Share

บทที่ 3

Author: จูเอ๋อร์
ฉันเห็นมุมปากของยมบาลกระตุกอย่างแรง

เขาจ้องช่องหมาตรงหน้า สีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

ฉันหลุบตาลงแล้วยักไหล่

“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับฉัน”

“เรากลับโรงพยาบาลกันเถอะ”

แต่ยมบาลกลับแค่นเสียงเย็น ก่อนคว้าตัวฉันไว้

“รอข้านี่สืบให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีกับพวกเขาทีละเรื่อง!”

พูดจบ เขาก็กัดฟันมุดเข้าไป

ทันทีที่คลานออกมา ก็เห็นพี่ชายทั้งห้าของฉันยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล

ส่วนหลินซูซูถูกพวกเขาล้อมปกป้องไว้ตรงกลาง

พี่ชายใหญ่ตวาดเสียงเย็น

“หลินอวี่ มีประตูใหญ่ไม่เดิน ดันมุดช่องหมาเข้ามา อยากเรียกร้องความสงสารจากใคร?”

ยมบาลเดือดดาลขึ้นมาทันที

“ฉันไม่มีสิทธิ์ผ่านเข้าออกต่างหาก!”

ขอบตาของหลินซูซูแดงขึ้นทันที ก่อนโผเข้ากอดพี่ชายใหญ่

“เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในบ้านฉันเป็นคนดูแลทั้งหมด ตอนนี้พี่สาวกำลังโทษฉันเหรอ?”

“แต่แม่บอกว่าเธอยังเรียนรู้กฎระเบียบได้ไม่ดีพอ เลยให้สิทธิ์แบบคนในครอบครัวไม่ได้ ฉันก็แค่ทำตามที่แม่บอก…”

พี่ชายรองรีบเข้ามาขวางหน้าหลินซูซูทันที

“ก็เพราะเธอไม่รู้จักกฎระเบียบ พ่อแม่ถึงต้องคอยกันเธอไว้”

“ซูซูคอยเป็นธุระและเป็นห่วงเรื่องต่าง ๆ ให้ทั้งครอบครัว แต่เธอยังโยนความผิดให้ซูซูอีก มีจิตสำนึกบ้างไหม?”

พี่ชายสามมองช่องหมา ก่อนแค่นหัวเราะ

“ฉันว่าสุนัขยังรู้กฎระเบียบมากกว่าเธอ!”

“ในเมื่อชอบทำตัวเป็นหมานัก คืนนี้ก็นอนในบ้านหมา แล้วเรียนรู้กฎระเบียบจากหมาให้ดี!”

ยมบาลเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้ระเบิดอารมณ์ พี่ชายคนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย

พวกเขาเรียกคนรับใช้มา แล้วลากเขาเข้าไปในคอกสุนัข

ยมบาลดิ้นพลางตะโกนด้วยความเดือดดาล

“พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้านี่คือยมบาล!”

“เรื่องที่ครอบครัวพวกเจ้าทำ ข้าจำไว้หมดแล้ว!”

“รอข้ากลับคืนตำแหน่งเมื่อไหร่ พวกเจ้าไม่มีใครรอดแน่!”

แต่พี่ชายใหญ่กลับหน้าตึงทันที

“เพื่อหนีโทษ ถึงกับกล้าพูดเรื่องเหลวไหลแบบนี้”

“ดูท่าน้องสามลงโทษให้เธอนอนบ้านหมาก็ถูกแล้ว”

ยมบาลถูกคุมตัวไปขังไว้ในคอกสุนัข

ทันทีที่ประตูคอกปิดลง ยมบาลก็ยกเท้าถีบประตูอย่างแรง

“คนในครอบครัวเจ้ามีใครฟังภาษาคนรู้เรื่องบ้างไหม?”

“สมองโดนหมูกินไปหมดแล้วหรือไง?”

ฉันนั่งยอง ๆ ข้างบ้านสุนัข พลางส่ายหน้าเบา ๆ

“ท่านยมบาล เก็บแรงไว้เถอะ”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดคาด คืนนี้ยังมีเรื่องหนักให้รับมืออีก”

กลางดึก เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมบาดหูก็ดังขึ้นกะทันหัน

เสียงปะทุดังสนั่นมาจากทางโรงรถ ควันหนาทะลักเข้าคอกสุนัข แสงเพลิงสาดสะท้อนมาจากอีกฟากของกำแพง

ฉันรีบเขย่าปลุกยมบาล

“ไฟไหม้ รีบหนีเร็ว!”

