All Chapters of เกมรักระหว่างสามีภรรยา: Chapter 61 - Chapter 70

“ฉันอยากจะโบกแท็กซี่กลับไปเอารถ แต่ดันมีรถขับผ่านแล้วสาดน้ำสกปรกใส่จนเปียกโชก ชุดของฉันพังหมดเลย ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนมาก แล้วตอนนั้นก็เหลือบไปเห็นร้านขายของมือสองเล็ก ๆ ร้านหนึ่ง เลยตัดสินใจแวะเข้าไป ชุดเดรสตัวนั้นเตะตาฉันเข้าพอดีก็เลยซื้อมันมาเปลี่ยน”“แต่ฉันยังหิวโซอยู่เลย หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ กำลังจะเดินออกจากร้านก็เห็นว่าร้านนั้นขายไอศกรีมด้วย ฉันเลยซื้อมาถ้วยหนึ่ง มันทั้งเข้มข้น ครีมมี่ และอร่อยมาก หรืออาจจะเป็นเพราะฉันหิวจัดจนกินอะไรก็อร่อยไปหมด ฉันเหนื่อยล้าเต็มทนเลยตัดสินใจช่างหัวอย่างอื่น กลับบ้านมากินข้าวแล้วพักผ่อนดีกว่า”ฉันถอนหายใจยาวเหยียด“ฉันนั่งแท็กซี่กลับบ้าน คนขับรถค่อนข้างขับรถกระชากไปหน่อย นั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้ไอศกรีมมันเลอะติดชุดของฉัน เป็นแบบนี้นี่เองล่ะที่ทำให้ชุดฉันเปื้อนคราบพวกนั้น”ฉันมองหน้าจูเลียน แล้วหันไปมองเซราฟิน“ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกลับมาถึงบ้านด้วยความหวังว่าจะได้พบกับความสงบสุข แต่กลับต้องมาโดนตบ โดนหยามเกียรติ และถูกยัดเยียดข้อกล่าวหาบ้า ๆ บอ ๆ ใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้?”ฉันลุกขึ้นยืน หันไปเผชิญหน้ากับเซราฟินด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเรียบสนทนา

โดมินิกผมหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอขึ้นมาแล้วกดเปิดเครื่องก่อนจะกดปิดมันลงไปอีกครั้งมันไม่ถูกต้อง ข้อมูลทุกอย่างที่อยู่ในโทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นของเธอ ข้อความของเธอ ประวัติของเธอ ชีวิตส่วนตัวของเธอก่อนที่เรื่องทั้งหมดนี้จะเริ่มต้นขึ้น ผมไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายค้นดูมัน ไม่ว่าจะอยากรู้มากแค่ไหนว่าเธอปลอดภัยดีหรือเปล่าก็ตามผมวางมันลงลุกขึ้นยืนเดินไปที่ระเบียง รับลมยามค่ำคืน ทอดสายตามองออกไปทั่วทั้งเมือง แล้วคิดถึงเรื่องของจูเลียนโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผมกำลังคิดถึงภาพตอนที่จูเลียนมองเซเลสเตในชุดเดรสสีดำตัวนั้นตอนที่เธอเดินออกจากตู้เสื้อผ้าในชุดนั้น สมองส่วนการทำงานทั้งหมดของผมแทบจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ และเธอก็สวมมันเดินกลับบ้าน ก้าวเท้าผ่านประตูบานนั้นไปพร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้นและสะโพกที่ส่ายไหวในแบบของเธอ โดยที่มีจูเลียนรอต้อนรับอยู่จูเลียน—คนที่ยังคงคิดว่าเธอเป็นของเขาความโกรธที่พวยพุ่งขึ้นมาในอกมันรุนแรงเกินเหตุ และผมก็รู้ตัวดีว่ามันเกินไป แต่ผมก็ทำได้แค่ยืนอยู่ที่ระเบียงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ตอนที่เซราฟินเริ่มไปนอนกับจูเลียน ผมแทบไม่ได้กะพริบต

เซเลสเตฉันไม่ยอมให้จูเลียนแตะต้องตัวฉันเด็ดขาดวินาทีที่มือของเขาสัมผัสโดนเอวของฉันอีกครั้ง ฉันก็ผละถอยหนี ทิ้งระยะห่างให้เตียงนอนขวางกั้นระหว่างเราไว้"ฉันเหนื่อยมาก" ฉันบอกเขา "สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของฉันตอนนี้คือเรื่องการขยายแล็บ ฉันคิดเรื่องอื่นไม่ได้เลยจนกว่าทุกอย่างมันจะเข้าที่เข้าทาง"จูเลียนมองฉันด้วยสายตาแบบเดิม—สายตาที่เขามักจะใช้เวลาที่ฉันไม่ได้ทำตามใจเขา มันคือการผสมผสานระหว่างความสับสนและความไม่พอใจ ซึ่งเขาพยายามสวมรอยกลบเกลื่อนมันด้วยความห่วงใย"คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยชอบที่แล็บนั่นมันสูบพลังงานคุณไปหมดเลย" เขาเอ่ยขึ้น "แถมช่วงหลัง ๆ นี้คุณยังแต่งตัวแบบนั้นอีกนะ เซเลสเต คุณก็รู้ว่านั่นมันไม่ใช่ตัวคุณเลยสักนิด""ตอนที่คุณเจอฉันครั้งแรก" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันก็แต่งตัวแบบนี้แหละ ฉันหยุดแต่งตัวแซ่บ ๆ ก็เพื่อคุณต่างหาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันต้องอยู่บ้านโดยไม่มีที่ให้ไปและไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องแต่งตัวสวย ๆ เลยต่างหาก"เขาอ้าปากเตรียมจะพูด แต่ฉันพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน"คุณเป็นคนตัดสินใจว่าเราจะรออีกห้าปีค่อยมีลูก คำพูดของคุณเองนะ คุณบอกว่าอยากให้เราใช้ชีวิตคู่ร่ว

