LOGINชาติที่แล้ว นางเป็นกุนซือผู้ช่วยคนรักคว้าบัลลังก์ ก่อนถูกเขาทอดทิ้งให้ตายกลางลานประหาร เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง “เสิ่นชิงหลัว” จึงขอไม่ยุ่งกับอำนาจ ไม่รักผู้ใด และใช้ชีวิตอย่างสงบในฐานะคนเลี้ยงม้า แต่เพียงช่วยม้าศึกตัวหนึ่งจากการถูกวางยา นางกลับถูก “เซียวฉางเยี่ยน” แม่ทัพแดนเหนือผู้เย็นชา ดึงไปพัวพันกับคดีทรยศ และจับแต่งงานด้วยสัญญาหนึ่งปี นางอ่านกลศึกออกทุกกระบวน จับพิรุธคนร้ายได้จากรอยกีบม้า แต่กลับดูไม่ออกเลยว่าเหตุใดท่านแม่ทัพจึงหวงนางนัก “ท่านแต่งกับข้า เพราะต้องการคนดูแลม้ามิใช่หรือเจ้าคะ” “ม้าของข้ามีคนดูแลแล้ว” เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนาง “แต่คนเลี้ยงม้าของข้า...ต้องเป็นภรรยาข้าเพียงผู้เดียว”
View Moreบทที่ 24 คนเลี้ยงม้าของท่านแม่ทัพ“ม้าไม่ยอมออกจากคอกหรือ”เสิ่นชิงหลัวถามโดยไม่เงยหน้าจากลูกม้าสีน้ำตาลอ่อนซึ่งกำลังพยายามยืนบนขาที่ยังสั่นเด็กชายผู้ช่วยคอกวัยสิบสามปีส่ายหน้า“ไม่ใช่ขอรับ ม้ายอมออก แต่คนจากกรมม้าบอกว่าต้องรอให้ท่านประทับตรารับรองก่อน จึงจะนำไปฝึกได้”“ให้เขารออีกครึ่งชั่วยาม”นางใช้ผ้าสะอาดเช็ดเมือกตรงจมูกลูกม้า ก่อนลูบข้างลำคอเบา ๆ เพื่อกระตุ้นให้มันยกศีรษะ“แม่ม้าตัวนี้คลอดก่อนกำหนด ต้องดูว่าลูกจะกินนมได้เองหรือไม่”เด็กชายรับคำแล้วรีบวิ่งออกไปนอกคอก เสียงม้าร้องประสานกับเสียงฝีเท้าของคนงานและเด็กฝึกงานดังขึ้นเป็นระยะ พื้นที่ซึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนยังเป็นทุ่งร้างใกล้แนวชายแดน บัดนี้กลายเป็นโรงเพาะพันธุ์ม้าและสถานรักษาม้าศึกขนาดใหญ่ด้านตะวันออกเป็นคอกม้าพ่อพันธุ์กับแม่พันธุ์ด้านเหนือเป็นลานฝึกสำหรับม้าหนุ่มส่วนเรือนยาวด้านหลังใช้เป็นที่รักษาม้าบาดเจ็บจากกองทัพ ทั้งยังมีห้องพักสำหรับครอบครัวทหารกับเด็กกำพร้าซึ่งเข้ามาฝึกงานเสิ่นชิงหลัวไม่ต้องการให้คนเหล่านั้นเพียงได้รับอาหารเลี้ยงชีพ นางจึงให้พวกเขาเรียนรู้ตั้งแต่การเลือกหญ้า ทำความสะอาดกีบ เย็บอาน ไปจนถึงการอ่
บทที่ 23 ท่านแม่ทัพเริ่มเกี้ยวภรรยาของตนเช้าวันแรกหลังเซียวฉางเยี่ยนประกาศว่าจะเริ่มเกี้ยวนางใหม่ เสิ่นชิงหลัวพบช่อดอกเหมยสีขาววางอยู่ข้างหมอนกิ่งดอกไม้ถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ไม่มีหนามหรือปลายกิ่งคมซึ่งอาจเกี่ยวผ้า ใต้ช่อมีแผ่นกระดาษพับครึ่ง วางทับด้วยหยกชิ้นเล็กเพื่อไม่ให้ลมพัดตกนางหยิบขึ้นมาเปิดบนกระดาษมีตัวอักษรเพียงสองคำคิดถึงเสิ่นชิงหลัวมองไปยังประตูห้องด้านในเรือนของเซียวฉางเยี่ยนอยู่ห่างจากห้องนางเพียงสองเรือน หากเดินผ่านห้องหนังสือกับระเบียงเชื่อมก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชาเมื่อคืนเขายังนั่งกินอาหารเย็นร่วมกับนาง จนถูกหมอค่ายตามตัวไปเปลี่ยนแผล“คิดถึงสิ่งใดกัน”นางพึมพำอาหลานซึ่งกำลังยกน้ำล้างหน้าเข้ามาได้ยินพอดี