Semua Bab ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด: Bab 31 - Bab 40

ปัง!!เสียงถีบประตูไม้หน้าบ้านดินดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูที่เพิ่งติดตั้งเสร็จใหม่เอี่ยมกระแทกเข้ากับผนังจนฝุ่นดินร่วงกราวลงมา!"ออกมาเดี๋ยวนี้นะนังตัวซวย! แกกล้าดียังไงถึงขโมยจักรยานของสหายยุวชนหลี่มาขี่หน้าตาเฉย ทหารลาดตระเวนมาจับตัวแกแล้ว!"เสียงแหลมปรี๊ดของซูเยว่เล่อดังทะลุเข้ามาในความอบอุ่นของบ้านดิน หล่อนยืนเชิดหน้าชูตาอยู่หน้าประตู แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและสะใจอย่างปิดไม่มิด ด้านหลังของหล่อนมีเจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวนจากตัวอำเภอในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มสี่นาย ยืนถือกระบองไม้และไฟฉายล้อมรอบบ้านดินเอาไว้ทุกทิศทางซูอวี้หลันที่กำลังนั่งผิงไฟอยู่ข้างเตาเหล็กหล่อ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็น หล่อนปัดฝุ่นที่กางเกงเบาๆ ไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ผิดกับจ้าวฉือที่พุ่งตัวมายืนบังหน้าหล่อนไว้ทันที นัยน์ตาสีนิลของอดีตนายทหารวาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าที่ถูกบุกรุกอาณาเขต รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนทหารลาดตระเวนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดต้องเผลอกลืนน้ำลาย"พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาพังประตูบ้านคนอื่นยามวิกาล" จ้าวฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจับขั้วหัวใจหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเป็นชายวัยกลางคนที

ภายในบ้านดินที่อบอุ่นด้วยไอความร้อนจากเตาเหล็กหล่อ บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อจ้าวฉือตั้งคำถามจี้จุดอดีตนายทหารหนุ่มยืนกอดอก แผ่นหลังพิงบานประตูไม้ที่เพิ่งลงกลอน นัยน์ตาสีนิลจดจ้องไปที่จักรยานยี่ห้อเฟยเกอสีดำขลับ มันดูใหม่เอี่ยมเงาวับราวกับเพิ่งเข็นออกมาจากห้างสรรพสินค้าชั้นนำในเมืองหลวง ทั้งที่เมื่อวานมันยังเป็นแค่เศษเหล็กบิดเบี้ยวอยู่เลยซูอวี้หลันลอบกลืนน้ำลายลงคอ หล่อนรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนโง่ การจะหลอกอดีตหน่วยรบพิเศษที่เชี่ยวชาญการสังเกตการณ์ ย่อมไม่ง่ายเหมือนการหลอกแม่เฒ่าซูแต่ระดับอดีตเซลส์สาวมือทองแห่งปี เรื่องการเอาตัวรอดด้วยฝีปากคือของถนัดอยู่แล้ว!เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้ดูซื่อสัตย์และจริงใจที่สุด หล่อนเดินเข้าไปลูบเบาะหนังของจักรยานเบาๆ ก่อนจะช้อนตามองชายหนุ่ม"พี่ใหญ่จ้าว... พี่จำได้ไหมว่าเมื่อวานตอนเย็น ฉันบอกว่าจะเอาของไปจัดเก็บในกระโจม" หล่อนเริ่มปูเรื่องอย่างใจเย็น "ตอนที่ฉันกำลังจัดของอยู่ บังเอิญมี 'สหายเฒ่า' คนหนึ่งเดินผ่านมา เขาเป็นช่างซ่อมจักรยานเร่ร่อนที่หนีความวุ่นวายมาจากมณฑลอื่น"จ้าวฉือเลิกคิ้วสูง ไม่พูดขัด รอฟังเรื่องแต

ผู้จัดการสหกรณ์จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยปนประหลาดใจ ในยุคที่เนื้อหมูหนึ่งชิ้นมีค่ามากกว่าทองคำ การที่เด็กผู้หญิงแต่งตัวซอมซ่อคนหนึ่งกล้าเอ่ยปากว่าจะหาเนื้อและผักสดมาให้จัดเลี้ยงคนนับสิบได้ มันฟังดูเพ้อเจ้อเสียยิ่งกว่านิทานหลอกเด็กแต่เมื่อเขาพิจารณารูปโฉมของจักรยานเฟยเกอคันงามที่จอดอยู่ด้านนอก สลับกับท่าทีองอาจของชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู ผู้จัดการก็เริ่มตระหนักว่าคนกลุ่มนี้อาจมีเส้นสายระดับสูงที่เขาคาดไม่ถึง"ถ้าเอ็งหามาได้จริงตามที่พูด" ผู้จัดการสหกรณ์ตัดสินใจทุบโต๊ะ "ข้าจะรับซื้อเนื้อหมูในราคาสูงกว่าตลาดสองเท่า และผักสดทั้งหมดข้าจะจ่ายด้วยตั๋วอุตสาหกรรมพิเศษที่หาไม่ได้ทั่วไป เอ็งตกลงหรือไม่"ซูอวี้หลันแย้มยิ้มกว้างจนตาหยี หล่อนยื่นมือขวาออกไปด้านหน้า "พรุ่งนี้เช้าตรู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เตรียมคนงานไปเปิดประตูหลังสหกรณ์รอรับของได้เลยจ้ะผู้จัดการ!"หลังจากการเจรจาการค้าจบลงอย่างสวยงาม ซูอวี้หลันก็เดินตัวปลิวออกจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่เบิกบานสุดขีด หล่อนกระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน ให้จ้าวฉือปั่นฝ่าลมหนาวกลับไปยังหมู่บ้านสือหลินตลอดทางกลับบ

