Semua Bab ทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด: Bab 21 - Bab 30

​เสียงระฆังเหล็กที่ถูกเคาะรัวและเร็ว ดังก้องกังวานไปทั่วคอมมูนสือหลิน​เพียงไม่ถึงสองเค่อ (สามสิบนาที) กลุ่มชาวบ้านนับสิบคน นำโดยผู้ใหญ่บ้านเฉินและกองกำลังอาสาสมัครติดอาวุธของหมู่บ้าน ก็เดินถือคบเพลิงและไฟฉายมุ่งหน้ามายังที่ดินรกร้างท้ายตีนเขา แสงไฟสีส้มสว่างวาบแหวกความมืดมิดของยามพลบค่ำ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินย่ำใบหญ้าแห้งดังกราวใหญ่​ซูอวี้หลันที่ยืนกอดอกรออยู่หน้ากระโจมผ้าใบ แสยะยิ้มเย็นชาเมื่อเห็นร่างของ 'แม่เฒ่าซู' และ 'ซูเยว่เล่อ' เดินเชิดหน้าชูตาอยู่ข้างกายผู้ใหญ่บ้านเฉิน​เดาไว้ไม่มีผิด! ยายเฒ่ามหาภัยนี่กะจะเล่นงานฉันให้ตายตกไปตามกันจริงๆ สินะ!​"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละนังเด็กอกตัญญู!" แม่เฒ่าซูชี้หน้าด่าทันทีที่เดินมาถึง หล่อนหันไปทางผู้ใหญ่บ้านด้วยท่าทางประจบประแจง "ท่านหัวหน้าเฉิน ดูสิคะ! กระโจมผ้าใบหลังใหญ่เบ้อเริ่ม แถมยังมีเครื่องมือเหล็กใหม่เอี่ยมพวกนั้นอีก! นังเด็กนี่เพิ่งแยกบ้านออกมาตัวเปล่าๆ มันจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาของพวกนี้มาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมันลักลอบทำตัวเป็น 'นายทุน' ค้าขายของเถื่อนในตลาดมืด!"​ข้อหา 'นายทุน' และ 'ค้าของเถื่อน' ในยุค 70 นี้ ถือเป็นความผิดร้ายแรงระด

​รุ่งสางของวันใหม่ ท้องฟ้ายังคงถูกฉาบด้วยสีน้ำเงินเข้ม อากาศภายนอกกระโจมผ้าใบเย็นเยือกจนน้ำค้างบนยอดหญ้าจับตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ แต่ซูอวี้หลันกลับตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่เบิกโพลงและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานแห่งความโลภที่พุ่งทะลุปรอท! ​เด็กสาวขยับตัวลุกขึ้นจากแผ่นหนังเสือดาวอย่างเงียบเชียบ หล่อนไม่ได้รีบออกไปล้างหน้าล้างตาหรือผิงไฟ แต่กลับหลับตาลงแล้วเพ่งสมาธิ วาร์ปตัวเองเข้าสู่ ‘มิติวิเศษเวอร์ชัน 2.0’ ทันที ​วูบ! ​กลิ่นไอดินชื้นๆ ผสมกับอากาศบริสุทธิ์ลอยมาปะทะจมูก ซูอวี้หลันเดินตรงผ่านห้องนั่งเล่นสุดหรู ออกไปยังประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลัง ซึ่งบัดนี้เปิดทะลุไปสู่ ‘แปลงเกษตรต่างมิติ’ ที่มีดินสีดำขลับอุดมสมบูรณ์กว้างสุดลูกหูลูกตา ​และที่ริมแปลงเกษตรนั้นเอง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลสามชิ้นสีเทาเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบของ ‘อาเป่า 2.0’ กำลังยืนจิบกาแฟดำ(โฮโลแกรม) จากแก้วกระเบื้องเคลือบด้วยท่างทางสง่างามดุจซีอีโอหนุ่ม... หากไม่ติดว่ามี ‘หูแมวสีส้ม’ กระดิกดุ๊กดิ๊กอยู่บนเรือนผมสีน้ำตาล และ ‘หางอ้วนฟู’ ที่แกว่งไปมาอยู่ด้านหลังล่ะก็นะ ​"อรุณสวัสดิ์เจ้านาย..." อาเป่าขยับแว่นตากรอบทอง เอ่ยทักทายด

​"ค่าปิดปากงั้นหรือ..."​น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงกระซิบจากนรกดังขึ้น จ้าวฉือยกมือขวาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบขึ้นช้าๆ "ปกติแล้ว... วิธี 'ปิดปาก' ที่ได้ผลที่สุดในสมรภูมิ คือการทำให้คนคนนั้น... ไม่ได้อ้าปากพูดอีกเลยตลอดกาล"​ชายตาเหล่ที่เมื่อครู่ยังทำท่าทางลำพองใจ บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดลงฉับพลัน!​รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเสแสร้งทำขึ้นมาได้ มันคือกลิ่นอายของคนที่เคยพรากชีวิตศัตรูมาแล้วจริงๆ! ขาทั้งสองข้างของชายตาเหล่สั่นพั่บๆ ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจากตาตุ่มจนถึงขั้วสมอง​"พะ... พี่ใหญ่จ้าว! ช้าก่อนจ้ะ อย่าเพิ่งทำให้มือเปื้อนเลือดเลย!"​เสียงใสแจ๋วของซูอวี้หลันดังแทรกขึ้นมา หล่อนรีบก้าวออกมายืนขวางหน้าร่างยักษ์ของอดีตทหารหนุ่ม ก่อนจะยกมือขึ้นตบแผงอกกว้างของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม​จ้าวฉือก้มมองเด็กสาว เขาลดมือลงอย่างว่าง่าย แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่เหยื่ออย่างไม่วางตา​ซูอวี้หลันหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายตาเหล่ หล่อนไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวคำขู่ที่จะไปฟ้องทหารแดงเลยสักนิด กลับกัน... ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มเย็นชาดุจจิ้งจอกสาวที่กำลังมองดูไก่อ่อ

