All Chapters of เกมรักระหว่างสามีภรรยา: Chapter 51 - Chapter 60

เรานิ่งค้างอยู่ในท่าเดิมอยู่เนิ่นนาน ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าผากของเขาซบอยู่บนไหล่ของฉันจากนั้นเขาก็ถอนตัวออกอย่างช้า ๆฉันรู้สึกได้ถึงน้ำรักของเขาที่ไหลย้อยซึมลงมาตามเรียวขา ทั้งอุ่นและชื้นแฉะ ฉันหันไปมองเขา ดวงตาของเขายังคงเปี่ยมด้วยความพึงพอใจ ทอดมองมาด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจในอกของฉันกระตุกวูบ“เธอจะทำให้ฉันตายเอาจริง ๆ นะ เซเลสเต”ฉันยอมยิ้มแล้วค่อย ๆ แต่งตัว ดึงกางเกงชั้นในกลับเข้าที่ รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นของน้ำรักที่ซึมติดเนื้อผ้า จากนั้นก็จัดชุดเดรสให้เข้าที่ จัดแต่งทรงผมผ่านกระจกมองหลัง ใช้นิ้วสางเส้นผมที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ และเช็ดลิปสติกที่เลอะเปรอะมุมปากออกภาพสะท้อนในกระจกดูมีเลือดฝาด มุมปากยังคงรอยยิ้มฉันอยากจะอยู่กับเขาต่อ อยากจะปีนกลับไปนั่งบนตักเขาแล้วใช้เวลาทั้งคืนอยู่ในรถคันนี้ อยู่ในอ้อมแขนของเขา ทำเป็นมองไม่เห็นโลกภายนอกที่อยู่นอกกระจกนี้แต่ฉันรู้ดีว่าตัวเองต้องไปฉันเอื้อมมือไปจับที่เปิดประตูมือของเขาคว้าข้อมือฉันไว้ทัน“เดี๋ยว”เขาดึงตัวฉันกลับไป มือข้างหนึ่งประคองกรามของฉันไว้ เชยคางฉันขึ้นแล้วมอบจุมพิตที่ลึกซึ้งและยาวนาน เป็นจุมพ

ปรากฏว่าเป็นเซราฟินความโกรธพุ่งทะยานขึ้นมาในอกราวกับคลื่นซัด “เธอมาทำอะไรที่นี่?”เธอยิ้มแย้มด้วยรอยยิ้มจอมปลอม “ฉันมาหาเซเลสเตน่ะ เธออยู่บ้านไหม?”“ทำไมเธอถึงต้องคิดว่าเธอจะอยู่บ้านด้วยล่ะ? ทำไมถึงมั่นใจนักว่าเธออยู่ที่นี่?”เธอยักษ์ไหล่ “ฉันเห็นเธอวันนี้ที่เวลล์ โฮลดิ้งส์ เธออยู่ในตึกนั้น ฉันเรียกชื่อเธอแต่เธอทำเป็นเมินใส่ฉัน ฉันคิดว่าเธอคงจะกลับมาบ้านหลังจากนั้นต่างหากล่ะ”เธอเห็นงั้นเหรอ ภรรยาของฉันอยู่ที่เวลล์ โฮลดิ้งส์ ภรรยาของฉันเดินวนเวียนอยู่ในตึกนั้นในขณะที่ฉันนั่งกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยความเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน ภรรยาของฉันออกไปลอยชายทำบ้าอะไรก็ไม่รู้ในขณะที่ฉันกำลังจะเสียสติอยู่แล้วผมยอมให้เซราฟินเดินเข้ามาในบ้าน “เซเลสเตไปทำอะไรที่เวลล์ โฮลดิ้งส์? ทำไมเธอถึงไปอยู่ที่บริษัทสามีของเธอได้?”สามีของเธอ ประธานบริษัท คนที่เพิ่งมอบเงินทุนหนึ่งแสนหกหมื่นล้านบาทให้ภรรยาของฉันเอาไปทำห้องแล็บ ห้องแล็บที่ผมบอกให้เธอเลิกทำ ห้องแล็บที่ผมเคยเตือนแล้วว่ามันจะแย่งเธอไปจากผม“ฉันไม่ได้คุยกับโดมินิกมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ” เซราฟินยอมรับ “นั่นคือเหตุผลที่ฉันมา ฉันแค่อยากจะมาถามเซเลสเต