​เมื่อรถเข็นไม้คันใหญ่ถูกลากกลับมาถึงบริเวณลานหน้าบ้านดิน ซูอวี้หลันก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หล่อนแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเอาตั๋วอุตสาหกรรมไปเบิกอิฐแดงมาสร้างคฤหาสน์​ทว่าบรรยากาศรอบตัวของจ้าวฉือกลับไม่ได้เบิกบานตามไปด้วย ชายหนุ่มร่างยักษ์ลากรถเข็นไปเก็บเข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยิบถังไม้ตักน้ำจากลำธาร ผสมกับขี้เถ้าจากเตาไฟจนกลายเป็นโคลนสีดำข้นคลั่ก​อดีตนายทหารเดินตรงดิ่งไปที่จักรยานเฟยเกอคันงามที่จอดพิงผนังบ้านอยู่ แล้วใช้มือตักโคลนเหล่านั้นละเลงลงบนตัวถังสีดำขลับและซี่ลวดล้อที่เงาวับอย่างไม่ปรานี​"พี่ใหญ่จ้าว! พี่ทำอะไรน่ะ นั่นรถคันใหม่ของฉันนะ!" ซูอวี้หลันร้องเสียงหลง ถลันเข้าไปหมายจะห้าม​จ้าวฉือหยุดมือ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาสีนิลจ้องมองเด็กสาวด้วยความดุดันและจริงจังในแบบที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน​"ฉันกำลังเช็ดความประมาทของเธอทิ้งยังไงล่ะ ซูอวี้หลัน" น้ำเสียงของเขาเข้มงวดและเย็นเยียบ "เธอเพิ่งโดนทหารลาดตระเวนบุกมาค้นบ้าน โดนข้อหาโจรกรรมและเป็นนายทุน แต่เธอกลับปั่นจักรยานที่ใหม่เอี่ยมยิ่งกว่ารถของนายอำเภอ ไปอวดสายตาคนนับร้อยกลางตัวเมือง... เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"​ค

​กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณเขตก่อสร้าง ทำเอากองทัพครอบครัวซูที่เพิ่งเดินมาถึงตีนเขาถึงกับน้ำลายสอ ท้องของพวกเขาพากันส่งเสียงร้องจ๊อกๆ อย่างน่าไม่อาย​ช่างก่อสร้างทั้งห้าคนกำลังนั่งล้อมวงกินข้าวสวยร้อนๆ พูนชาม โปะหน้าด้วยเนื้อหมูสามชั้นชิ้นโตเด้งดึ๋งอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีใครสนใจผู้มาเยือนเลยแม้แต่น้อย​ภาพความอุดมสมบูรณ์ตรงหน้าทำเอาแม่เฒ่าซูตาแดงก่ำด้วยความริษยา หล่อนกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นดินเสียงดังลั่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ​"หยุดกินเดี๋ยวนี้! พวกแกเป็นใครถึงกล้ามากินเนื้อหมูของตระกูลซู!" หญิงชราแผดเสียงด่าทอ​ลุงหลี่หัวหน้าช่างชะงักตะเกียบ เขาหันมามองแม่เฒ่าซูด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไม่เกรงใจ​"พวกข้าเป็นช่างก่อสร้างที่นังหนูอวี้หลันจ้างมา ข้าวพวกนี้ก็เป็นค่าแรงที่นายจ้างจัดหาให้ ไม่ได้ไปขโมยข้าวสารหม้อไหนของตระกูลซูมาหุงเสียหน่อย ถอยไปไกลๆ เลยยายเฒ่า อย่ามาขัดขวางเวลาพักผ่อนของพวกข้า"​"นายจ้างงั้นรึ! นังเด็กเนรคุณนั่นมันเป็นหลานข้า! เงินทุกอีแปะที่มันมีก็ต้องเป็นของตระกูลข้า!" แม่เฒ่าซูหน้ามืดตามัว หล่อนหันไปสั่งลูกชายและลูกสะใภ้ "ไปแย่งชามข้