All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ ข้าขอเป็นเพียงคนเลี้ยงม้า: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11ข้อเสนอแต่งงานของแม่ทัพ-------------------------------“อีกไม่นานข้าจะมีสิทธิ์”คำตอบของเซียวฉางเยี่ยนทำให้ลานหน้ากระโจมบัญชาการเงียบสนิท เฉินอี้ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับลืมหายใจชั่วขณะ องครักษ์ขององค์ชายสามต่างมองหน้ากัน ส่วนเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงซึ่งกำลังตรวจบัญชีอยู่ใกล้ ๆ ต่างชะลอมืออย่างพร้อมเพรียงเสิ่นชิงหลัวเองก็มองเขาไม่ต่างจากคนอื่น นางไม่เข้าใจว่าคำว่า “สิทธิ์” ของเขาหมายถึงสิ่งใดจ้าวจิ่งหยวนเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น“ท่านแม่ทัพหมายความว่าอย่างไร”เซียวฉางเยี่ยนไม่ได้ตอบทันที เขาหันมามองเสิ่นชิงหลัวแทน“เรื่องนี้ต้องถามความเห็นนางก่อน”น้ำเสียงของเขายังคงเย็นเรียบ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้กล่าวคำซึ่งทำให้คนทั้งค่ายตีความไปไกลกว่าคดีม้าศึกเสิ่นชิงหลัวขมวดคิ้ว“ถามความเห็นข้าเรื่องใดเจ้าคะ”“หลังประชุมเสร็จ ข้าจะบอก”จ้าวจิ่งหยวนมองคนทั้งสองสลับกัน แววตาอ่อนโยนซึ่งเคยมีอยู่จางลงเล็กน้อย“หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูเสิ่น ข้าคิดว่านางควรตัดสินใจด้วยตนเอง”“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”เซียวฉางเยี่ยนตอบ“กระหม่อมไม่เคยคิดบังคับนาง”ประโยคนั้นฟังสุภาพ แต่แฝงความหมายชัดเจนว่าไม่ต้องการให้อ

บทที่ 13ภรรยาที่ไม่รู้ว่าถูกตามใจ-------------------------กลิ่นต้นหอมที่ควรลอยขึ้นจากชามโจ๊กกลับไม่มีอยู่เลยเสิ่นชิงหลัวใช้ช้อนคนโจ๊กเนื้อเนียนตรงหน้า ก่อนตักขึ้นชิมอีกคำ รสชาติอ่อนกำลังดี ไม่มีต้นหอมซอย ไม่มีน้ำมันงามากเกินไป และไม่ใส่ขิงจนกลบรสข้าวเป็นอาหารเช้าแบบที่นางชอบพอดี“พ่อครัวจวนแม่ทัพช่างใส่ใจแขกนัก”นางกล่าวขึ้นอย่างจริงใจอาหลานซึ่งกำลังรินชาเกือบทำกาน้ำหลุดมือ“แขกหรือเจ้าคะ”“ข้าเพิ่งย้ายเข้ามา ย่อมต้องให้เวลาคนในจวนคุ้นเคย”เสิ่นชิงหลัวรับถ้วยชามาดม กลิ่นใบชาเบากว่าชาที่จวนเสิ่น นางไม่ชอบชารสเข้มเพราะดื่มแล้วมักนอนไม่หลับ ยามอยู่บ้านเดิม อาหลานจึงชงน้ำแรกทิ้งและเติมน้ำมากกว่าปกติเสมอชาถ้วยนี้ทำเช่นเดียวกันไม่มีผิด“พ่อครัวรู้ด้วยว่าข้าไม่ดื่มชาเข้ม”อาหลานวางกาน้ำลงอย่างระมัดระวัง“บ่าวยังไม่ได้บอกคนครัวเรื่องนี้เลยนะเจ้าคะ”เสิ่นชิงหลัวเงยหน้าขึ้น“เช่นนั้นคงเป็นความบังเอิญ”“แล้วเรื่องต้นหอมเล่าเจ้าคะ”“คนครัวอาจไม่ใส่เป็นปกติ”“แต่ชามของบ่าวมี”อาหลานขยับชามโจ๊กของตนมาให้ดู ต้นหอมซอยสีเขียวลอยอยู่บนหน้าชามเต็มไปหมดเสิ่นชิงหลัวมองชามของสาวใช้ แล้วมองชามตนเอง

