เกิดใหม่ครั้งที่ห้า องค์หญิงฆ่าไม่เลี้ยง

ที่มุมหนึ่งของวังหลวง เหล่าสตรีชนชั้นสูงซุกตัวอิงแอบกันอย่างตัวสั่นหวาดกลัว

ทหารอนารยชนเผยรอยยิ้มชั่วร้าย ชูศีรษะเสด็จพ่อของข้าขึ้นมา

พวกมันบอกว่าจะคัดเลือกองค์หญิงที่งดงามที่สุด เพื่อมอบให้เซี่ยงยวน แม่ทัพของพวกมัน

เหล่าสตรีเบียดเสียดยัดเยียดกัน ส่วนข้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอย่างเดียว หดตัวถอยหลังสุดชีวิต

พี่สาวที่กลับชาติมาเกิดเลียนแบบการกระทำของข้าในชาติก่อน

นางพลันลุกขึ้นยืน กางแขนปกป้องผู้อื่นไว้เบื้องหลัง

"พวกเจ้ามีอะไรก็มาลงที่ข้า!"

ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของเซี่ยงยวนพอดี เขาเลิกคิ้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจ

"เอานางนี่แหละ"

พี่สาวข้าถอนหายใจยาว นางมองมายังข้าที่อ่อนแอ แล้วประณามอย่างชอบธรรม

"ฉู่อวิ้น! เจ้าอ่อนแอไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้ ไม่คู่ควรเป็นองค์หญิงแคว้นต้าโจวเลยสักนิด!"

เมื่อเห็นนางเอ่ยถึงข้า ข้าก็รีบซุกหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิม ด้วยเกรงว่าผู้อื่นจะสังเกตเห็น

ผมข้าสยายยุ่งเหยิง ใบหน้ามอมแมมแปดเปื้อนฝุ่นจนมองไม่เห็นเครื่องหน้า

เซี่ยงยวนกวาดสายตามองเพียงปราดเดียว ก่อนจะละสายตาออกไปอย่างเบื่อหน่าย

พี่สาวข้ายังคงเล่นบทสตรีผู้ยึดมั่นในเกียรติและศักดิ์ศรี นางฉุดกระชากยื้อยุดกับเซี่ยงยวน ท้ายที่สุดก็สู้แรงเขาไม่ได้ โดนเซี่ยงยวนอุ้มออกไปอย่าง 'ไม่ยินยอมพร้อมใจ'

นางอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเขา แล้วส่งสายตาลำพองใจมาทางข้า

ข้ารู้ว่านางกำลังลำพองใจเรื่องใด ก็แค่ดีใจที่ตนแย่งชิงทุกอย่างไปจากข้าได้อย่างง่ายดายเท่านั้นแหละ

ชาติที่แล้ว ข้าก้าวออกไปปกป้องทุกคน แต่กลับถูกเซี่ยงยวนชิงตัวกลับตำหนัก กลายเป็นนกน้อยในกรงทองของเขา

ส่วนนางกลับตกอับกลายเป็นคณิกา ถูกบังคับให้ปรนเรอชายมากหน้าหลายตา

นางถ่มถุยว่าข้ายอมจำนนทอดกายให้ศัตรูผู้ฆ่าเสด็จพ่อ ไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีของต้าโจว ไร้ซึ่งเกียรติขององค์หญิง

สุดท้าย นางรับแขกที่มีรสนิยมวิปริตคนหนึ่ง จึงถูกทรมานแผลเหวอะหวะเต็มตัว และสิ้นใจตายอยู่บนเตียง

นางที่กลับชาติมาเกิดใหม่จึงทนรอไม่ไหวที่จะเรียกร้องความสนใจจากเซี่ยงยวน วาดฝันว่าจะได้เสวยสุขภายใต้การคุ้มกะลาหัวของเขาไปตลอดชีวิต

แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ หลังจากนางตายได้ไม่นาน พี่ชายข้าก็รวบรวมขุมกำลังที่เหลือของต้าโจวบุกตีอนารยชนแดนใต้

ส่วนข้าในฐานะองค์หญิงแห่งต้าโจว ก็ถูกเซี่ยงยวนตัดหัวเพื่อใช้สังเวยธงทัพ

......

แต่ข้ากลับชาติมาเกิดสี่ครั้งแล้ว

หลังจากข้าลืมตาดูโลกได้ไม่นาน เสด็จแม่ก็ถูกเสด็จพ่อทอดทิ้งและเนรเทศไปยังตำหนักเย็น

ส่วนข้าก็เติบโตขึ้นมาในตำหนักเย็น กลายเป็นองค์หญิงที่มีฐานะต่ำต้อยที่สุดในวังหลวง

ชาติแรก ข้าสงบเสงี่ยมเจียมตัว ถอยห่างจากการชิงดีชิงเด่นในวัง แต่เสด็จพ่อกลับมีพระราชโองการส่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ และสิ้นใจตายอยู่กลางทาง

ชาติที่สอง ข้าลุกขึ้นต่อต้าน อาศัยความทรงจำจากชาติแรกฉายประกายความสามารถ วางแผนยึดราชบัลลังก์ ทว่าในคืนก่อนวันขึ้นครองบัลลังก์ ข้ากลับถูกท่านน้าที่ไว้วางใจใช้เชือกรัดคอตายคาตำหนัก

เขาหัวเราะเยาะว่าข้าเพ้อฝัน สตรีควรจะออกเรือนปรนนิบัติสามีอบรมบุตร ไม่ใช่มาเป็นจักรพรรดินี

ชาติที่สาม ข้าซ่อนเร้นความสามารถ ไม่เพ้อฝันถึงการเป็นจักรพรรดินีอีก ได้รับการคุ้มครองจากองค์ชายรองจนรอดพ้นจากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าใช้วิธีการสกปรกโสมมทุกรูปแบบ สนับสนุนเขาจนได้ขึ้นครองบัลลังก์

แต่เขากลับบอกว่า ผู้ที่ล่วงรู้ความลับของเขาล้วนต้องตาย

ข้าจึงถูกจับยัดเข้ากรงหมู ถ่วงน้ำสิ้นใจในทะเลสาบหนาวเหน็บเมื่อฤดูเหมันต์

ชาติที่สี่ ข้าปล่อยตามเวรตามกรรม เมื่อไร้ความช่วยเหลือของข้า องค์ชายรองจึงพ่ายแพ้ในศึกชิงบัลลังก์ องค์รัชทายาทได้ขึ้นครองบัลลังก์ตามขั้นตอน

แต่องค์รัชทายาทกลับไร้ความทะเยอทะยาน บริหารบ้านเมืองจนย่อยยับ พวกอนารยชนจึงบุกตีเข้าแคว้นต้าโจวได้อย่างง่ายดาย

และสุดท้าย ข้าก็ถูกเซี่ยงยวนตัดหัวสังเวยธงทัพ

ส่วนตอนนี้ ก็คือชาติที่ห้า

จุดเวลาที่ข้ากลับชาติมาเกิดถอยหลังกลับไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งครั้งนี้ ย้อนกลับมาในยามที่เสียแคว้นไปแล้ว

ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ครั้งนี้น่าจะเป็นการกลับชาติมาเกิดครั้งสุดท้ายของข้าแล้ว

ข้าหวาดกลัวแล้วจริง ๆ

ความกลัวตายสลักลึกอยู่ในใจข้า ข้าเพียงอยากหลีกหนีไปจากทุกสิ่งทุกอย่างนี้

แต่ว่าในชาตินี้ พี่สาวกลับย้อนเวลากลับชาติมาเกิดด้วยเช่นกัน