จูเลียน"เซเลสเต!"ตอนนี้เธอกำลังฮัมเพลงอยู่ด้วยซ้ำผมเดินวนไปวนมาในห้องนอนโดยในมือถือชุดเดรสสีดำตัวนั้นไว้ ร้องเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเสียงแหบแห้ง แต่เธอกลับเอาแต่ร้องเพลงอยู่หลังประตูกลั้นห้องน้ำ ราวกับผมเป็นแค่เสียงรบกวนฉากหลัง ราวกับผมเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง ราวกับผมไม่มีตัวตน"เซเลสเต!"เสียงฝักบัวเงียบลงผมหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่กลางห้องแล้วรอคอย ผมบอกตัวเองให้ใจเย็น แต่ผมไม่ได้ใจเย็นเลยสักนิด ตรงกันข้าม ผมกำลังสติแตกแบบสุด ๆ ผมคือผู้ชายที่ถือชุดเดรสซึ่งส่งกลิ่นอายของผู้ชายคนอื่น และกำลังยืนรอให้ภรรยาเดินออกมาจากห้องน้ำที่เธอหนีหายเข้าไปตั้งแต่ก้าวเข้าบ้านมาประตูห้องน้ำเปิดออกเธอเดินออกมาในสภาพที่มีผ้าขนหนูพันกาย เรือนผมเปียกชื้น ผิวพรรณอุ่นระอุจากไอความร้อน ดูเหมือนผู้หญิงที่เพิ่งผ่านค่ำคืนที่ผ่อนคลายที่สุดในชีวิต เธอมองหน้าผมด้วยสายตาแบบเดียวกับที่คุณใช้มองคนที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาดี ๆ ของคุณ"นายจะตะโกนเรียกชื่อฉันเสียงดังทำไมฉันหูหนวก?"ผมชูชุดเดรสในมือขึ้น"เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?" น้ำเสียงของผมต่ำลงกว่าที่ตั้งใจไว้ ความโกรธมลายหายไปอยู่ใต้คำพูดพวกนั้น "ฉั

เซเลสเตฉันก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน และกลิ่นบางอย่างก็ลอยมาเตะจมูกก่อนสิ่งอื่นใด—กลิ่นเซ็กส์ กลิ่นเหงื่อ กลิ่นความอับชื้นหนาแน่นของร่างกายที่เพิ่งผ่านการกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันมา ฉันจำกลิ่นนี้ได้แม่นยำ เพราะฉันเคยกลับบ้านมาพบกับกลิ่นแบบนี้อยู่หลายครั้ง สมัยที่ฉันยังโง่เง่าพอจะเชื่อใจจูเลียนฉันมองหน้าเซราฟินที่นั่งอยู่บนโซฟา และมองเลยไปที่จูเลียนซึ่งยืนอยู่แถว ๆ ประตูห้องครัว ทำทีเป็นตีหน้ากังวลอย่างจอมปลอม และฉันก็รู้ทันทีว่าพวกมันเพิ่งทำอะไรกันมาบ้างในตอนที่ฉันไม่อยู่ความรู้สึกควรจะแผดเผา แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น มันเป็นเพียงก้อนความเย็นเยียบและนิ่งงันที่เกาะกุมอยู่ในอก เหมือนก้อนหินที่ฉันกลืนลงไปตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว จนกระทั่งเลิกสำลักมันไปเองเมื่อได้ยินจูเลียนพูดเรื่องความซื่อสัตย์ ฉันต้องอดกลั้นอย่างมากไม่ให้ตบหน้าเขาสักฉาด แค่ก้าวแรกที่เข้าบ้าน มองปราดเดียวก็เห็นเซราฟินที่ลิปสติกเลอะเปรอะและกลิ่นเซ็กส์ที่ฟุ้งกระจายทั่วห้อง ฉันก็รู้แล้วว่าพวกมันเพิ่งเสร็จกิจกันสด ๆ ร้อน ๆ อาจจะบนโซฟานี้ หรือไม่ก็พิงกำแพง หรือบนเตียงนอนของฉัน แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรที่พวกมันทำแล้วจะทำร้

เซเลสเตเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะจากนั้น เซราฟินก็จ้องเขม็งใส่จูเลียน ก่อนจะหันมามองฉันแล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา "ฉันขอโทษก็ได้ แต่ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ควรจะตอบคำถามพวกเราอยู่ดี"ฉันยกหลังมือขึ้นเช็ดหน้าแล้วทำทีเป็นสูดน้ำมูก"ก็ได้" ฉันบอกพวกมัน "ฉันจะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันให้ฟังทั้งหมดเลย"ฉันเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ในกระเป๋าเสื้อ แล้วส่งมันให้กับจูเลียนเขารับมันมาด้วยความประหลาดใจ "โทรศัพท์ใครเนี่ย?""ของฉันเอง" ฉันตอบกลับฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มเล่าเรื่องโกหกที่เตรียมเอาไว้เป็นฉาก ๆ"ตอนอยู่ที่บ้าน มีพนักงานจัดส่งพัสดุเอาของมาให้ มันคือบัตรเชิญไปร่วมงานปาร์ตี้ ฉันคงไม่ไปหรอกถ้าบนซองจดหมายไม่ปรากฏชื่อห้องปฏิบัติการวิจัยเฮลิกซ์จะให้ฉันเมินเฉยได้ยังไงล่ะ?"จูเลียนพยักหน้ารับช้า ๆ"ฉันเห็นว่ามันเป็นงานเลี้ยงของคนสังคมชั้นสูง งานเปิดตัวประธานบริษัทเวลล์ โฮลดิ้งส์ อะไรทำนองนั้น ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดมินิก ฟอร์ด จะเป็นประธาน หรือว่าเขาจะมาร่วมงานด้วย ฉันเลยสั่งตัดชุดมาชุดหนึ่ง คิดว่ามันน่าจะเหมาะสมกับงาน เมื่อถึงเวลาฉันก็ไปร่วมงาน แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพว