All Chapters of เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง: Chapter 1 - Chapter 10

ในเมื่อพี่สาวทนรอไม่ไหว อยากรนหาที่ตายแทนข้า เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้นางสมปรารถนาแล้วกัน......พวกอนารยชนชนะศึก กวาดปล้นสะดมทรัพย์สินในตำหนักจนเกลี้ยง ก่อนจะออกเดินทางกลับด้วยความยินดีปรีดา ฉู่หลัน พี่สาวของข้าขี่ม้าตัวเดียวกันกับเซี่ยงยวน เยื้องย่างอย่างสำราญใจอยู่หน้าสุดของขบวนส่วนเชลยศึกอย่างพวกเรา กลับถูกแส้กวาดต้อนให้เดินตามหลังสุดของขบวนเหล่าสตรีชนชั้นสูงส่วนใหญ่ล้วนเป็นดั่งกิ่งทองใบยก เคยพบเจอความยากลำบากเช่นนี้ที่ไหนกันต่อให้ฝ่าเท้าบวมห้อเลือด ก็ไม่กล้าเฉื่อยชาแม้เพียงครึ่งก้าวมีทหารคอยเฝ้าต้อนพวกเรา ขอเพียงเดินช้านิดเดียว แส้ก็หวดสะบัดลงมาทันทีบุตรีของเจ้ากรมคลังร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เห็นเพียงนางใบหน้าซีดเผือด โซเซทรุดลงกับพื้นเสียง "เพี้ยะ!" ดังสนั่น อนารยชนตวัดแส้ลงมาอย่างไร้ความปรานี นางถูกหวดจนหนังฉีก ท้ายที่สุดก็สลบไปเหล่าทหารเห็นเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว โยนร่างนางทิ้งไว้ข้างทางอย่างไม่ใส่ใจข้างทางมีร่างไร้วิญญาณนอนเกลื่อนกลาด ทุกศพล้วนตายอย่างน่าอนาถยิ่งนักในขบวนมีคนสะอื้นไห้เบา ๆ เพราะเห็นจุดจบของนางแล้วนึกถึงอนาคตตัวเองขบวนอันยิ่งใหญ่เกรี

เซี่ยงจี้ชิงจึงเผยยิ้มอีกครั้ง ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนตกอยู่ในกำมือของเขาข้าตอบรับเพียงฉากหน้า แต่วาจาที่ออกจากปากเขา ข้าไม่เชื่อถือแม้แต่คำเดียวหากข้าเดาไม่ผิด เรื่องแรกที่เขาจะทำหลังกำจัดเซี่ยงยวนได้สำเร็จ ก็คือการสังหารข้าทิ้ง แคว้นต้าโจวมีรากฐานหยั่งลึกนานนับร้อยปี แม้ผู้กุมอำนาจจะมัวเมาโง่เขลา แต่ศักยภาพยังเข้มแข็งยามนั้นเขาต้องเปลืองแรงไปมากมายกว่าจะกำจัดเสี้ยนหนามตอใหญ่ได้ ยามนี้ย่อมไม่มีทางเปิดโอกาสให้ต้าโจวกอบกู้บ้านเมืองแน่แต่สิ่งที่เซี่ยงจี้ชิงไม่รู้ก็คือ ข้าเคยมีบทเรียนจากการสนับสนุนพี่รองในยามนั้น จึงไม่มีวันทำเรื่องโง่เง่าอย่างการลงแรงเพื่อให้ผู้อื่นได้ดีอีกต่อไป......ข้าขอม้าจากเซี่ยงจี้ชิงมาตัวหนึ่ง แล้วพยุงหวงอิงที่เหน็ดเหนื่อยตรากตรำจนเกือบจะสิ้นสติขึ้นไปนั่งเสิ่นจู๋ชิงมองข้าอย่างผิดหวังและคับแค้นใจ เห็นได้ชัดว่านางเข้าใจผิดแล้ว"เจ้าเองก็ไม่สนใจความแค้นที่แผ่นดินล่ม จะไปทอดกายอยู่ใต้ร่างพวกอนารยชนด้วยหรือ""ฉู่หลันเป็นเช่นนี้ เจ้าก็เป็นเช่นนี้! องค์ชายมัวเมาโง่เขลา องค์หญิงขี้ขลาดอ่อนแอ นี่หรือคือราชวงศ์ที่ตระกูลเสิ่นทุ่มเทชีวิตปกป้อง!"แต่จู่

