All Chapters of ชินอ๋องแกล้งบ้าและพระชายาแกล้งโง่: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงปี่ กลอง และมโหระทึกแห่งงานอภิเษกสมรสดังกึกก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ทว่าแทนที่จะเป็นเสียงถวายพระพรหรือคำแสดงความยินดี กลับมีเพียงเสียงซุบซิบนินทาและสายตาเวทนาสงสารที่ทอดมองมายังเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงชาดอย่างไม่ขาดสาย"น่าสงสารท่านหญิงหลิวจริงๆ""สตรีงามเช่นนั้นกลับถูกบังคับให้แต่งกับอ๋องบ้า""ได้ยินว่าชินอ๋องคลุ้มคลั่งหนักขึ้นทุกวัน ต่อไปนางคงลำบากแน่" คำพูดเหล่านั้นลอยเข้ามาเป็นระลอก หากคนในเกี้ยวกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยภายในเกี้ยวแดง 'หลิวอวี้หลาน' ท่านหญิงผู้ถูกตระกูลผลักไสให้ตกอับ นั่งนิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายหงส์เหินด้วยไหมทองอย่างวิจิตร ผ้าคลุมหน้าสีชาดบดบังโฉมสะคราญเอาไว้จนมิดชิด มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อกำลังคลึงเข็มเงินเล่มจิ๋วเล่นอย่างผ่อนคลาย สีหน้าของนางสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นหรือร้อนรนดังเช่นเจ้าสาวทั่วไป"เจ้าสาวลงจากเกี้ยวได้" เสียงขันทีประกาศก้องม่านเกี้ยวถูกเปิดออกช้าๆ อวี้หลานก้าวลงจากเกี้ยวอย่างแช่มช้า มี 'เสี่ยวชิง' สาวใช้คนสนิทคอยประคองอยู่ข้างกายทว่าทันทีที่ยืนมั่นอยู่หน้าประตูจวนชินอ๋อง บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนไม

หลิวอวี้หลานสวมอาภรณ์พระชายาสีฟ้าครามปักดิ้นเงินอย่างประณีต ก้าวเดินอย่างสำรวม ศีรษะก้มต่ำเล็กน้อย กิริยานอบน้อมอ่อนหวานสมกับสตรีผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดีข้างกายนางคือชินอ๋อง หยางหลงเหวียน ผู้สวมฉลองพระองค์เต็มยศ หากท่าทางกลับผิดกับเครื่องแต่งกายโดยสิ้นเชิง เขาเดินแกว่งแขนไปมาอย่างร่าเริง แก้มทั้งสองป่องเพราะกำลังเคี้ยวขนมอยู่ไม่หยุดทั้งสองหยุดเบื้องพระพักตร์ ก่อนค้อมกายถวายบังคมพร้อมกัน"ถวายพระพรไทเฮา ถวายพระพรฮ่องเต้ พ่ะย่ะค่ะ เพคะ"ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระอนุชาต่างพระมารดาด้วยสายพระเนตรสุขุม ก่อนรับสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"ลุกขึ้นเถิดอ๋องสาม แต่งงานมีพระชายาแล้ว ควรรู้ความขึ้นบ้างหรือไม่"หยางหลงเหวียนรีบลุกขึ้นพลางเบิกตากว้าง ก่อนยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา"เสด็จพี่ ในวังของท่านมีขนมอร่อยเต็มไปหมดเลย เมื่อเช้าพระชายาของข้าบอกว่าถ้าข้าว่าง่าย จะพาข้ามาตกปลาในสระของเสด็จพี่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" สิ้นเสียงนั้น หลายคนในตำหนักได้แต่ลอบถอนหายใจไท่เฮาทรงทอดพระเนตรชินอ๋อง ก่อนทรงส่ายพระพักตร์เบาๆ แววพระเนตรเต็มไปด้วยความเวทนา ก่อนจะหันมาทอดพระเนตรอวี้หลาน"อวี้หลาน ลำบากเจ้าแล้ว แต่งเข้าจวนชินอ๋อ

