Todos los capítulos de เกมรักระหว่างสามีภรรยา: Capítulo 81 - Capítulo 90

จูเลียนประตูหน้าบ้านปิดกระแทกดังปังเบื้องหลังฉัน ในขณะที่ฉันยืนอยู่บนลานจอดรถ มือถือกุญแจรถแน่น อากาศยามค่ำคืนที่เย็นเยียบไม่ได้ช่วยให้ความโกรธที่คุอยู่ในอกของฉันลดลงเลยแม้แต่น้อยเซเลสเต้ทำราวกับว่าฉันเป็นอากาศธาตุ เหมือนกับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่พลัดหลงเข้ามาในบ้านของเธอ ต่อหน้าแม่ของฉัน ต่อหน้าน้องสาวของฉัน เธอเดินผ่านพวกเราทุกคนไปและปิดประตูห้องนอนโดยไม่ปริปากพูดเรื่องมื้อเย็นเลยสักคำเซเลสเต้คนเก่าไม่มีทางทำแบบนั้น เซเลสเต้คนเก่าจะยอมกลืนความไม่พอใจแล้วยิ้มสู้ เสิร์ฟอาหารมื้อนั้นให้ แล้วค่อยมาแสดงความไม่พอใจใส่ฉันเป็นการส่วนตัวทีหลัง นั่นคือจังหวะชีวิตของเรา นั่นคือวิธีที่เราใช้ร่วมกันแต่เซเลสเต้คนนี้ เซเลสเต้คนใหม่ที่มีเงินหนึ่งแสนหกหมื่นล้านของเธอนั้น ไม่ได้เล่นตามกฎเดิมพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว เงินมันเปลี่ยนคน มันทำให้เธอหลงระเริงจนพองโตเหมือนลูกโป่ง และตอนนี้เธอคิดว่าเธอจะปฏิบัติกับฉันเหมือนขยะในบ้านของตัวเองได้ยังไงก็ได้ฉันขึ้นไปนั่งบนรถและสตาร์ทเครื่องยนต์ เงินหนึ่งแสนหกหมื่นล้านนั้นมีเลขศูนย์ตามหลังอยู่หลายตัว มากพอที่จะทำให้ผู้หญิงสักคนลืมไปว่าใครเป็นคนสวมแหวนให้

ฉันใช้มือจับสะโพกของเธอไว้ ดึงตัวเธอให้แนบชิดติดกับฉันมากขึ้น ปล่อยให้เธอได้รู้สึกชัดเจนว่าเธอกำลังทำให้อารมณ์ของฉันเตลิดไปไกลแค่ไหนเธอหันกลับมา เรือนร่างของเธอแนบชิดติดกับฉัน หน้าอกนุ่มและหนักอึ้งกดทับอยู่บนแผงอกของฉัน เธอตระกองกอดรอบคอฉันไว้แล้วดึงริมฝีปากของฉันลงมาประทับจูบกับเธอ จูบนั้นร้อนแรงและชุ่มฉ่ำ ลิ้นของเธอเกี่ยวพันกับลิ้นของฉัน มีรสชาติหวานเหมือนเชอร์รี่ ขณะที่นิ้วมือของเธอสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมแล้วออกแรงดึงเบาๆสิ่งเดียวที่ฉันคิดถึงในตอนนั้นคือการฝังท่อนเอ็นลงไปในตัวเธอ ให้ลึก... ให้หนักหน่วง... จนกว่าฉันจะลืมทุกคำพูดที่เซเลสท์เคยพูดใส่ฉันจนหมดสิ้น"เราควรไปหาห้องพักสักห้องนะ" ฉันครางกระซิบข้างใบหูของเธอเธอดึงตัวถอยออกไป รอยยิ้มของเธอดูสดใสและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ตามฉันมาสิ"เธอจับมือฉันแล้วพาเดินเลี่ยงออกจากฟลอร์เต้นรำ เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินที่ฉันไม่ทันสังเกตมาก่อน ผ่านเชือกกำมะหยี่ที่การ์ดหน้าประตูปลดออกให้ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เดินลัดเลาะไปตามโถงทางเดินที่มีประตูเรียงรายอยู่สองข้าง จนกระทั่งเธอมาหยุดอยู่ที่ปลายทางเดินแล้วผลักบานประตูบานหนึ่งเปิดออกห้องวีไอพี