​เช้าวันรุ่งขึ้น ลมเหนือพัดกรรโชกแรงกว่าทุกวัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนน้ำค้างที่เกาะตามกิ่งไม้กลายเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคม ฤดูหนาวอันโหดร้ายของยุค 70 กำลังก้าวเข้ามาเยือนอย่างเต็มตัวแล้ว​ทว่าสำหรับซูอวี้หลัน วันนี้คือวันแห่งความรื่นเริง เพราะ ‘บ้านดิน(ผสมปูนซีเมนต์)’ ของหล่อนแห้งสนิทและพร้อมเข้าอยู่แล้ว!​โครงสร้างกำแพงสี่ด้านที่อัดแน่นไปด้วย ‘ผงหินวิเศษ’ แข็งแกร่งดุจป้อมปราการทหาร แม้แต่จ้าวฉือที่ออกแรงผลักกำแพงด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ก็ยังไม่สามารถทำให้มันสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย หลังคาที่มุงด้วยฟางข้าวหนาเตอะและตอกยึดโครงไม้ไว้อย่างดี ก็สามารถกันลมและน้ำค้างแข็งได้อย่างสมบูรณ์แบบ​"ย้ายของกันเถอะจ้ะพี่ใหญ่จ้าว! วันนี้เราจะบอกลากระโจมผ้าใบกันแล้ว!" ซูอวี้หลันร้องบอกอย่างเริงร่า​เด็กสาวและอดีตทหารหนุ่มช่วยกันขนแผ่นหนังเสือดาว หม้อดินเผา และเสบียงอาหารที่เหลืออยู่ (ซึ่งหล่อนเพิ่งแอบเอาออกมาจากมิติ) ย้ายเข้าไปไว้ในบ้านดินหลังใหม่ พื้นที่ด้านในกว้างขวางพอที่จะแบ่งเป็นโซนนอนและโซนทำอาหารได้อย่างสบายๆ​แต่ถึงแม้จะกันลมได้ ความเย็นยะเยือกจากพื้นดินก็ยังคงแผ่ซ่านขึ้นมาอยู่ดี ในยุคนี้ ชาวบ้านทางเหนือมัก

​"สะ... สวรรค์! ขอบคุณ! ขอบคุณสหายผู้มีน้ำใจประเสริฐ!" หลี่เหว่ยน้ำตาไหลพราก เข่าทรุดลงก้มหัวให้หล่อนซ้ำๆ "น้ำใจครั้งนี้ ข้าและเพื่อนๆ ยุวชนจะไม่มีวันลืมเลย!"​ซูอวี้หลันรีบเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา แสร้งทำหน้าเห็นอกเห็นใจ"ไม่เป็นไรจ้ะสหาย คนคอมมูนเดียวกันต้องช่วยเหลือกัน รีบเอาเสบียงพวกนี้กลับไปต้มให้เพื่อนกินเถอะจ้ะ"​หล่อนเดินเข้าไปในบ้านดิน และแอบล้วงของจากมิติออกมาพร้อมกับถุงกระสอบที่บรรจุข้าวสารขาวจั๊วะ มันเทศขนาดมหึมา (ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวจากแปลงเร่งเวลา) และเนื้อหมูสามชั้นก้อนโต ส่งให้หลี่เหว่ย​ยุวชนหนุ่มรับเสบียงไปด้วยมือที่สั่นเทา เขามองมันเทศหัวใหญ่ยักษ์ด้วยความตกตะลึง แต่ความหิวโหยทำให้เขาไม่กล้าตั้งคำถาม หลี่เหว่ยกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะรีบแบกกระสอบเสบียงเดินโซซัดโซเซกลับไปทางเดิมด้วยเรี่ยวแรงที่พุ่งปรี๊ด​เมื่อลูกค้าจากในเมืองเดินลับสายตาไป จ้าวฉือก็หันมามอง 'จักรยานเฟยเกอ' สภาพเยินที่จอดพิงต้นไม้อยู่​"เธอเอาเสบียงตั้งมากมาย ไปแลกกับเศษเหล็กที่ขี่ไม่ได้งั้นหรือ นังหนูซู... คราวนี้ฉันว่าเธอขาดทุนย่อยยับแล้วล่ะ" ชายหนุ่มส่ายหน้า แม้เขาจะซ่อมของเป็น แต่การหาโซ่หรือซี่ลวด