ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป

แต่แม่กลับตบหน้าเขาอย่างแรง

“ฉันว่าแล้วว่าเธอแกล้งตาย!”

......

ยมบาลกุมแก้ม นิ่งอึ้งไปเต็ม ๆ สามวินาที

ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา มนุษย์คนไหนเห็นเขาแล้วไม่คุกเข่าร้องขอชีวิตบ้าง?

แววตาของเขาพลันลุกโชนด้วยความโกรธ กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่กลับพบว่าใช้พลังไม่ได้

ตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้กำลังใช้ร่างของฉันอยู่ จึงไม่มีพลังเทพแม้แต่น้อย

ระหว่างที่เขายังอึ้ง พ่อก็เดินเข้ามาพูดเสียงเย็น

“ก็แค่ให้เธอลงสระไปหาสร้อยข้อมือให้ซูซู จำเป็นต้องเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นด้วยเหรอ?”

หลินซูซูหลบอยู่ด้านหลังพี่ชายคนโต ดวงตาแดงก่ำราวกับกระต่าย

“เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่น่าทำสร้อยข้อมือที่แม่ให้หายเลย”

“ถ้าพี่สาวไม่อยากช่วยก็บอกกันตรง ๆ ได้ ไม่เห็นต้องใช้วิธีนี้ทำให้ทุกคนตกใจเลย”

พี่ชายใหญ่ปกป้องเธอทันที

“ซูซู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”

พูดจบ เขาก็มองไปทางเตียงผู้ป่วยด้วยสายตารังเกียจ

“หลินอวี่ เธอโตมาในแถบภูเขา ไม่มีใครสอนเรื่องกฎระเบียบมารยาท พวกเราค่อย ๆ สอนเธอได้”

“แต่เธอจะไม่พอใจเมื่อไหร่ก็เอาเรื่องฆ่าตัวตายมาบีบให้คนทั้งครอบครัวต้องคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอไม่ได้”

พี่ชายรองก็แค่นหัวเราะ

“ซูซูแค่ขอให้เธอช่วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอก็แกล้งจมน้ำจนต้องเข้าโรงพยาบาล”

“สมแล้วที่ใช้ชีวิตตามใจอยู่นอกบ้านจนเคยตัว ไม่มีการอบรมสั่งสอนเลยสักนิด”

ยมบาลรู้ดีว่าฉันตายจริง เขาอ้าปาก ดูท่าคงอยากด่าออกมา

แต่แม่จูงมือหลินซูซูหันหลังไปแล้ว

“อยู่ที่นี่สำนึกผิดให้ดี”

“เมื่อไหร่รู้จักทำตัวรู้ความเหมือนซูซูแล้ว ค่อยกลับบ้าน”

หลังจากพวกเขาออกจากห้องผู้ป่วย รถเข็นอาหารก็ถูกเข็นเข้ามา

โจ๊กปลิงทะเล ปลานึ่ง และซี่โครงตุ๋นจนนุ่มเปื่อย วางเรียงเต็มโต๊ะ

สีหน้าของยมบาลผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขามองไปยังโต๊ะอาหาร

“อืม ถึงการลงไม้ลงมือจะไม่ถูกก็เถอะ”

“แต่โลกมนุษย์มีคำโบราณอยู่ว่า รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี”

“พวกเขายอมช่วยชีวิตเจ้า แถมยังเตรียมอาหารดีขนาดนี้ไว้ให้ แสดงว่าในใจก็ยังห่วงเจ้าอยู่แน่!”

ฉันพยักหน้าอย่างไร้ความรู้สึก

“อาจจะมั้ง”

เขาคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งเข้าปาก ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“อาหารของโลกมนุษย์สมัยนี้อร่อยขนาดนี้เชียว!”

เขายัดอาหารเข้าปากติด ๆ กันหลายคำ ก่อนจะตำหนิฉันด้วยเสียงอู้อี้

“เจ้าผีน้อยอย่างเจ้านี่ไม่รู้จักรับความหวังดีเอาเสียเลย”

“ได้อยู่คฤหาสน์ กินอาหารเลิศรส แถมยังมีคนตั้งมากมายคอยดูแลเจ้า”

“ขนาดนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองตายช้าเกินไปอีกเหรอ?”

ฉันมองเขากินอย่างตะกละตะกลาม ก่อนเอ่ยเตือนเบา ๆ

“ท่านยมบาล”

“ถ้าฉันเป็นท่าน ฉันจะไม่กินต่อแล้ว”

ยมบาลไม่ใส่ใจ เพียงเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง

“หมายความว่าไง?”

วินาทีต่อมา เสียงกระแสไฟฟ้าแหลมบาดหูก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ร่างของยมบาลเกร็งแข็งทันที

เขากลิ้งตกจากเตียง ก่อนจะบีบคอตัวเองไว้แน่น

“ของบ้าอะไรเนี่ย!”

กระแสไฟฟ้าช็อตเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า

เขาถูกไฟฟ้าช็อตจนดิ้นพลิกไปมา หน้าผากกระแทกตู้เข้าอย่างแรง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา

จนกระทั่งไฟฟ้าหยุดลง เขาจึงยกมือสั่นเทาขึ้นคลำลำคอ

ตรงนั้นมีปลอกคอหนังเส้นหนึ่งคล้องรัดแน่นอยู่

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด

แม่จูงมือหลินซูซูเดินเข้ามา ในมือถือรีโมต ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“เมื่อกี้ฉันเห็นจากกล้องวงจรปิดชัดเจนทุกอย่าง”

“คำแรกที่กิน เธอเคี้ยวแค่สามทีก็กลืนแล้ว”

“นั่งก็ไม่เป็นท่า กินก็ไม่เป็นท่า! ไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย!”

“ตระกูลหลินไม่มีลูกสาวอย่างเธอ!”

ยมบาลยันขอบเตียงไว้ สีหน้ามืดทะมึนลงทันที