All Chapters of ชินอ๋องแกล้งบ้าและพระชายาแกล้งโง่: Chapter 11 - Chapter 20

"โธ่ ท่านอ๋องคงจะเหนื่อยจากการวิ่งเล่นทั้งวันแน่ ๆ เพคะ พักผ่อนเถิดเพคะ วันพรุ่งนี้ยังมีเรื่องสนุกๆ รอท่านอ๋องอยู่อีกมาก""จริงหรือ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปจับผีเสื้ออีก""เพคะ หม่อมฉันจะคอยดูท่านอ๋องอยู่ข้างๆ" ทั้งสองนอนลงบนเตียงเดียวกัน โดยเว้นระยะห่างไว้เพียงเล็กน้อยภายนอกต่างฝ่ายต่างยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนทว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น ต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายมิใช่คนธรรมดา และนับจากคืนนี้เป็นต้นไปทุกการสัมผัส ทุกคำพูด และทุกการเคลื่อนไหวภายในห้องหอแห่งนี้ ล้วนเป็นการหยั่งเชิงและช่วงชิงความได้เปรียบระหว่างคนทั้งสอง โดยไม่มีผู้ใดยอมเปิดเผยไพ่ในมือก่อนอีกฝ่ายเด็ดขาดแสงอรุณอ่อนๆ สาดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเป็นริ้วสีทอง เสียงนกร้องแว่วมาจากสวนด้านนอก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมู่หลันลอยอวลอยู่ภายในห้องหอหลิวอวี้หลานนั่งอยู่หน้าคันฉ่องไม้แกะสลัก เสี่ยวชิงกำลังบรรจงจัดแต่งเรือนผมให้ผู้เป็นนายอย่างเบามือ รอยยิ้มอ่อนหวานประดับอยู่บนใบหน้างดงาม ดูไม่ต่างจากพระชายาผู้เรียบร้อยและไร้พิษภัยส่วนหยางหลงเหวียนนั่งแกว่งขาอยู่บนเตียง มือหนึ่งคว้าตุ๊กตาผ้าตัวเก่ามาแกว่งไปมา หัวเราะคิกคักตามบทบาทอ๋องผู้เสีย

"หากอยากได้ ก็ใช้ฝีมือของท่าน ถอดหน้ากากของข้า แล้วหยิบมันไปด้วยตัวเอง"ความเงียบแผ่ปกคลุมทั่วห้องประมูลลับบนชั้นสูงสุด แสงตะเกียงเพียงไม่กี่ดวงทอดเงาของพยัคฆ์โลหิตและหงส์ดำยาวทาบลงบนพื้นหิน ม้วนสาส์นลับวางนิ่งอยู่กลางโต๊ะ ราวกับเป็นชนวนที่พร้อมจุดไฟสงครามขึ้นได้ทุกเมื่อหยางหลงเหวียนภายใต้หน้ากากพยัคฆ์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบแฝงอำนาจกดดัน"คิดว่าข้าไม่กล้าถอดหน้ากากของเจ้าอย่างนั้นหรือ หงส์ดำ บนแผ่นดินนี้ ยังไม่มีสิ่งใดที่พยัคฆ์โลหิตอยากได้แล้วไม่ได้" สิ้นเสียง ร่างสูงก็พุ่งข้ามโต๊ะหินเข้าประชิดตัวนางในพริบตาฝ่ามือแกร่งพุ่งตรงเข้าหาหน้ากากหงส์ หมายกระชากออกให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังฟึ่บ!อวี้หลานเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว นางเอนกายหลบอย่างแผ่วเบาราวกับขนนกต้องสายลม ปลายนิ้วสะบัดเข็มเงินสามเล่มออกจากปลายแขนเสื้อ วิถีเข็มพุ่งตรงเข้าหาจุดชีพจรบริเวณข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำหยางหลงเหวียนเหยียบขอบโต๊ะ ดีดกายหมุนกลางอากาศ หลบคมเข็มได้อย่างหวุดหวิด ก่อนพลิกฝ่ามือซัดเข้าหาไหล่ซ้ายของนางทันทีปัง!ฝ่ามือทั้งสองปะทะกับกระแสลมปราณจนเกิดแรงสะเทือนกระจายไปทั่วห้องอวี้

ค่ำคืนอันตรายผ่านพ้นไปโดยไม่มีผู้ใดในจวนล่วงรู้ แต่ภายใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความห่วงใยที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนเอาไว้หลังหน้ากากสายใยบางอย่างซึ่งมากกว่าการเป็นคู่ปรับ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน โดยที่ไม่มีผู้ใดยอมเอ่ยถึงมันก่อนรุ่งอรุณสาดแสงสีทองผ่านช่องหน้าต่าง บรรยากาศภายในจวนชินอ๋องเริ่มต้นขึ้นพร้อมความวุ่นวาย เมื่อบ่าวรับใช้พบร่างไร้ลมหายใจของมือสังหารตกอยู่ข้างระเบียงเรือนหอพ่อบ้านเฉินรีบสั่งให้คนเคลื่อนย้ายศพออกไปจัดการอย่างเงียบเชียบ พร้อมกำชับทุกคนมิให้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนในจวนแตกตื่นและไม่ให้ข่าวรั่วไหลไปถึงคนภายนอกภายในห้องหอ เสี่ยวชิงยกอ่างน้ำกับตลับยาสมุนไพรเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก"พระชายาเพคะ เมื่อคืนมีคนร้ายลักลอบเข้ามาในจวนจริงๆ ด้วยเพคะ โชคดีเหลือเกินที่พระชายากับท่านอ๋องปลอดภัย"หลิวอวี้หลานนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง คลี่ยิ้มบางอย่างเรียบร้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เมื่อคืนข้าตกใจจนนอนหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืนเลยเสี่ยวชิง โชคดีที่ท่านอ๋องละเมอกอดข้าไว้แน่น คนร้ายคงเห็นว่าภายในห้องไม่มีความเคลื่อนไหว จึงไม่ได้เข้ามาทำร้ายพวกเ

"หากพยัคฆ์โลหิตไม่แสร้งสะดุดจนปัดถาดชาคว่ำเพื่อเบี่ยงเบนสายตาผู้คน ข้าคงสับเปลี่ยนถ้วยชาได้ไม่ง่ายถึงเพียงนั้นเพคะ" นางเอียงคอมองเขา ดวงตาทอประกายลึกซึ้ง"นับว่าสายตาและจังหวะของเราสอดประสานกันได้ดีไม่น้อย" หยางหลงเหวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาจับจ้องใบหน้างดงามในระยะใกล้ ก่อนยื่นมือไปกอบกุมมือเรียวของนางไว้อย่างหลวมๆปลายนิ้วโป้งของเขาค่อยๆ ลูบผ่านข้อมือขวาของนางอย่างเบามือ"ข้อมือหายบวมดีแล้วหรือยัง" น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยโดยไม่คิดปิดบัง"หายดีแล้วเพคะ ยาของท่านอ๋องใช้ได้ผลดีทีเดียว"อวี้หลานมิได้ชักมือกลับ นางปล่อยให้เขากุมเอาไว้เช่นนั้น พลางสบสายตาคมเข้มของสวามีอย่างไม่หลบเลี่ยง ความระแวงและการหยั่งเชิงที่เคยขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองค่อยๆ พังทลายลง เหลือเพียงความเข้าใจและความรู้สึกบางอย่างซึ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะการต้องสวมหน้ากากต่อหน้าคนทั้งโลก ทำให้ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันโดยไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง กลายเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองรู้สึกปลอดภัยที่สุด"องค์ชายสามถูกกักบริเวณแล้ว สายข่าวของพยัคฆ์โลหิตรายงานว่า ขั้วอำนาจเบื้องหลังพระองค์เริ่มระส่ำระสาย"หยางหลงเหวียนขยับเข้าใกล้อีกเล็กน้อย

หยางหลงเหวียนในฉลองพระองค์เต็มยศวิ่งออกจากแถวพระบรมวงศานุวงศ์ ตรงเข้าไปหยิบหมวกเกราะเหล็กใบหนึ่งขึ้นมาสวมกลับด้าน เขาตบหมวกดังปังๆ พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสนุกสนาน"ท่านอ๋อง ระวังเพคะ" หลิวอวี้หลานในอาภรณ์พระชายาสีเขียวอ่อนรีบก้าวตามไปประคองสวามี สีหน้าตื่นตระหนกสมกับพระชายาผู้เรียบร้อยและหัวอ่อน"หมวกเกราะหนักถึงเพียงนี้ หากตกลงมากระแทกพระเศียรจะทรงบาดเจ็บได้นะเพคะ"ขุนนางฝ่ายเสนาบดีฝ่ายขวาหลายคนลอบก่นด่าอ๋องผู้เสียสติในใจ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยออกมาส่วนฮ่องเต้เพียงทอดพระเนตรพระอนุชาด้วยสีพระพักตร์อ่อนลงเล็กน้อย ความระแวงที่เคยมีต่อชินอ๋องลดลงอีกหลายส่วนหยางหลงเหวียนแสร้งหมุนตัวเล่นอยู่ข้างหีบอาวุธ ก่อนทำหมวกเกราะหลุดมือเพล้ง!หมวกเหล็กตกกระแทกพื้นเสียงดัง ร่างสูงเซถลาไปชนเสนาบดีฝ่ายขวาเข้าอย่างจัง"โอ๊ย! ข้าจะล้มแล้ว"เขารีบคว้าเสื้อคลุมของเสนาบดีฝ่ายขวาไว้ราวกับต้องการพยุงตัว ทว่าปลายนิ้วกลับกดลงบนจุดชีพจรบริเวณหัวไหล่อย่างแยบยล พร้อมส่งลมปราณสายเล็กเข้าไปรบกวนการไหลเวียนของลมปราณภายในเสนาบดีฝ่ายขวารู้สึกวิงเวียนขึ้นมาฉับพลัน สติที่กำลังตึงเครียดยิ่งสับสนจนไม่ทันระวังตัวในเวล