ยมบาลคว้าประตูเหล็กแล้วออกแรงกระชาก

แต่ประตูกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

ตอนนั้นเอง ด้านล่างของคอกสุนัขก็มีเสียงดังแกร๊กขึ้นมา

โหมดฉุกเฉินกรณีไฟไหม้เริ่มทำงาน ระบบของประตูช่องเล็กสำหรับสัตว์เลี้ยงหนีภัยตรวจสอบสำเร็จ ก่อนที่ประตูจะเด้งเปิดออกโดยอัตโนมัติ

สุนัขที่ตระกูลหลินเลี้ยงไว้รีบมุดออกไปทันที

แต่ช่องนั้นเล็กเกินกว่าคนจะลอดผ่านได้

ยมบาลจึงรีบตบเครื่องสแกนใบหน้าที่อยู่ข้าง ๆ

[ยืนยันตัวตนไม่สำเร็จ]

[ผู้มาเยือนไม่มีสิทธิ์ผ่านเข้าออก]

สีหน้าของยมบาลมืดทะมึนลงทันที

“หมายความว่าไง!?”

“อยู่บ้านตระกูลหลิน ข้ายังมีค่าไม่เท่าหมาตัวหนึ่งเลยหรือไง!?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 10

    ยมบาลปิดสำนวนคดี แล้วมองคนตระกูลหลินที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง“อายุขัยของพวกเจ้ายังไม่สิ้น จึงยังอยู่ในยมโลกไม่ได้”สิ้นเสียง ยมทูตหลายตนก็สะบัดโซ่ล่ามวิญญาณพร้อมกันพ่อแม่และพี่ชายทั้งห้ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกแสงสีขาวกลืนหายไปเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็กลับมาอยู่ที่วิลล่าตระกูลหลินแล้วไฟที่ลุกไหม้อยู่ริมทะเลสาบดับไปนานแล้วศพของฉันถูกคลุมด้วยผ้าขาว นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นแม่พุ่งเข้าไปกอดร่างฉัน ร้องไห้จนแทบขาดใจแต่ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกอย่างไร ฉันก็ไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีกหลังงานศพจบลง ตระกูลหลินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแม่ขังตัวเองอยู่ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด เปิดดูภาพทั้งหมดตลอดสี่ปีนับตั้งแต่วันที่ฉันกลับมาอยู่บ้านตระกูลหลินเธอเริ่มดูตั้งแต่วันแรก ไล่ดูทีละคลิปในภาพ ทุกครั้งที่ฉันเดินผ่านห้องครัวจะหยุดฝีเท้า แต่ไม่เคยเปิดประตูตู้เย็นได้เลยทุกครั้งที่เดินมาถึงหน้าลิฟต์ ฉันก็เพียงเดินอ้อมไปใช้ทางสำหรับคนรับใช้อย่างเงียบ ๆเวลาปลอกคอปล่อยกระแสไฟ ฉันจะคุกเข่าลงโดยสัญชาตญาณ กุมคอพลางวิงวอนไม่หยุด“แม่ ฉันเจ็บ…”“ขอร้อง อย่าช็อตฉันอีกเลย…”“ต่อไปฉันจะเชื่อฟังแน่นอน…”

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 9

    หลังม่านแสงดับลง ตำหนักพญายมก็ตกอยู่ในความเงียบราวกับไร้สรรพเสียงหลินซูซูหน้าซีดเผือด หดตัวอยู่ตรงมุมห้องเมื่อเห็นทุกคนจ้องเธอเขม็ง ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที“พ่อ แม่ พี่ ๆ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่สาวจะตาย…”“ฉันแค่กลัวว่าจะเสียทุกคนไป ถึงได้โกหกเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างเป็นบางครั้ง”เธอยกมือปิดหน้าร้องไห้“อีกอย่าง พี่สาวเองก็ผิดเหมือนกันนะ”“ถ้าพี่ยอมอธิบายให้ชัดเจนตั้งแต่แรก ไม่เอาแต่แสร้งทำเป็นน่าสงสาร พวกพี่จะเข้าใจพี่ผิดได้ยังไง?”เพียะ!ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าเธออย่างแรงหลินซูซูถูกตบจนล้มลงกับพื้น ยกมือกุมแก้มอย่างไม่อยากเชื่อพ่อโกรธจนตัวสั่น“หลินอวี่เกือบตายด้วยน้ำมือเธอถึงเจ็ดครั้ง ยังกล้าบอกว่าเธอก็ผิดอีกเหรอ?”หลินซูซูส่ายหน้าทั้งน้ำตา“ไม่! ไม่ใช่นะ…”ยังพูดไม่ทันจบ พี่ชายใหญ่ก็เตะเข้าที่ไหล่เธอเต็มแรงหลินซูซูกรีดร้อง ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง“หลินซูซู! หลายปีมานี้พวกเราเคยปฏิบัติต่อเธอไม่ดีตรงไหน!”“แต่เธอกลับใส่ร้ายน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่า!”“แล้วพวกเราก็ดันเชื่อเธอจริง ๆ!”แม่พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหลินซูซู“ฉันเลี้ยงเธอเหมือนลูกแท้ ๆ มาสิบกว่า