เซราฟินฉันขับรถออกจากบ้านหลังนั้นด้วยความโกรธจัดที่เดือดพล่านอยู่ข้างในกรามของฉันขบเข้าหากันแน่นตลอดเส้นทางขับรถกลับบ้าน สองมือบิดพวงมาลัยแน่น สมองฉายซ้ำภาพเหตุการณ์ทุกวินาทีของค่ำคืนนั้นวนไปวนมาไม่ยอมหยุดพวกเขาทั้งคู่กล้าแตะต้องตัวฉันจูเลียน—ผู้ชายที่ฉันเคยคุกเข่าลงตรงหน้า ผู้ชายที่ฉันเคยปรนเปรอให้ ผู้ชายที่ฉันยอมให้ใช้เรือนร่างของฉันอิงแอบแนบกำแพงในห้องนั่งเล่นของเขาเอง ทั้งที่ภรรยาของเขาไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้และกำลังทำอะไรอยู่ก็ไม่มีใครล่วงรู้—ไอ้จูเลียนคนเดียวกันนี้แหละที่กล้าตบฉันซะจนหน้าหันและร่วงลงไปกองกับพื้น และทำไปเพื่ออะไรกัน? เพื่อเซเลสเตเนี่ยนะ?และเซเลสเต...ฉันกำมือแน่นทุบลงบนพวงมาลัยด้วยความเจ็บใจเซเลสเตคนที่ฉันรู้จักมานานกว่าสิบปีไม่มีทางยกมือขึ้นตบฉันเด็ดขาด ถ้าฉันตบเธอ—และฉันก็ยอมรับกับตัวเองว่าบางทีฉันอาจจะไม่ควรทำมันตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเข้ามาในบ้าน—เธอคงจะเอ่ยปากถามฉันด้วยความสงสัย เธอคงจะยอมรับฟัง เธอคงจะกล่าวขอโทษสำหรับเรื่องอะไรก็ตามที่เธอคิดว่าทำให้อันฉันไม่พอใจ จากนั้นเธอก็คงจะชงชามาต้อนรับฉันด้วยซ้ำนั่นคือเซเลสเตคนเดิมที่ฉันรู้จักแต่ผู้หญิง

---เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดสดใสและความอึกทึกจอแจโซเชียลมีเดียของฉันเป็นไปตามแผนที่วางไว้ทุกประการ ยอดแจ้งเตือนพุ่งทะยานเป็นหลักพัน สำนักข่าวรายใหญ่ทุกสำนักต่างตีแผ่เรื่องนี้ ชื่อของฉันติดเทรนด์ฮิตคู่ไปกับชื่อของโดมินิก และไม่ว่าใครในประเทศนี้ที่ไม่รู้จักฉันเมื่อวานนี้ วันนี้พวกเขารู้จักฉันหมดแล้วฉันออกไปข้างนอกและเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม เข้ารูป เป็นทรงที่เก็บทรงเป๊ะทุกสัดส่วนและทำให้ทุกย่างก้าวดูมีความตั้งใจ ฉันให้ช่างทำผมเจ้าประจำเนรมิตทรงผมให้ เป็นลอนคลื่นอ่อน ๆ ทัดหูข้างหนึ่ง เมคอัพเป๊ะปังพร้อมสู้กล้อง ทาปากสีเข้มเด่นชัดและแต่งตาเฉี่ยวคม—ใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ ณ จุดที่เธอควรจะยืนอยู่จริง ๆฉันมองสำรวจตัวเองในกระจกก่อนจะก้าวออกจากห้องห้องบอลรูมของโรงแรมถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มีเก้าอี้เรียงรายหันหน้าเข้าหาเวทีเตี้ย ๆ บนเวทีมีโต๊ะยาว ไมโครโฟน ป้ายชื่อ และฉากหลังโลโก้ฟอร์ด บิโอไซเอนซ์ที่ฉันจัดพิมพ์และให้คนเอามาส่งตั้งแต่เช้าตรู่ ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาจนแน่นห้องเมื่อฉันเดินทางมาถึง ทั้งนักข่าว ช่างภาพ และตากล้องที่กำลังตั้งอุปกรณ์ พร้อมด้วยบรรยากาศตื่นเต้นเร