จึงชะโงกดูข้อความแล้วหัวเราะ“คิดถึงคุณหนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ”“เพิ่งพบกันเมื่อคืน”“คนคิดถึงกันต้องกำหนดเวลาห่างกันด้วยหรือ”เสิ่นชิงหลัวหาคำตอบไม่ได้ จึงวางกระดาษลงข้างดอกไม้“เขาอาจกำลังทดลองวิธีเกี้ยวจากตำรา”อาหลานมองลายมือคมหนักบนกระดาษ“ท่านแม่ทัพอ่านตำราเกี้ยวสตรีด้วยหรือเจ้าคะ”“เขาทำศึกยังศึกษาตำราพิชัยสงคราม การเกี้ยวสตรีย่อมต้องศึกษาวิธีเช่นกัน”“เ
บทที่ 22 I ชัยชนะที่ไม่ต้องแลกด้วยชีวิต---------------------------------------------เสียงกีบม้าศัตรูดังสะเทือนพื้นดินเมื่อขบวนหน้าเคลื่อนผ่านประตูตะวันตกเสิ่นชิงหลัวยืนอยู่หลังช่องหน้าต่างบนหอบัญชาการ มองแสงคบไฟจำนวนมากเลื่อนเข้ามาในเมืองอย่างช้า ๆ เงาของม้ากับทหารทอดยาวทับกันจนแยกไม่ออกว่ามีกำลังมากเพียงใดประตูเมืองยังเปิดกว้างคนของหลี่กั๋วชางซึ่งแฝงตัวอยู่ในเวรยามต่างคิดว่าแผนสำเร็จ บางคนรีบโบกคบไฟเป็นสัญญาณให้กองทัพด้านนอกเร่งเคลื่อนพลแต่ทหารของเซียวฉางเยี่ยนซึ่งซ่อนอยู่ตามแนวกำแพงยังคงนิ่งไม่มีเสียงกลองรบไม่มีลูกธนูตกลงไปความเงียบทำให้ศัตรูยิ่งมั่นใจว่ากองทัพในเมืองอ่อนแอเกินกว่าจะตอบโต้เสิ่นชิงหลัวจับขอบหน้าต่างแน่นขึ้นกองหน้าผ่านเข้ามาแล้วเกือบหนึ่งพันนาย แต่ขบวนหลังยังอยู่นอกประตู หากสั่งปิดเร็วเกินไป คนส่วนใหญ่จะถอยออกทัน หากช้าเกินไป กำลังศัตรูอาจทะลุแนวช่องเขาเข้าสู่พื้นที่กว้างภายในเมืองนางรอจนเห็นธงสีเทาของกองกลางผ่านสะพานไม้“จุดสมุนไพร”คำสั่งถูกส่งต่อด้วยธงมือทหารซึ่งซ่อนอยู่ใต้แนวหินจุดฟางชื้นที่ห่อเมล็ดฉุนป่า รากหูหมาป่า และเปลือกสนไว้ควันบางจนแทบมองไม่เ
บทที่ 21 แผนสุดท้ายของหญิงเลี้ยงม้า----------------------------------------“คืนพระจันทร์ดับเหลืออีกสองคืน”เสิ่นชิงหลัวกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบในกระโจมบัญชาการชายผู้ลอบวางยานางถูกลากออกไปสอบสวนต่อแล้ว เหลือเพียงกาน้ำยาพิษ เข็มสั้น และกระดาษที่มีสัญลักษณ์ของหลี่กั๋วชางวางอยู่บนโต๊ะนายทหารระดับสูงทุกคนถูกเรียกมารวมตัวภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามเฉินอี้ยืนอยู่หน้าแผนที่เมืองชายแดน สีหน้าเคร่งเครียด ส่วนเซียวฉางเยี่ยนนั่งข้างเตียงพักของเสิ่นชิงหลัว เพราะยังไม่ยอมให้นางลุกเดินไกลหลังถูกธนูยิงแม้หมอจะยืนยันว่าแผลไม่กระทบกระดูก แต่นางยังขยับแขนข้างที่บาดเจ็บได้ไม่เต็มที่ ทุกครั้งที่ยกมือสูงเกินไป ความเจ็บจะแล่นลงสีข้างจนต้องหยุดทว่าเวลานี้ไม่มีผู้ใดสนใจให้นางพักข่าวว่าหลี่กั๋วชางเตรียมเปิดประตูเมืองให้ศัตรู เท่ากับยืนยันว่าการทุจริตม้าศึกไม่เคยมีเป้าหมายเพียงยักยอกเงินม้าดีถูกนำออกไปม้าป่วยถูกส่งเข้ามาแทนอาหารม้าถูกขโมยโกดังเสบียงถูกเผาทุกสิ่งทำเพื่อให้กองทัพชายแดนสูญเสียกำลังเคลื่อนที่ในคืนเดียว“เราควรจับคนเฝ้าประตูทุกคนทันที” นายกองผู้หนึ่งเสนอ “เปลี่ยนเวรทั้งหมด และปิดประต





