Todos los capítulos de เกมรักระหว่างสามีภรรยา: Capítulo 41 - Capítulo 50

เซเลสเต้ฉันจ้องมองเอกสารในมือแล้วหันไปจ้องมองหน้าโดมินิกเขาก้าวข้ามห้องมาหยิบมันไปจากมือฉัน กวาดสายตามองแล้วระบายยิ้มออกมา... ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบตอนอยู่บนเวที แต่เป็นรอยยิ้มที่เงียบงันกว่านั้น"เรายังแต่งงานกันอยู่" เขาเอ่ยขึ้น "แต่คงอีกไม่นานหรอก""ฉันไม่เข้าใจ" ฉันพูด "เธอเป็นคนเซ็นเอกสารหย่า แล้วพวกคุณยังแต่งงานกันอยู่อีกเหรอ?"เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานแล้วโน้มตัวพิงสะโพกกับขอบโต๊ะ กอดอกมองฉัน"ตอนที่ฉันรู้เรื่องชู้รักของเธอกับจูเลียนครั้งแรก ฉันโกรธมาก" เขาเล่า "ฉันอยากจัดการให้มันจบๆ ไปทันที ฉันเลยร่างเอกสารชุดนั้นขึ้นมาในสัปดาห์นั้นเอง เซ็นส่วนของฉันเรียบร้อย แล้วก็ออกไปตามหาเธอ"เขาเว้นจังหวะไปนิด"ตอนนั้นเธอกำลังรีบแต่งตัวเพื่อจะออกไปข้างนอก กำลังลนลาน สมาธิหลุดลอย และใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ฉันบอกเธอว่ามีเอกสารบางอย่างให้เซ็น บอกเธอว่าฉันเซ็นไปเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ลายเซ็นของเธอเท่านั้น""คุณไม่ได้บอกเธอเหรอว่ามันคืออะไร?""ฉันอยากให้เธออ่านมันต่างหาก" กรามของเขาขยับเล็กน้อย "ฉันอยากให้เธอเห็นตัวอักษรพวกนั้นคาตาแล้วหันมาซักถามฉัน และฉันก็จะบอกเหตุผลกับเธอตร

เมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำ ฉันเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้งแล้วกวาดสายตามองมันด้วยความครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาออกมาจากไม้แขวนเสื้อตัวหนึ่งแล้วสวมมันลงไปตัวเสื้อโคร่งใหญ่จนกลืนร่างของฉันเอาไว้ ไหล่เสื้อตกลงมาเกือบถึงช่วงต้นแขน ขณะที่ชายเสื้อยาวลงมาปิดท่อนขาบนพอดี ฉันพับแขนเสื้อขึ้นสองทบแล้วหมุนตัวส่องกระจกเงาดูความเรียบร้อยแบบนี้ก็ใช้ได้เหมือนกันตอนที่ฉันเดินลงมาข้างล่าง เขาอยู่ในห้องนั่งเล่น นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ ถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวแนบเนื้อและกางเกงสแล็คตัวยาว ฉันชะงักฝีเท้าที่ขั้นบันไดขั้นสุดท้าย ยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าฉันลงมาถึงแล้วเสื้อกล้ามตัวนั้น... กล้ามเนื้อช่วงแขนที่รับกับเนื้อผ้า... ท่าทางที่ผ่อนคลายแต่ก็เปี่ยมด้วยสมาธิ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอฉันเผลอกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำฉันสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไปแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาเสียงฝีเท้าทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง และดวงตาคู่นั้นก็พุ่งตรงไปที่เรียวขาของฉันทันที มองสำรว

ถ้าหากว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้โดนแขนของเขาล่ะ?ถ้าหากว่ามันพุ่งเข้าที่ศีรษะ ลำคอ หรือหน้าอกของเขาเล่า? ถ้าหากเขาเปิดประตูบานนั้นเร็วกว่าเดิมสักครึ่งวินาที หรือยืนขยับไปทางซ้ายอีกเพียงครึ่งก้าวล่ะ? ถ้าหากกระสุนไม่ได้แค่เฉี่ยวผ่านแต่ทะลุผ่านร่างของเขาไปตรงๆ ล่ะ?ฉันสะบัดหัวไล่ภาพน่ากลัวนั้นออกจากสมองฉันค่อยๆ กดผ้าก๊อซลงบนแผลอย่างระมัดระวัง ใช้เทปกาวปิดทับให้เรียบร้อย แล้วเอนตัวถอยหลังเพื่อพิจารณาผลงานการทำแผลของตัวเองและจากนั้น... ด้วยความที่ฉันดูเหมือนจะไร้ซึ่งความสามารถในการโฟกัสกับเรื่องตรงหน้าให้ตลอดรอดฝั่ง สายตาเจ้ากรรมก็เผลอกวาดสำรวจขึ้นไปตามท่อนแขนของเขา ไล่ขึ้นไปยังหัวไหล่ ลากผ่านกล้ามเนื้อไบเซปส์ที่ถูกเสื้อกล้ามตัวบางขับเน้นให้เห็นรูปทรงชัดเจน สัดส่วนโครงสร้างทางร่างกายของเขา—กล้ามเนื้อและเส้นสายเหล่านั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความสวยงามประดับร่างกาย แต่มันเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและใช้งานได้จริงเขานี่มันหุ่นแซ่บเป็นบ้า ฉันคิดในใจ โดยหลงเหลือศักดิ์ศรีและความสำรวมไว้อยู่ในระดับติดลบ แขนล่ำสันพวกนั้น... เซ็กซี่แบบไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ"เฮ้" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นใกล้ๆ "

