"เขาบอกว่าสตรีผมยาวปัญญาสั้น ดูถูกตำราศึกของข้า ทั้งยังรังเกียจว่าหวงอิงอ้อนแอ้น เกรงว่าจะกลายเป็นตัวถ่วง จึงคิดจะทิ้งนางไว้กลางทาง ก่อนทิ้งไป ยังคิดจะส่งนางไปเป็นหญิงคณิกาประจำกองทัพอีกด้วย ข้าจึงสังหารเขาเสีย เจ้าเองก็เคยบอกไว้ ว่าจะหลับหูหลับตาจงรักภักดีไม่ได้"หวงอิงมองข้าอย่างตกใจ กลัวว่าข้าจะบันดาลโทสะแต่ข้ากลับเผยยิ้มออกมา"ทำได้ดีมาก! สมเป็นคนที่ข้าไว้วางใจจริง ๆ!"ข้ายังไม่ลืมเรื่องที่องค์ชายรองเคยแทงข้างหลังข้า เสิ่นจู๋ชิงถือว่าบังเอิญช่วยข้าล้างแค้นแล้วเสิ่นจู๋ชิงภายนอกวางท่าเรียบเฉย แต่หูแดงจบเลือดแทบหยดออกมา"รอจนกลับถึงต้าโจว พวกเราจะสนับสนุนเจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดินี" นางว่าข้าเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ใครอยากเป็นก็เป็นไปเถิด ข้าไม่เป็นหรอก"นางถึงกับตะลึง "เจ้าไม่อยากเป็นจักรพรรดินีหรือ เช่นนั้นเจ้าวางแผนการทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร""แก้แค้นเฉย ๆ ไม่ได้หรือ"ข้าชี้ขาดเรื่องนี้"ข้าเห็นว่าเจ้ากับหวงอิงก็ไม่เลวนะ พวกเจ้าสองคนใครจะเป็นก็ย่อมได้ แต่ห้ามมาหาข้าเด็ดขาด"…...หนึ่งปีให้หลังข้านอนตากแดดอุ่น ๆ บนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ สะลึมสะลือจวนจะหลับ ข้างกายมีเด็ก
Read more