ยามตกดึก ภายในห้องทำงานลับใต้ดินของจวนชินอ๋อง เปลวเทียนส่องไหววูบวาบ ฉายเงาคมเข้มของหยางหลงเหวียนลงบนผนังหินบัดนี้ บุรุษผู้เคยวิ่งไล่จับผีเสื้อในยามกลางวันไร้เค้าของคนเสียสติแม้แต่น้อยเขาสวมอาภรณ์รัดกุมสีดำสนิท นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายสงบนิ่ง ดวงตาลุ่มลึกเปี่ยมด้วยอำนาจเบื้องหน้าคือฉางเฟิง องครักษ์เงาคนสนิทที่กำลังคุกเข่ารายงานข่าว"เรียนท่านอ๋อง สายข่าวจากกลุ่ม 'พยัคฆ์โลหิต' รายงานว่า ช่วงนี้เครือข่ายของ 'หงส์ดำ' เริ่มขยายอิทธิพลเข้ามารวบรวมข่าวสารรอบจวนชินอ๋องมากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ คล้ายกำลังสืบหาเบาะแสบางอย่างภายในจวนแห่งนี้"หยางหลงเหวียนใช้นิ้วเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะช้าๆ แววตาฉายประกายครุ่นคิด"หงส์ดำกำลังสืบเรื่องของจวนข้าอย่างนั้นหรือ"เขาหยุดเคาะโต๊ะ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"คนผู้นั้นต้องการอะไรกันแน่" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะออกคำสั่งต่อ"ส่งคนของเราไปจับตาเส้นทางเคลื่อนไหวของตลาดมืดให้ดี อย่าให้คลาดสายตา โดยเฉพาะผู้ที่เข้าออกบริเวณจวนชินอ๋อง หากพบสิ่งผิดปกติ รีบมารายงานข้าทันที""พ่ะย่ะค่ะ" ฉางเฟิงรับคำสั้นๆ ก่อนร่างทั้งร

ต่างฝ่ายต่างมั่นใจว่าจะเป็นผู้กุมความได้เปรียบลมราตรียามดึกพัดหวีดหวิวผ่านคลังสินค้าลับทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงจันทร์ที่ทอดผ่านช่องกระเบื้องแตกเป็นริ้วสีเงิน เงาร่างสายหนึ่งทะยานผ่านแนวหลังคาอย่างเบาหวิว ราวกับขนนกที่ล่องลอยไปกับสายลมหลิวอวี้หลานในคราบ 'หงส์ดำ' สวมชุดรัดกุมสีดำสนิท เรือนผมถูกรวบสูง หน้ากากรูปหงส์ปกปิดใบหน้าครึ่งบน เผยเพียงดวงตาคมกริบที่ทอดมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็นค่ำคืนนี้ นางมิได้มาปล้นทรัพย์สิน หากแต่มาเพื่อชิง ม้วนสาส์นลับ ที่ขุนนางผู้ฉ้อราษฎร์บังหลวงแอบซุกซ่อนไว้ภายในคลังแห่งนี้ ซึ่งบังเอิญอยู่ในพื้นที่ที่กองกำลังพยัคฆ์โลหิตใช้เป็นฉากบังหน้าอวี้หลานกวาดสายตาสำรวจโดยรอบอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าไร้ผู้คน นางจึงพลิกกายลงจากชายคาอย่างแผ่วเบา ปลายเท้าแตะพื้นไม้เพียงแผ่วเดียว ไร้แม้แต่เสียงฝีเท้า มือเรียวเอื้อมไปยังช่องลับด้านหลังผนัง ก่อนใช้นิ้วกดกลไกอย่างชำนาญกึก!แผ่นไม้เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นม้วนสาส์นที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายในอวี้หลานหยิบมันขึ้นมา ก่อนคลี่ดูเพียงเล็กน้อยเพื่อยืนยันว่าเป็นของจริงทว่ายังไม่ทันเก็บม้วนสาส์นเ

เพียงเสี้ยวพริบตา นางก็เก็บอารมณ์ทั้งหมดไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนหวานดังเดิม ก่อนเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ อย่างเป็นห่วง"ท่านอ๋องเพคะ เหตุใดแขนเสื้อของท่านจึงขาดเช่นนี้เพคะ ดูคล้ายถูกของมีคมบาดเลย ท่านอ๋องไปเล่นซนที่ใดมาหรือเพคะ"หยางหลงเหวียนชะงักไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนหัวเราะเสียงใส"ฮ่า ๆ ๆ ข้าไปไล่จับแมวมา แมวข่วนแขนข้า เล็บมันยาวมาก""เช่นนั้นหรือเพคะ แมวตัวนั้นคงกล้าหาญยิ่งนัก ถึงกล้าข่วนท่านอ๋อง"อวี้หลานคลี่ยิ้มหวาน พลางพยักหน้ารับอย่างเชื่อสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะสงสัยแม้แต่น้อย แต่ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนของทั้งสองต่างฝ่ายต่างกำลังเชื่อมโยงเหตุการณ์เมื่อคืนเข้าหากันอย่างเงียบงันหยางหลงเหวียนทอดสายตามองพระชายาผู้ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย'รอยช้ำจากฝ่ามือ กลิ่นมู่หลัน และท่าทีที่แนบเนียนเกินไปนางคือหงส์ดำจริง หรือเป็นเพียงความบังเอิญ'อวี้หลานก็มองชินอ๋องผู้กำลังหัวเราะร่าไม่ต่างกัน'แขนเสื้อที่ถูกกรีด รอยเลือดแห้ง และคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น บุรุษผู้นี้คือพยัคฆ์โลหิตจริง หรือเป็นเพียงเรื่องบังเอิญอีกเช่นกัน'สายตาของทั้งสองสบกันผ่านเงาสะท้อนในคันฉ่องเพียงครู่เดียวพระชายาผู้ดูฉลาดน้อยยังคงยิ้ม