอยู่"ตัวแรกเป็นของข้า"หยางหลงเหวียนถีบโกลนม้าทะยานขึ้นกลางอากาศดุจพยัคฆ์โผผิน คันธนูในมือถูกง้างจนสุดสายวืด!ลูกธนูสามดอกพุ่งแหวกม่านหมอกเข้าใส่หมาป่าตัวแรกอย่างแม่นยำฉึก!หัวลูกธนูทะลุกะโหลกสัตว์ร้ายในพริบตา ร่างมหึมาร่วงกระแทกพื้นแน่นิ่งโดยไม่มีโอกาสส่งเสียงครวญครางเกือบพร้อมกัน หมาป่าอีกสองตัวก็แยกกันกระโจนเข

ทั้งสองนอนเคียงกันในระยะประชิด ดวงตาสบประสานกันอย่างอ่อนโยนครั้งนี้ ไม่มีหน้ากาก ไม่มีเล่ห์กล ไม่มีการหยั่งเชิงระหว่างพยัคฆ์โลหิตกับหงส์ดำอีกแล้วเหลือเพียงชายหญิงคู่หนึ่งที่เปิดเผยหัวใจให้กันอย่างหมดสิ้นหยางหลงเหวียนยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกอยู่ข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน"หลายปีที่ผ่านมา ข้ามีชีวิตอยู่ในเงามืดในฐานะพยัคฆ์โลหิต ข้าเคยคิดว่าหัวใจของตนแข็งกระด้างดุจศิลา ไม่อาจเปิดรับผู้ใดได้อีก"เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนคลี่ยิ้มบาง"จนกระทั่งได้พบเจ้า อวี้หลาน เจ้าทำให้ข้ารู้ว่า การมีใครสักคนให้ปกป้อง และมีใครสักคนรออยู่ข้างหลัง คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต" คำสารภาพที่จริงใจ ทำให้หัวใจของอวี้หลานอบอุ่นจนเอ่อล้นนางยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของสวามี ดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"หงส์ดำก็เคยเชื่อว่า โลกใบนี้มีเพียงการช่วงชิง การหลอกลวง และการเอาชีวิตรอด จนกระทั่งได้มาอยู่เคียงข้างท่านอ๋อง"นางคลี่ยิ้มอ่อนโยน ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความรัก"จากนี้และตลอดไป หัวใจของอวี้หลานจะเป็นของท่านอ๋องเพียงผู้เดียวเพคะ"หยางหลงเหวียนยกมือประคองใบหน้าของนางไว้แผ่วเบา ก่อนโน้มหน้าลงสัมผัสริมฝีปาก

อวี้หลานซบหน้าลงกับอกแกร่งอีกครั้ง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"ไม่ว่าจะไปที่ใด ขอเพียงมีท่านอ๋องอยู่เคียงข้าง หม่อมฉันก็พร้อมจะไปกับท่านทุกแห่งเพคะ"หยางหลงเหวียนก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน ก่อนยกมือขึ้นลูบเรือนผมของนางอย่างทะนุถนอมเบื้องล่าง เมืองหลวงยังคงสว่างไสวด้วยแสงโคมนับพันดวงส่วนบนระเบียงสูง พยัคฆ์กับหงส์ยืนเคียงข้างกันโดยไม่ต้องสวมหน้ากากเข้าหากันอีกต่อไปหลังผ่านการต่อสู้และเล่ห์กลมานับครั้ง ในที่สุดคนทั้งสองก็มีโอกาสวางภาระในมือชั่วคราว และเตรียมก้าวเดินไปสู่วันข้างหน้าในฐานะสามีภรรยาอย่างแท้จริงฤดูใบไม้ผลิเวียนกลับมาอีกครา ดอกมู่หลันผลิบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วจวนชินอ๋อง แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านร่มไม้ ทอดเงาพลิ้วไหวลงบนพื้น รังสรรค์บรรยากาศงดงามราวภาพวาดโบราณยามนี้ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งการแย่งชิงอำนาจและแผนการนองเลือดในราชสำนัก ชินอ๋องหยางหลงเหวียน ผู้บัญชาการกองกำลังลับที่รวมพยัคฆ์โลหิตกับหงส์ดำเป็นหนึ่งเดียว กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาผ่อนคลาย นัยน์ตาคมดุจพยัคฆ์ซึ่งเคยเย็นชาและระแวดระวัง บัดนี้กลับทอประกายแห่งความสุขอย่างเปิดเผยเคียงข้างกายคือหลิว