Semua Bab ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด: Bab 11 - Bab 20

​ลมเหนือพัดกรรโชกแรง หอบเอาใบไม้แห้งและฝุ่นทรายปลิวว่อนไปทั่วลานบ้านดินเหนียว​ซูอวี้หลันเดินก้าวข้ามธรณีประตูบ้านตระกูลซูออกมาด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง ในมือข้างขวาถือห่อผ้าฝ้ายขาดๆ ที่บรรจุเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าเพียงสองชุด ส่วนบ่าซ้ายแบกกระสอบข้าวสารที่มีธัญพืชหยาบผสมกากข้าวโพดจำนวนสิบจิน ซึ่งเป็น 'สมบัติ' ทั้งหมดที่หล่อนได้จากการเซ็นสัญญาแยกบ้านเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน​"ไสหัวไปเลยนะนังตัวซวย! ออกไปแล้วก็อย่าซมซานกลับมาขอข้าวกินล่ะ! บ้านซูถือว่าไม่มีหลานเนรคุณอย่างแกอีกต่อไป!" แม่เฒ่าซูยืนเท้าเอวด่าทอไล่หลัง เสียงแหลมปรี๊ดของหล่อนดังทะลุสายลมหนาว​ซูอวี้หลันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เด็กสาวเพียงแค่นยิ้มหยันในใจ​หึ! ใครจะกลับมาให้โง่กันล่ะ ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านนั่นแหละคือสวรรค์ของฉัน!​ตลอดสองข้างทางที่เดินผ่านแปลงนาของคอมมูน มีชาวบ้านหลายคนหยุดชะงักการทำงานแล้วหันมามองเด็กสาวผอมกะหร่องด้วยสายตาสงสารปนเวทนา การแยกบ้านออกมาอยู่ตัวคนเดียวในวัยสิบห้าปี ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน ไม่ต่างอะไรกับการเดินไปลงหลุมศพด้วยตัวเอง​ทว่าในสายตาของซูอวี้หลัน (หรือหลินเยว่) นี่คือการปลดแอก! หล่อนมีเ

​หมอกยามเช้ายังคงลงจัด บดบังทัศนวิสัยบนเส้นทางดินลูกรังที่มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ​ซูอวี้หลันในคราบ ‘คุณป้าหน้าดำ’ รูปร่างอวบอ้วน(เพราะยัดผ้าขี้ริ้ว) เดินปะปนไปกับกลุ่มชาวบ้านที่แบกตะกร้าพืชผักเข้าไปแลกเปลี่ยนในสหกรณ์ หล่อนก้มหน้าก้มตา สาวเท้าอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต​เมื่อเข้าสู่เขตตัวอำเภอ อาคารบ้านเรือนที่ก่อด้วยอิฐสีเทาก็เริ่มหนาตาขึ้น ซูอวี้หลันอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนพลุกพล่าน เลี้ยวหลบเข้าไปในตรอกแคบๆ ด้านหลังโรงงานทอผ้า ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชาวบ้านรู้กันดีว่าคือ ‘ตลาดมืด’​บรรยากาศในตรอกนี้ต่างจากถนนใหญ่ลิบลับ ผู้คนที่นี่ล้วนสวมเสื้อผ้าสีทึบ ใช้ผ้าโพกหัวหรือดึงหมวกไม้ไผ่ลงมาปิดบังใบหน้า ทุกคนต่างยืนหลบอยู่ตามมุมมืด ซุบซิบเจรจาการค้ากันด้วยเสียงที่เบาที่สุด ราวกับกลัวว่ากำแพงจะมีหู​หากมีเสียงนกหวีดของพวกทหารแดงดังขึ้นเมื่อใด ตลาดแห่งนี้ก็จะสลายตัวไปในพริบตา!​ซูอวี้หลันกวาดสายตามองหาทำเล หล่อนเลือกมุมอับหลังกองลังไม้เก่าๆ วางตะกร้าสานลงบนพื้น แล้วเปิดใบผักกาดที่ปิดทับอยู่ออกเล็กน้อย เผยให้เห็นถุงผ้าที่บรรจุ ‘น้ำตาลทรายแดง’ และ ‘ข้าวสารขาว’ ที่ซ่อนอยู่ด้านใน​เพียงไม่ถึ