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 8

    ห้องพยาบาลของโรงเรียนตรวจพบว่าฉันเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน คุณครูกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องไปโรงพยาบาลทันทีแต่หลินซูซูกลับแย่งใบผลตรวจไปจากฉันตรงหน้าโรงเรียนเธอฉีกผลวินิจฉัยทิ้ง แล้วพิมพ์เวชระเบียนใบใหม่ที่ระบุว่าเป็นเพียงอาการปวดกระเพาะธรรมดาคืนนั้น ฉันปวดจนขดตัวอยู่ตรงบันได คว้าชายเสื้อแม่ไว้พลางวิงวอน“แม่ ฉันปวดท้องมากจริง ๆ”“ครูบอกว่าต้องไปโรงพยาบาล…”แม่กำลังจะย่อตัวลงมาดูฉัน แต่หลินซูซูกลับกุมข้อมือแล้วร้องไห้ขึ้นมา“ตอนบ่ายพี่สาวยังดี ๆ อยู่เลย”“เธอไม่อยากไปพิธีมอบรางวัลกับฉัน ก็เลยแกล้งป่วย แถมยังผลักฉันล้มอีก”เธอยกมือขึ้นบนข้อมือขาวเนียนมีรอยช้ำม่วงอยู่จริง ๆแต่นั่นเป็นรอยที่เธอวาดขึ้นเองพี่ชายใหญ่รีบประคองหลินซูซูขึ้นมาทันที“เพื่อแย่งพ่อแม่ไป เธอถึงกับแกล้งป่วยเลยเหรอ?”พี่ชายรองคว้าเวชระเบียนปลอมใบนั้นไป พอเห็นคำว่า “ภาวะกระเพาะอาหารหดเกร็งเล็กน้อย” สีหน้าก็เย็นชาลงทันที“หมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไร เธอยังจะก่อเรื่องอีกเหรอ?”“คืนนี้อยู่ในห้องสำนึกผิดไป เมื่อไหร่ยอมขอโทษซูซู ค่อยออกมา”ประตูห้องถูกล็อกจากด้านนอกโทรศัพท์ของฉันก็ถูกยึดไปด้วยตลอดทั้ง

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 7

    ทันทีที่โซ่ล่ามวิญญาณตกลงมา คนตระกูลหลินก็กลับมาขยับตัวได้อีกครั้งแม่เซไปก้าวหนึ่ง พอเงยหน้าเห็นยมบาลนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง จึงเข้าใจในที่สุดว่านี่ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงฉันตายแล้วจริง ๆใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตา ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น“ท่านยมบาล!”“ได้โปรดตรวจสอบคดีนี้ให้ละเอียดด้วย!”“ลูกสาวฉันไม่มีทางตายโดยไม่มีสาเหตุ ต้องมีคนทำร้ายเธอจนตายแน่!”พ่อก็คุกเข่าตาม น้ำเสียงตึงเครียด“หลินอวี่เพิ่งอายุสิบแปด”“ปกติร่างกายก็แข็งแรงมาตลอด จะตายกะทันหันได้ยังไง?”พี่ชายหลายคนหน้าซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำพี่ชายใหญ่โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง“ท่านยมบาล ได้โปรดคืนความเป็นธรรมให้น้องสาวผมด้วย!”พวกเขาทยอยคุกเข่าลงทีละคน ร้องไห้จนแทบพูดไม่เป็นคำยมบาลก้มมองคนตระกูลหลินที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้น ก่อนแค่นหัวเราะ“วางใจเถอะ”“ข้าย่อมตรวจสอบอย่างละเอียดแน่นอน”“เพราะคนที่ช่วยคนชั่วทำความชั่ว ก็คือพวกเจ้าเอง!”รูม่านตาของพ่อแม่และเหล่าพี่ชายหดวูบพร้อมกัน ทุกคนมองยมบาลอย่างไม่อยากเชื่อยมบาลยกมือขึ้นโบกเมฆดำเหนือท้องตำหนักพญายมพลุ่งพล่าน ก่อนม่านแสงขนาดใหญ่จะค่อย ๆ คลี่ออกบนม่านแสง