เจ้าขี้โรคย่อมหมายถึงเซี่ยงจี้ชิงเซี่ยงยวนจ้องมองข้า โทสะในดวงตาทวีความรุนแรงเขาตบหน้าข้าฉาดใหญ่"ก็แค่หญิงเหลือเดนที่โดนเขาทิ้ง ใครมอบความกล้าให้เจ้า ถึงบังอาจมาสามหาวต่อต้านข้า!"แต่ข้ากลับไม่ขุ่นเคือง"ในเมื่อเป็นเพียงหญิงเหลือเดน ท่านยังรั้นจะสวมอยู่อีกหรือ"เซี่ยงยวนหัวเราะอย่างเย็นเยียบชั่วร้าย "ฝีปากกล้ายิ่งนัก...""ใครก็ได้! ลากตัวนางทาสชั้นต่ำนี่ไปโยนให้สุนัขกิน!"ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ฉู่หลันกลับเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า: "ไม่สู้ส่งนางไปหอจุ้ยฮวา เพื่อดัดสันดานจองหองของนางหน่อยเล่า!"นางตาแดงฉาน จ้องมองข้าด้วยความเค้นพยาบาทเซี่ยงยวนเปลี่ยนท่าทีอันเย็นชาเมื่อครู่นี้แล้ว เขาพยุงฉู่หลันขึ้นมาด้วยความอ่อนโยน"เอาตามที่อนุยอดรักว่าแล้วกัน ให้คนนับพันร่วมหลับนอน ให้คนนับหมื่นกดร่าง กลายเป็นคณิกาชั้นต่ำที่สุด!"ระหว่างที่ทั้งสองหัวร่อต่อกระซิกกัน ก็กำหนดจุดจบของข้าได้อย่างง่ายดายข้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเงียบ ๆหมากกระดานนี้แม้อันตราย แต่โอกาสชนะกลับสูงยิ่งนักฉู่หลันผูกจิตเคียดแค้นข้าจริง ๆ ไม่ยินยอมให้ข้าตายง่ายเกินไปนางต้องการให้ข้าตกต่ำเป็นคณิกา และสิ้นชีพบนเตียงเหมื

ผู้คนหัวเราะลั่นจนท้องแข็ง หัวเราะเยาะในความขี้ขลาดของชายคนนั้น ที่เพียงแค่ดูผู้อื่นร่ายรำกระบี่ก็หวาดกลัวจนถึงเพียงนี้ข้าปิดประตูและหันหลังกลับ แต่กลับชนเข้ากับอ้อมอกของคนผู้หนึ่งชายผู้นั้นสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลา ยามแย้มยิ้มแฝงกลิ่นอายหนุ่มน้อยเขาพูดหยอก "สมกับเป็นองค์หญิง เชี่ยวชาญมากความสามารถ ฉลาดน่ารักยิ่งนัก!"เขาสวมชุดผ้าไหมสีดำ สง่าราศีไม่ธรรมดา ย่อมไม่ใช่คนสามัญทั่วไปเป็นแน่เมื่อสบกับสายตาอันหวาดระแวงของข้า เขาจึงเอ่ยอธิบายว่า "องค์หญิงอย่าได้กังวลไป ข้าน้อยชื่นชมองค์หญิงมานานแล้ว ยามนี้เพียงต้องการชมโฉมหน้าขององค์หญิงสักครา อาจจะเสียกิริยาไปบ้าง ข้าน้อยมีนามว่าโจวอวี๋ บิดาของข้าน้อยคือเศรษฐีโจวกั๋วหลง"ข้าหลุบตาลงเพื่อซ่อนสายตาเย้ยหยัน เป็นบุตรชายเศรษฐีใหญ่แท้ ๆ แต่กลับตัดใจจ่ายสามร้อยตำลึงไม่ลง เลือกที่จะปีนหน้าต่างเข้ามาพบข้าแทนข้าหัวเราะเบา ๆ "ที่แท้ก็คือคุณชายโจว ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว รูปงามเจ้าสำราญดั่งคำร่ำลือ"ข้าเคยได้ยินเรื่องของเขามาจริง ๆแต่ทุกคนต่างบอกว่าเขานิสัยดื้อรั้น เข้าออกสถานที่เริงรมย์เป็นนิจ และเกลือกกลั้วอยู่กับสตรีตลอดทั้งวันแต่

แสงเพลิงพวยพุ่งท้องฟ้า เซี่ยงยวนนำกำลังทหารบุกสังหารเข้าเมืองโดยตรงหลังจากเข่นฆ่ากันสามวันสามคืน ในที่สุดเซี่ยงยวนก็ปลิดชีพเซี่ยงจี้ชิงด้วยกระบี่เดียวนับแต่นั้นเป็นต้นมา เซี่ยงยวนจึงได้ขึ้นเป็นอ๋องคนใหม่ในคืนนั้นเอง ข้าก็ได้รับจดหมายลับจากเซี่ยงยวนเขาไม่อาจซ่อนเร้นความยินดีปรีดาในจดหมาย ถามถึงตัวตนแท้จริงของข้า บอกว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของข้า จะแต่งตั้งข้าเป็นขุนนางข้ามองดูเปลวเทียนเผาไหม้แผ่นกระดาษจดหมายจนมอด นี่ย่อมเป็นความดีความชอบของข้าอยู่แล้วหากไม่ใช่เพราะข้าบอกเขา ว่าเซี่ยงจี้ชิงล่วงรู้ถึงเจตนากบฏของเขา มีหรือที่เขาจะสั่งการให้เหล่าทหารเร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ควบม้าเร็วจนรุดหน้ามาถึงไม่ปล่อยข่าวเท็จด้วยเช่นกัน ให้เซี่ยงจี้ชิงเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจะมาถึงในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า จนบุกสังหารเซี่ยงจี้ชิงโดยไม่ให้ตั้งตัวข้ารู้นานแล้วว่าเซี่ยงจี้ชิงไม่คู่ควรให้ไว้วางใจเพราะเขาไร้ความสามารถเขามาเกิดใหม่ตั้งหลายครั้งแต่ยังกำจัดเซี่ยงยวนไม่ได้เลย เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าเขาโง่เขลาเพียงใดเซี่ยงยวนเหมาะสมจะเป็นผู้ปกครองกว่าเขาแต่นี่ก็ไม่ได้หมายค