All Chapters of ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป: Chapter 1 - Chapter 10

แต่แม่กลับตบหน้าเขาอย่างแรง“ฉันว่าแล้วว่าเธอแกล้งตาย!”......ยมบาลกุมแก้ม นิ่งอึ้งไปเต็ม ๆ สามวินาทีตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา มนุษย์คนไหนเห็นเขาแล้วไม่คุกเข่าร้องขอชีวิตบ้าง?แววตาของเขาพลันลุกโชนด้วยความโกรธ กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่กลับพบว่าใช้พลังไม่ได้ตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้กำลังใช้ร่างของฉันอยู่ จึงไม่มีพลังเทพแม้แต่น้อยระหว่างที่เขายังอึ้ง พ่อก็เดินเข้ามาพูดเสียงเย็น“ก็แค่ให้เธอลงสระไปหาสร้อยข้อมือให้ซูซู จำเป็นต้องเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นด้วยเหรอ?”หลินซูซูหลบอยู่ด้านหลังพี่ชายคนโต ดวงตาแดงก่ำราวกับกระต่าย“เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่น่าทำสร้อยข้อมือที่แม่ให้หายเลย”“ถ้าพี่สาวไม่อยากช่วยก็บอกกันตรง ๆ ได้ ไม่เห็นต้องใช้วิธีนี้ทำให้ทุกคนตกใจเลย”พี่ชายใหญ่ปกป้องเธอทันที“ซูซู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”พูดจบ เขาก็มองไปทางเตียงผู้ป่วยด้วยสายตารังเกียจ“หลินอวี่ เธอโตมาในแถบภูเขา ไม่มีใครสอนเรื่องกฎระเบียบมารยาท พวกเราค่อย ๆ สอนเธอได้”“แต่เธอจะไม่พอใจเมื่อไหร่ก็เอาเรื่องฆ่าตัวตายมาบีบให้คนทั้งครอบครัวต้องคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอไม่ได้”พี่ชายรองก็แค่นหัว

ฉันเห็นมุมปากของยมบาลกระตุกอย่างแรงเขาจ้องช่องหมาตรงหน้า สีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธฉันหลุบตาลงแล้วยักไหล่“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับฉัน”“เรากลับโรงพยาบาลกันเถอะ”แต่ยมบาลกลับแค่นเสียงเย็น ก่อนคว้าตัวฉันไว้“รอข้านี่สืบให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีกับพวกเขาทีละเรื่อง!”พูดจบ เขาก็กัดฟันมุดเข้าไปทันทีที่คลานออกมา ก็เห็นพี่ชายทั้งห้าของฉันยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลส่วนหลินซูซูถูกพวกเขาล้อมปกป้องไว้ตรงกลางพี่ชายใหญ่ตวาดเสียงเย็น“หลินอวี่ มีประตูใหญ่ไม่เดิน ดันมุดช่องหมาเข้ามา อยากเรียกร้องความสงสารจากใคร?”ยมบาลเดือดดาลขึ้นมาทันที“ฉันไม่มีสิทธิ์ผ่านเข้าออกต่างหาก!” ขอบตาของหลินซูซูแดงขึ้นทันที ก่อนโผเข้ากอดพี่ชายใหญ่“เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในบ้านฉันเป็นคนดูแลทั้งหมด ตอนนี้พี่สาวกำลังโทษฉันเหรอ?”“แต่แม่บอกว่าเธอยังเรียนรู้กฎระเบียบได้ไม่ดีพอ เลยให้สิทธิ์แบบคนในครอบครัวไม่ได้ ฉันก็แค่ทำตามที่แม่บอก…”พี่ชายรองรีบเข้ามาขวางหน้าหลินซูซูทันที“ก็เพราะเธอไม่รู้จักกฎระเบียบ พ่อแม่ถึงต้องคอยกันเธอไว้”“ซูซูคอยเป็นธุระและเป็นห่วงเรื่องต่าง ๆ ให้ทั้งครอบครัว แต่เ