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 6

    ยมบาลฟังจบก็แค่นหัวเราะเขายกมือขึ้น โบกผ่านอากาศเบา ๆชั่วพริบตา ลมอาถรรพ์เย็นยะเยือกก็พัดกระหน่ำรอยแยกสีดำสนิทพลันฉีกเปิดขึ้นกลางอากาศ เงินกระดาษนับไม่ถ้วนหมุนวนโปรยปรายลงมาจากนั้น ผู้พิพากษาแห่งยมโลกในชุดขุนนาง ถือบัญชีชะตาชีวิตไว้ในมือ นำยมทูตหลายสิบตนก้าวออกมาจากรอยแยกดวงตาของคนตระกูลหลินพลันฉายแววมีความหวังขึ้นมาทันทีพ่อรีบพูดเป็นคนแรก“ท่านผู้พิพากษา ท่านมาพอดีเลย!”“มีผีร้ายตนหนึ่งแอบอ้างเป็นยมบาล บุกเข้าบ้านตระกูลหลินมาทำร้ายคน รีบจับมันไว้!”แม่ก็รีบพูดเสริม“เขานั่นแหละ!”“ไม่รู้ว่าเขาใช้วิชาอาคมอะไร ทำให้พวกเราขยับไม่ได้กันหมด!”“ลูกสาวฉันไม่รู้ความมาตั้งแต่เด็ก ต้องถูกเขาชักจูงให้หลงผิดแน่ ๆ ถึงได้เล่นผีหลอกคนมาทำให้ครอบครัวตกใจแบบนี้!”พี่ชายใหญ่กัดฟันพูด“ผีตนนี้ยังเอาแต่พูดว่าหลินอวี่ตายแล้ว เห็นชัด ๆ ว่ากำลังสาปแช่งคนเป็น!”พี่ชายรองก็ตวาดด้วยความโกรธ “ท่านผู้พิพากษา ปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด!”“ทางที่ดีจับเขาโยนลงมหานรกแปดขุม ให้ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกเลย!”แต่ผู้พิพากษากลับไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขาเขารีบเดินตรงไปหายมบาล สะบัดชายชุดขุนนาง ก่อนค

  • ตายแล้วให้ยมบาลหนึ่งดาว เพราะฉันตายช้าเกินไป   บทที่ 5

    คนตระกูลหลินทั้งหมดแข็งค้างอยู่กับที่แม่มองยมบาลที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าซีดลงชั่วขณะพี่ชายหลายคนก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวแต่ไม่นาน แม่กลับหัวเราะออกมา“หลินอวี่ เดี๋ยวนี้ฝีมือการแสดงของเธอดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ”“เพื่อขู่พวกเรา ถึงกับทำภาพโฮโลแกรมออกมาเลยเหรอ?”เธอชี้ไปยังร่างของฉันที่ไหม้เกรียมและเปียกโชกอยู่บนพื้น แววตากลับมาเต็มไปด้วยความรังเกียจอีกครั้ง“ทั้งวางเพลิง ทั้งกระโดดลงทะเลสาบ ตอนนี้ยังมาเล่นผีหลอกคนอีก”“เธอจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่?”พี่ชายใหญ่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขากวาดตามองรอบ ๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา“แถวนี้ต้องซ่อนเครื่องฉายภาพเอาไว้แน่”“เพื่อแย่งความเอ็นดู หลินอวี่ถึงกับใช้วิธีสกปรกแบบนี้ได้ลงคอ”ยมบาลลอยอยู่กลางอากาศ หมอกดำรอบกายพลุ่งพล่านเขากวาดตามองคนตระกูลหลินอย่างเย็นชา เสียงดังกึกก้องจนผิวน้ำในทะเลสาบกระเพื่อมเป็นระลอก“ข้าคือยมบาลแห่งยมโลก ผู้กุมความเป็นความตาย ตัดสินความดีความชั่ว!”“อายุขัยของหลินอวี่สิ้นสุดไปนานแล้ว วิญญาณก็ไปสู่ยมโลกแล้ว”“บัดนี้ร่างของเธอยังถูกหลินซูซูจงใจปองร้าย พวกเจ้าเห็นคนกำลังจะตายกลับไม่ช่วย จนชีวิตของเธอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status