รุ่งอรุณยามเช้าของฤดูใบไม้ร่วง ช่างหนาวเหน็บจนน้ำค้างบนใบหญ้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ลมเหนือที่พัดผ่านช่องเขาทำเอาชาวบ้านในคอมมูนสือหลินต้องซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางจนไม่อยากลุกไปทำงานแลกแต้มแรงงาน ทว่า ณ ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้าน ซูอวี้หลันกลับตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเต็มพิกัด! เมื่อคืนหล่อนใช้เวลาสำรวจ ‘โกดังเสบียง’ ในมิติวิเศษจนหนำใจ นอกจากอาหารแห้งและของใช้จิปาถะแล้ว หล่อนยังพบว่าตัวเองเคยบ้าจี้สั่งซื้อ ‘อุปกรณ์ช่างและทำสวน’ มาเก็บไว้ตอนที่คิดจะจัดสวนหลังบ้าน ทั้งจอบ เสียม เกรียงปูน เลื่อยมือ และค้อนเหล็ก ทุกอย่างล้วนเป็นของใหม่เอี่ยมและทำจากเหล็กกล้าคุณภาพสูงที่ยุค 70 ไม่มีทางหาได้! เด็กสาวจัดการใช้โคลนและขี้เถ้ามาถูๆ ทาๆ อุปกรณ์เหล่านั้นให้ดูเก่าและมีรอยเปื้อน เพื่อตบตาคนภายนอก จากนั้นก็เตรียม ‘เสบียง’ สำหรับมื้อเช้า เป็นซาลาเปาไส้หมูสับผสมต้นหอมลูกใหญ่อวบอ้วน แป้งขาวจั๊วะนุ่มฟูจำนวนสี่ลูก และน้ำเต้าหู้ร้อนๆ อีกสองกระบอกไม้ไผ่ ‘จะใช้งานพี่หมีระดับพรีเมียม ก็ต้องเติมพลังงานให้ถึงเครื่องหน่อย!’ เซลส์สาวคิดในใจพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เมื่อซูอวี้หลันมุดร่างออกจากกระโจมผ้าใบ

​หลังจากเงาร่างของสองย่าหลานตระกูลซูวิ่งเตลิดเปิดเปิงหายลับเข้าไปในแนวต้นไม้ ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านอีกครั้ง ลมเหนือพัดยอดหญ้าคาลู่เอน แต่ไม่อาจพัดพาความมุ่งมั่นของเซลส์สาวมือทองไปได้​"เอาล่ะ! หมดเวลาพักแล้วสิ" ซูอวี้หลันตบมือแปะๆ เรียกความสนใจจากร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนพิงด้ามพลั่วเหล็กกล้า "พี่ใหญ่จ้าว กินซาลาเปาหมดแล้วก็เตรียมตัวออกแรงได้เลย วันนี้เราต้องหล่อฐานรากและขึ้นโครงผนังบ้านให้เสร็จ อย่างน้อยก็ต้องให้พ้นระดับเอวก่อนที่น้ำค้างแข็งจะลงคืนนี้!"​จ้าวฉือพยักหน้าเงียบๆ เขาจัดการถอดเสื้อคลุมทหารสีเขียวขี้ม้าตัวนอกออก พาดไว้บนโขดหิน เผยให้เห็นเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายสีเทาเนื้อหยาบที่แนบสนิทไปกับมัดกล้ามเนื้อช่วงอกและแขน แม้อากาศจะหนาวเหน็บจนพูดออกมาเป็นไอควัน แต่อดีตทหารหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะท้านหนาวเลยสักนิด​"ก่อนอื่นต้องขุดดินเหนียวแถวริมลำธารมาผสมกับฟางข้าวและน้ำ" จ้าวฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามประสาคนที่มีทักษะการเอาชีวิตรอดสูง "แต่ดินอย่างเดียวเมื่อแห้งแล้วจะร้าวและเปราะง่ายเวลาเจอลมพายุ เราต้องหาหินก้อนเล็กๆ มาผสมเป็นแกนกลางด้วย"​ในยุค 70 การสร้า

​[ติ๊ง!!! ตรวจพบวัตถุโบราณที่มีพลังปราณบริสุทธิ์มหาศาล! ระดับความหายาก: ตำนาน! โฮสต์! ท่านต้องเอาสิ่งนั้นมาให้ได้!!!]​เสียงสังเคราะห์ของอาเป่าที่ปกติจะราบเรียบกวนประสาท บัดนี้กลับแหลมสูงและสั่นพร่าไปด้วยความตื่นเต้นดุจคนบ้าคลั่ง มันดังสะท้อนไปมาในโสตประสาทของซูอวี้หลันจนหล่อนแทบจะยกมือขึ้นปิดหู​‘หุบปากไปเลยไอ้แมวบ้า! ขืนแกร้องโวยวายจนฉันเสียสมาธิ ฉันจะยกเลิกการซื้อขายเดี๋ยวนี้แหละ!’ ซูอวี้หลันตวาดกลับในใจ​หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับความตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ในอก แสร้งทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับพ่อค้าผู้ผ่านโลกมามาก​เด็กสาวก้าวเท้าเข้าไปหาชายชราหลังค่อมที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระโจม หล่อนพินิจมอง ‘ก้อนดินโคลน’ รูปร่างคล้ายรูปปั้นในมือที่เหี่ยวย่นของเขา​ในยุคแห่งการปฏิวัติวัฒนธรรมที่มีการกวาดล้าง ‘สี่เก่า’ (อุดมการณ์เก่า วัฒนธรรมเก่า ประเพณีเก่า และนิสัยเก่า) โบราณวัตถุและพระพุทธรูปถือเป็นสิ่งของต้องห้ามร้ายแรง หากพวกยุวชนทหารตรวจพบ บ้านหลังนั้นจะถูกรื้อค้นและคนในครอบครัวจะต้องถูกจับไปวิพากษ์หน้าลานคอมมูนทันที ชาวบ้านหลายคนจึงใช้วิธีเอาดินโคลนมาพอกทับของมีค่าเอาไว้ให้ดูเหมือนก้อนหินไ