"กลืนลงไปซะ"เธอกลืนมันลงไปฉันเร่งทำกิจกรรมกับเธอเร็วขึ้น ช่องคลอดของเธอชุ่ม เสียงเฉอะแฉะ ของเหลวของเธอกำลังเคลือบอยู่ที่เอ็นของฉัน หยดลงมาตามต้นขาของเธอ"" มานั่งบนตัวฉันสิ" ฉันบอกเธอฉันดึงออกแล้วนอนหงายลง เธอปีนขึ้นมาคร่อมสะโพกของฉัน แล้วทิ้งตัวลงกลืนกินแก่นกายของฉันรวดเดียวด้วยการเคลื่อนไหวที่ราบรื่น"ซี๊ด... เธอรู้สึกดีเป็นบ้า" ฉันครางออกมาเธอขย่มฉันอยู่สะโพกของเธอหมุนวน บดเบียด และบิดเร่ง เพื่อกลืนกินตัวฉันเข้าไปให้ลึกที่สุด หน้าอกของเธอสั่นกระเพื่อมอยู่ตรงหน้าฉัน และฉันก็คว้ามันไว้ บีบเค้น พร้อมทั้งงับยอดอกของเธอจนเธอส่งเสียงร้องอุทานออกมา"ช่วยเขี่ยคลิตอริสให้หน่อย" เธอกล่าวฉันเอื้อมมือลงไปสัมผัส หาจุดคลิตอริสของเธอ แล้วเริ่มถูวนมันในขณะที่เธอยังคงขยับตัวอยู่บนร่างของฉันร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน จังหวะการเคลื่อนไหวของเธอสะดุดลง เธอใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้ว ฉันสัมผัสได้จากความรู้สึกที่ช่องคลอดของเธอบีบรัดตัวแน่นรอบกายฉัน และจากเสียงหอบหายใจสั้นๆ ที่ขาดห้วงของเธอ"เสร็จใส่ฉันสิ" ฉันเร่งเร้าเธอ "เสร็จให้ฉันดูหน่อย"เธอก็ทำตามนั้นความสุขสมซัดเข้าใส่เธอราวกับเกลีย

"เซเลสเต้ เดี๋ยว!"เธอถอยรถออกจากลานจอดรถโดยไม่แม้แต่จะชายตามองมาทางฉันเลยสักนิดฉันยืนนิ่ง มองรถของเธอขับลับหายไปตรงมุมถนน กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนสั่นพฤติกรรมของเธอมันเริ่มจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว เกินเลยไปมากจริงๆ ต่อให้เรื่องช่างซ่อมบำรุงนั่นจะเป็นการจัดฉาก แต่นิสัยของเธอก็ยังคงน่าหงุดหงิดไม่เปลี่ยน เมินเฉยใส่ฉัน เดินหนีฉัน แถมยังทำให้ฉันดูเหมือนคนโง่ต่อหน้าครอบครัวตัวเองอีกเธอต้องโดนสั่งสอนเสียบ้าง และฉันก็รู้ดีด้วยว่าใครที่จะจัดการเรื่องนี้ได้ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเลื่อนหาชื่อที่ต้องการในรายชื่อผู้ติดต่อ... แม่ของเซเลสเต้ฉันกดโทรออกปลายสายรับในเสียงกริ่งที่สอง"จูเลียน! เซอร์ไพรส์จังเลยลูก สบายดีไหมจ๊ะ?""ผมสบายดีครับคุณแม่ ขอบคุณครับ แล้วคุณแม่กับทุกคนเป็นยังไงบ้างครับ?""พวกเราสบายดีจ้า ดีใจจังเลยที่โทรมา หนูไม่ค่อยยอมโทรหาแม่เลยนะ""ผมรู้ครับ ต้องขอโทษด้วย ช่วงนี้งานยุ่งมากจริงๆ แต่ที่ผมโทรมาเพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณแม่หน่อยครับ""ได้สิ มีอะไรเหรอจ๊ะ?"ฉันถอนหายใจ ใส่ความหนักอกหนักใจลงไปในน้ำเสียงให้พอเหมาะพอดี "เรื่องเซเลสเต้น่ะครับคุณแม่ ผมไม่รู้ว่าพ

เซเลสเต้ฉันไม่ได้หันกลับไปมองเลยตอนที่ถอยรถออกจากลานจอดรถฉันเห็นใบหน้าของจูเลียนผ่านกระจกหน้ารังสีความโกรธแผ่ซ่าน ใบหน้าแดงก่ำ ยืนอยู่ตรงบันไดหน้าบ้านเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจว่าทำไมโลกใบนี้ถึงไม่ยอมหมุนตามอารมณ์ของเขา ฉันเห็นมันแล้วก็หันหน้าหนี จากนั้นก็เหยียบคันเร่งขับรถออกไปยามเช้าช่างสดใส เมืองทั้งเมืองเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ฉันลดกระจกลงให้สายลมปะทะใบหน้า พลางคิดถึงสัมผัสของโดมินิก และท่าทางของจูเลียนที่พุ่งพรวดผ่านประตูรั้วเข้ามาอย่างกับพายุหมุนฉันอมยิ้มผู้ชายคนนั้นออกจากบ้านไปเมื่อคืน และกลับมาในตอนเช้าด้วยกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นโชยติดตัวมา ดวงตาแดงก่ำ กรามขบแน่น และมีพลังงานพิเศษแบบผู้ชายที่เพิ่งไปทำอะไรมาและกำลังวางแผนจะปฏิเสธหน้าตาย แถมเขายังมายืนอยู่ในห้องรับแขกของฉัน จ้องมองหลักฐานการกระทำของฉันแล้วสรุปเอาเองว่าฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องอธิบายความหน้าซื่อใจคดของเขาน่าประทับใจจริงๆ เหมือนงานฝีมือชั้นดี เป็นประเภทที่ต้องอาศัยความพยายามในการสร้างมันขึ้นมาเลยทีเดียวส่วนอลิซาเบธและไรลีย์ ฉันไม่มีพลังงานเหลือพอจะไปสนใจพวกเธอแล้ว พวกเธอน่าเบื่อหน่ายในแบบฉบับของผ