ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด

​บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นสุดหรูของมิติวิเศษเงียบกริบไปถนัดตา มีเพียงเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ครางหึ่งๆ กับร่างของซูอวี้หลันที่นอนแผ่หลาทำหน้าตายอยู่บนพื้นกระเบื้องยางแมวส้มโฮโลแกรมสวมแว่นดำลอยวนไปวนมาเหนือร่างของเธอ หางอ้วนๆ ของมันตวัดไปมาอย่างใช้ความคิด[ติ๊ง! ระบบทำการประมวลผล... ตรวจพบสัญญาณชีพโฮสต์อ่อนแรงลง 15% หากไม่ได้รับสารอาหารภายใน 12 ชั่วโมง โฮสต์จะเสียชีวิต และระบบจะถูกระงับการใช้งานถาวร] ซูอวี้หลันแอบหรี่ตามองพลางแค่นยิ้มในใจ หึ! เป็นไงล่ะไอ้อ้วน หน้าเลือดนักใช่ไหม เจอวิชากดดันปิดยอดขายของฉันหน่อยเป็นไง!"โอ๊ยยย... หายใจไม่ออกแล้ว..." เด็กสาวแกล้งร้องครวญคราง เอามือกุมท้องตัวเอง "สงสัยฉันจะอยู่รอดไปหาของโบราณยุค 70 มาให้นายไม่ได้แล้วล่ะอาเป่า ลาก่อนนะเพื่อนรัก ฝากบอกตู้เย็นด้วยว่าฉันรักมัน..."[หยุดการแสดงละครเดี๋ยวนี้โฮสต์!] อาเป่าร้องลั่น ขนแมวสีส้มลุกซู่ [ระบบมีนโยบายป้องกันการล้มละลาย! อนุมัติ 'แพ็กเกจสินเชื่อเพื่อการยังชีพสำหรับมือใหม่' ดอกเบี้ยมิตรภาพ!]วูบ!สิ้นเสียงของระบบ บาเรียสีฟ้าหน้าตู้เย็นก็มีช่องโหว่ขนาดเล็กเปิดออก พร้อมกับ 'ซาลาเปาไส้หมูสับไข่เค็ม' ลูกโ

​ลมพัดยอดไม้ดังกราว บรรยากาศกลางป่าลึกเงียบสงัดลงชั่วขณะ เมื่อบุรุษร่างยักษ์หน้าตาดุดันกำลังยืนกดดันเด็กสาวร่างผอมแห้งที่กอดซากไก่ฟ้าแน่นเป็นตุ๊กตาเน่า"ปราณจิตงั้นเหรอ?" จ้าวฉือทวนคำ แค่นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ "ลองใช้ปราณจิตของเธอทำให้ฉันปล่อยไก่นี่ไปสิ นังหนู"แทนที่ซูอวี้หลันจะตัวสั่นงันงกเหมือนเด็กสาวในหมู่บ้านทั่วไป เธอกลับฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาเรียวรีโค้งเป็นสระอิ ดูไร้พิษสงแต่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด"พี่ชายจ้าว!" เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานอย่างตีสนิททันที "เรื่องปราณจิตน่ะฉันล้อเล่น! ไก่นี่เป็นของพี่ชายแน่นอน ฝีมือปาหินของพี่แม่นยำดั่งเทพเซียนจุติ ฉันเห็นแล้วยังอึ้งไปเลย!"จ้าวฉือเลิกคิ้ว "รู้แล้วก็ปล่อยมือซะ""เดี๋ยวก่อนสิพี่ชาย!" ซูอวี้หลันกระชับกอดไก่แน่นขึ้นกว่าเดิม "พี่ล่าสัตว์เก่งขนาดนี้ ปกติเอาไปทำอะไรกินเหรอ? ต้มน้ำใสๆ ใส่เกลือหยิบมือ หรือย่างไฟแห้งๆ เหนียวๆ ใช่ไหมล่ะ?"ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย สิ่งที่เด็กสาวพูดมาคือความจริงล้วนๆ ผู้ชายตัวคนเดียวแถมยังอยู่ในยุคข้าวยากหมากแพง เครื่องปรุงอย่างซีอิ๊วหรือน้ำตาลถือเป็นของหายาก เขาทำได้แค่ย่างประทังชีวิตให้อ