คนตระกูลหลินทั้งหมดแข็งค้างอยู่กับที่แม่มองยมบาลที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าซีดลงชั่วขณะพี่ชายหลายคนก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่นาน แม่กลับหัวเราะออกมา“หลินอวี่ เดี๋ยวนี้ฝีมือการแสดงของเธอดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ”“เพื่อขู่พวกเรา ถึงกับทำภาพโฮโลแกรมออกมาเลยเหรอ?”เธอชี้ไปยังร่างของฉันที่ไหม้เกรียมและเปียกโชกอยู่บนพื้น แววตากลับมาเต็มไปด้วยความรังเกียจอีกครั้ง“ทั้งวางเพลิง ทั้งกระโดดลงทะเลสาบ ตอนนี้ยังมาเล่นผีหลอกคนอีก”“เธอจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่?”พี่ชายใหญ่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขากวาดตามองรอบ ๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา“แถวนี้ต้องซ่อนเครื่องฉายภาพเอาไว้แน่”“เพื่อแย่งความเอ็นดู หลินอวี่ถึงกับใช้วิธีสกปรกแบบนี้ได้ลงคอ”ยมบาลลอยอยู่กลางอากาศ หมอกดำรอบกายพลุ่งพล่านเขากวาดตามองคนตระกูลหลินอย่างเย็นชา เสียงดังกึกก้องจนผิวน้ำในทะเลสาบกระเพื่อมเป็นระลอก“ข้าคือยมบาลแห่งยมโลก ผู้กุมความเป็นความตาย ตัดสินความดีความชั่ว!”“อายุขัยของหลินอวี่สิ้นสุดไปนานแล้ว วิญญาณก็ไปสู่ยมโลกแล้ว”“บัดนี้ร่างของเธอยังถูกหลินซูซูจงใจปองร้าย พวกเจ้าเห็นคนกำลังจะตายกลับไม่ช่วย จนชีวิตของเธอ

ทันทีที่โซ่ล่ามวิญญาณตกลงมา คนตระกูลหลินก็กลับมาขยับตัวได้อีกครั้งแม่เซไปก้าวหนึ่ง พอเงยหน้าเห็นยมบาลนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง จึงเข้าใจในที่สุดว่านี่ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงฉันตายแล้วจริง ๆใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตา ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น“ท่านยมบาล!”“ได้โปรดตรวจสอบคดีนี้ให้ละเอียดด้วย!”“ลูกสาวฉันไม่มีทางตายโดยไม่มีสาเหตุ ต้องมีคนทำร้ายเธอจนตายแน่!”พ่อก็คุกเข่าตาม น้ำเสียงตึงเครียด“หลินอวี่เพิ่งอายุสิบแปด”“ปกติร่างกายก็แข็งแรงมาตลอด จะตายกะทันหันได้ยังไง?”พี่ชายหลายคนหน้าซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำพี่ชายใหญ่โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง“ท่านยมบาล ได้โปรดคืนความเป็นธรรมให้น้องสาวผมด้วย!”พวกเขาทยอยคุกเข่าลงทีละคน ร้องไห้จนแทบพูดไม่เป็นคำยมบาลก้มมองคนตระกูลหลินที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้น ก่อนแค่นหัวเราะ“วางใจเถอะ”“ข้าย่อมตรวจสอบอย่างละเอียดแน่นอน”“เพราะคนที่ช่วยคนชั่วทำความชั่ว ก็คือพวกเจ้าเอง!”รูม่านตาของพ่อแม่และเหล่าพี่ชายหดวูบพร้อมกัน ทุกคนมองยมบาลอย่างไม่อยากเชื่อยมบาลยกมือขึ้นโบกเมฆดำเหนือท้องตำหนักพญายมพลุ่งพล่าน ก่อนม่านแสงขนาดใหญ่จะค่อย ๆ คลี่ออกบนม่านแสง

หลังม่านแสงดับลง ตำหนักพญายมก็ตกอยู่ในความเงียบราวกับไร้สรรพเสียงหลินซูซูหน้าซีดเผือด หดตัวอยู่ตรงมุมห้องเมื่อเห็นทุกคนจ้องเธอเขม็ง ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที“พ่อ แม่ พี่ ๆ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่สาวจะตาย…”“ฉันแค่กลัวว่าจะเสียทุกคนไป ถึงได้โกหกเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างเป็นบางครั้ง”เธอยกมือปิดหน้าร้องไห้“อีกอย่าง พี่สาวเองก็ผิดเหมือนกันนะ”“ถ้าพี่ยอมอธิบายให้ชัดเจนตั้งแต่แรก ไม่เอาแต่แสร้งทำเป็นน่าสงสาร พวกพี่จะเข้าใจพี่ผิดได้ยังไง?”เพียะ!ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าเธออย่างแรงหลินซูซูถูกตบจนล้มลงกับพื้น ยกมือกุมแก้มอย่างไม่อยากเชื่อพ่อโกรธจนตัวสั่น“หลินอวี่เกือบตายด้วยน้ำมือเธอถึงเจ็ดครั้ง ยังกล้าบอกว่าเธอก็ผิดอีกเหรอ?”หลินซูซูส่ายหน้าทั้งน้ำตา“ไม่! ไม่ใช่นะ…”ยังพูดไม่ทันจบ พี่ชายใหญ่ก็เตะเข้าที่ไหล่เธอเต็มแรงหลินซูซูกรีดร้อง ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง“หลินซูซู! หลายปีมานี้พวกเราเคยปฏิบัติต่อเธอไม่ดีตรงไหน!”“แต่เธอกลับใส่ร้ายน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่า!”“แล้วพวกเราก็ดันเชื่อเธอจริง ๆ!”แม่พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหลินซูซู“ฉันเลี้ยงเธอเหมือนลูกแท้ ๆ มาสิบกว่า