บทที่ 15เมื่อภรรยาคิดจะหาสนมให้สามี----------------------------------“คุณหนูกำลังหารายชื่อสตรีที่เหมาะสมให้ผู้ใดหรือเจ้าคะ”อาหลานยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือถาดอาหารเช้า อีกมือกำกระดาษซึ่งเขียนรายชื่อหญิงสาวในเมืองไว้แน่น สีหน้าของนางราวกับเพิ่งค้นพบแผนลับซึ่งอาจทำให้ทั้งจวนแม่ทัพลุกเป็นไฟเสิ่นชิงหลัวเงยหน้าจากตำรามารยาทสมรสใต้ดวงตาของนางมีรอยคล้ำบาง ๆ เพราะแทบไม่ได้นอนตลอดคืน บนโต๊ะยังวางตำราเปิดค้างไว้หลายเล่ม หน้าซึ่งถูกพับมุมล้วนกล่าวถึงหน้าที่ภรรยา การจัดการเรือนหลัง และการรับอนุเข้าจวน“ให้เซียวฉางเยี่ยน”อาหลานเกือบทำถาดหลุดมือ“ให้ท่านแม่ทัพ?”“เขาเป็นสามีข้า ย่อมต้องเลือกให้เขา”“เหตุใดต้องเลือกสตรีให้สามีของตนด้วยเจ้าคะ”เสิ่นชิงหลัวปิดตำราเล่มหนึ่งอย่างสงบ หลังจากกลับจากเรือนรับรองเมื่อวาน เซียวฉางเยี่ยนยอมรับตรง ๆ ว่าเขาหึง ทั้งยังจูบนางโดยไม่อ้างธรรมเนียม ไม่อ้างความปลอดภัย และไม่เกี่ยวข้องกับคดีแม้แต่น้อยนางใช้เวลาทั้งคืนหาคำอธิบาย ตำราหลายเล่มกล่าวคล้ายกันว่า บุรุษซึ่งแต่งงานแล้วแต่ไม่อาจใกล้ชิดภรรยา อาจเกิดความหงุดหงิดและหวงแหนในสิ่งซึ่งตนมีสิทธิ์ตามฐานะ แต่ไม่สา

บทที่ 17สมุดบันทึกของหญิงผู้ตายไปแล้ว---------------------------------------สัญลักษณ์รูปวงกลมซึ่งถูกขีดทับด้วยเส้นเฉียงสามเส้นทำให้เซียวฉางเยี่ยนยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะนานกว่าปกติเอกสารจากห้องของหลิวซานยังวางกระจัดกระจายรอบตัว ทั้งบัญชีเงิน จดหมายสั้น และกระดาษรหัสซึ่งใช้แทนชื่อผู้ติดต่อ แต่สายตาของเขากลับหยุดอยู่ตรงเครื่องหมายเล็ก ๆ มุมล่างเพียงจุดเดียวความเจ็บแปลบพุ่งผ่านขมับอีกครั้งคราวนี้ภาพซึ่งปรากฏไม่ได้เลือนหายทันทีแสงตะเกียงสั่นไหวในห้องมืดกลิ่นเลือดคละคลุ้งสมุดปกดำเล่มหนึ่งวางอยู่ในมือของเขา หน้ากระดาษเปื้อนโคลนจนขอบยุ่ย และมีสัญลักษณ์เดียวกันกำกับอยู่ข้างรายชื่อม้าศึกหลายชุดถัดจากนั้นเป็นลายมือซึ่งเขาจำได้แม้เจ้าของจะตายไปแล้วเซียวฉางเยี่ยนหลับตาความทรงจำซึ่งแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาตลอดหลายปีไหลกลับเข้ามาราวกับเขื่อนพังเสียงหิมะถูกเหยียบย่ำเสียงดาบกระทบเกราะเสียงหญิงสาวผู้หนึ่งกล่าวถึงเส้นทางลำเลียงเสบียงด้วยน้ำเสียงสงบ ทั้งที่รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงโต้เถียงของเหล่านายทหารเขาเคยพบเสิ่นชิงหลัวมาก่อนไม่ใช่ในชาตินี้แต่ในชีวิตซึ่งสิ้นสุดลงก่อนนางจะกลับมาเกิดใหม่เช่น

บทที่ 19คนรักเก่าที่จำความผิดของตนได้-------------------------------------“ชิงหลัว ข้าเริ่มฝันเห็นชาติเดิมเช่นกัน”ถ้อยคำของจ้าวจิ่งหยวนทำให้ห้องรับรองเงียบลงทันทีเสิ่นเหวินจงซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว แม้ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่รับรู้ได้ว่าบทสนทนานี้เกี่ยวข้องกับเรื่องซึ่งบุตรสาวไม่เคยเล่า ส่วนอาหลานยืนอยู่หลังเก้าอี้ของเสิ่นชิงหลัว มือทั้งสองประสานแน่นด้วยความระแวงเสิ่นชิงหลัวมององค์ชายสาม“พระองค์ฝันเห็นสิ่งใดเพคะ”จ้าวจิ่งหยวนวางถ้วยชาลง เสียงก้นถ้วยกระทบโต๊ะเบากว่าปกติ แต่ปลายนิ้วซึ่งจับขอบถ้วยกลับสั่นเล็กน้อย“ข้าเห็นลานประหาร”คำตอบสั้น ๆ ดึงความหนาวเย็นจากอดีตกลับมาในทันที“หิมะตกหนัก เจ้ายืนอยู่ด้านล่าง ส่วนข้าอยู่หลังม่าน” เขากล่าว “เจ้าขอให้ข้าช่วยบิดา ขอให้ข้าเชื่อว่าเอกสารเหล่านั้นถูกปลอม”เสิ่นชิงหลัวไม่ขยับจ้าวจิ่งหยวนหลับตาลงราวกับภาพในฝันยังติดอยู่ตรงหน้า“ข้าได้ยินทุกคำ แต่เลือกไม่ตอบ”ความทรงจำของนางซ้อนทับกับคำสารภาพม่านสีทองไหวตามแรงลมเงาของชายผู้หนึ่งยืนอยู่หลังม่านใกล้พอจะได้ยินเสียงร้องขอ แต่ไกลเกินกว่าจะยื่นมือออกมา“เหตุใดพระองค์จึงนิ่งเฉย” นาง