​เช้าตรู่วันต่อมา ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทาหม่น อากาศเย็นยะเยือกของฤดูใบไม้ร่วงลอยแทรกซึมเข้ามาตามรอยแตกของกำแพงดินเหนียว เสียงระฆังรวมพลของฝ่ายผลิตดังแว่วมาจากลานหมู่บ้าน เป็นสัญญาณว่าชาวบ้านสือหลินต้องเตรียมตัวออกไปทำงานแลกแต้มแรงงานแล้วทว่าบนเตียงเตาที่เย็นเฉียบ ซูอวี้หลันกลับยังคงนอนนิ่งหลินเยว่ในร่างเด็กสาวเพิ่งจะดึงสติกลับออกมาจากมิติวิเศษ หลังจากได้นอนหลับสบายบนเก้าอี้นวดไฟฟ้าและตากแอร์จนฉ่ำปอด ร่างกายของเธอสดชื่นเต็มตื่น แต่จะให้เด็กรุ่นราวคราวนี้ลุกไปเกี่ยวข้าวหลังขดหลังแข็งท่ามกลางลมหนาวน่ะหรือ?ฝันไปเถอะ! วันนี้แม่จะขอลาป่วย!อดีตยอดนักขายรีบจัดการ ‘แต่งหน้าเอฟเฟกต์’ อย่างรวดเร็ว เธอหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่แอบใส่น้ำอุ่นจัดจากมิติเตรียมเอาไว้ เทใส่มือแล้วลูบชโลมไปทั่วหน้าผาก ลำคอ และเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางจนเปียกชุ่ม ราวกับคนเหงื่อแตกพลั่กเพราะพิษไข้ขั้นรุนแรง จากนั้นก็เอานิ้วป้ายขี้เถ้าก้นเตามาแต้มใต้ตาเบาๆ ให้ดูหมองคล้ำ ปิดท้ายด้วยการล้มตัวลงนอนขดตัวสั่นเทา ดึงผ้าห่มผืนบางที่เหม็นอับคลุมโปงเอาไว้ครึ่งหน้าปัง! ประตูไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงตามคาด แม่เฒ่าซูเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหมายจะกระชากผ

​ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วงมากระทบผิว แต่ซูอวี้หลันกลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด เพราะความร้อนผ่าวจาก 'ธนบัตร' ในมือมันแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ!เด็กสาวก้มมองธนบัตรใบละสิบหยวนจำนวนแปดใบ พร้อมกับตั๋วเนื้อ ตั๋วผ้า และตั๋วอุตสาหกรรมอีกปึกเล็กๆ ด้วยมือที่สั่นเทา"แปดสิบหยวน... นี่มันแปดสิบหยวนเลยนะพี่ใหญ่จ้าว!" ซูอวี้หลันเบิกตาโต "เงินเดือนคนงานในโรงงานทอผ้าที่ตัวอำเภอ เดือนหนึ่งยังได้แค่ยี่สิบกว่าหยวนเอง นี่พี่เอาสบู่ก้อนเดียวไปขายได้ราคาขนาดนี้เชียวหรือ!"จ้าวฉือมองท่าทางตื่นเต้นของเด็กสาวด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แฝงความเอ็นดูไว้ลึกๆ "ภริยาของหัวหน้าฝ่ายผลิตในตัวอำเภอกำลังเตรียมงานแต่งให้ลูกสาว พอเห็นสบู่หอมก้อนนี้ หล่อนก็แทบจะคว้าไปจากมือฉัน ยอมทุ่มทั้งเงินหยวนและตั๋วปันส่วนเพื่อแลกมันมา... นี่คือส่วนแบ่งสี่ส่วนของเธอ"ซูอวี้หลันรีบพับเงินและตั๋วปันส่วนทั้งหมดซุกเข้าในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง แม้ในใจจะแอบคิดว่า 'โอ้โห! สบู่ก้อนละไม่กี่สิบบาทในยุคฉัน เอามาฟันกำไรในยุค 70 ได้ถึงสองร้อยหยวน! อัตราแลกเปลี่ยนนี้มันปล้นกันชัดๆ!' แต่ใบหน้าภายนอกกลับฉีกยิ้มหวานประจบประแจง"พี่ใหญ่จ้

​ประสิทธิภาพการกระจายข่าวของป้าหวังนั้น รวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าพายุฤดูหนาว!เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือเรื่อง ‘แม่เฒ่าซูใช้งานหลานสาวคนโตจนใกล้ตาย แต่กลับเอาไข่ไก่และแป้งสาลีไปบำรุงหลานสาวคนรองที่แกล้งป่วย’ ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งคอมมูนสือหลิน ทุกตรอกซอกซอย ทุกแปลงนา ล้วนมีแต่เสียงจับกลุ่มนินทาครอบครัวซูกันอย่างออกรสยุคนี้คือยุคแห่งความเท่าเทียม การปฏิบัติตัวกดขี่ข่มเหงราวกับนายทุนศักดินา ถือเป็นเรื่องร้ายแรงที่อาจถูกจับไปวิพากษ์วิจารณ์หน้าลานหมู่บ้านได้เลยทีเดียว!ช่วงสายของวันต่อมา ในขณะที่ลมหนาวพัดกรรโชกแรง ลานหน้าบ้านดินเหนียวของตระกูลซูก็เนืองแน่นไปด้วยฝูงชน นำทัพโดย ‘ผู้ใหญ่บ้านเฉิน’ ผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต และ ‘นักบัญชีหวัง’ (สามีของป้าหวัง) ตามมาด้วยชาวบ้านที่แห่กันมาดูงิ้วฉากใหญ่"แม่เฒ่าซู! ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้!" ผู้ใหญ่บ้านเฉินตะโกนเสียงเข้ม ใบหน้ากร้านแดดเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดประตูไม้ถูกเปิดออก แม่เฒ่าซูเดินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด หล่อนเพิ่งจะต้มน้ำแกงไข่ใส่แป้งสาลีเสร็จ เตรียมจะเอาไปป้อนให้ซูเยว่เล่อที่นอนซมอยู่ด้านใน พอเห็นคนมารวมตัวกันเต็มหน้าบ้านก