“แต่มีคนเล็ดลอดเข้ามาได้งั้นเหรอ?” ฉันถามย้ำ“ไม่ใช่เสียทีเดียว เป็นลูกชายของหนึ่งในพวกมันต่างหาก” เขาก้มมองมือตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน “สแปร์โรว์เชื่อว่ามันเฝ้ารอและจับตาดูอยู่ตลอด และตอนนี้พอผมเปิดเผยตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรก มันก็เลยลงมือ”ฉันนิ่งเงียบไปเพื่อซึมซับข้อมูลนั้น“งั้นตอนนี้จะเอายังไงต่อคะ?” ฉันถาม “ต้องมีมาตรการป้องกันยังไงบ้าง?”“ผมคงต้องปรากฏตัวในที่สาธารณะให้น้อยลงจนกว่าภัยคุกคามจะถูกกำจัด” เขานิ่งไปนิด “และเราคงต้องเว้นระยะห่างจากกันสักพัก”ฉันมองหน้าเขา“ถ้าศัตรูเห็นคุณอยู่กับผมในวันนี้ เขาคงคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ” เขาอธิบายต่อ “เป็นจังหวะเวลาที่โชคร้าย แต่ถ้าเขาเห็นคุณอยู่กับผมซ้ำ ๆ เขาจะรู้ว่าคุณมีความสำคัญกับผม และผมยอมให้คุณตกอยู่ในอันตรายไม่ได้”เมื่อได้ยินคำนั้น มีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ในอกของฉัน—ความรู้สึกที่ฉันยังหาชื่อเรียกให้มันไม่ได้ และยังไม่พร้อมจะสำรวจมันตรง ๆสำคัญกับผมฉันสำคัญกับเขาจริง ๆ งั้นเหรอ? สำคัญแค่ไหนกัน? สำคัญพอที่เขาจะนึกถึงในตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันงั้นหรือ? สำคัญพอที่จะต้องผลักฉันให้ออกห่างเพื่อความปลอดภั

เซเลสเตโดมินิกจ้องมองฉัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา“โอ้โห น่าสนใจแฮะ”ฉันหันหน้าไปทางบ้านของจูเลียน ผ่านม่านหน้าต่างห้องนั่งเล่น ฉันเห็นเงาร่างราง ๆ มีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้นและมองออกมาข้างนอก ฉันมองไม่ออกชัดเจนว่าเป็นใคร เห็นเพียงเงาตะคุ่มของคนที่กำลังจ้องมองมาที่รถ เป็นผู้ชาย และฉันสังหรณ์ใจอย่างแรงว่านั่นคือจูเลียนฉันจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมาโฟกัสที่โดมินิก ซึ่งไม่เคยละสายตาไปจากฉันเลย ความร้อนแรงในแววตาของเขาทำให้ฉันเผลอหนีบขาเข้าหากันแน่นใต้ชายกระโปรงสั้นฉันโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วรูดซิบกางเกงยีนส์ของเขาลง เสียงรูดซิบดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบในรถ ฉันสอดมือเข้าไปในกางเกงชั้นในแล้วกุมรอบโคนแก่นกายของเขา เขาเกือบจะแข็งตัวอยู่แล้วครึ่งหนึ่ง แต่พอโดนมือฉันกุมเข้าไปมันก็พองขยายใหญ่ขึ้นทันที ทั้งหนาและยาวขึ้น ผิวเนื้อของเขาร้อนผ่าวแนบอยู่กับฝ่ามือของฉัน“เวรเอ๊ย” เขาครางกระเส่า ศีรษะเอนพิงกับพนักพิงเบาะฉันรูดมือขึ้นลงช้า ๆ เพียงครั้งเดียวจากโคนจรดปลาย รู้สึกถึงเส้นเลือดและผิวสัมผัสทุกตารางนิ้วใต้นิ้วมือ แก่นกายของเขาทั้งสวยงามและยาวใหญ่ ส่วนหัวบานออกเ