جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1 วันที่ข้าตายใต้หิมะ“นักโทษเสิ่นชิงหลัว สมคบคิดกับศัตรู ลอบส่งแผนการทหารออกนอกแคว้น เป็นเหตุให้กองทัพหลวงสูญเสียไพร่พลนับหมื่น…”เสียงประกาศโทษดังฝ่าลมหนาวเหนือลานประหารเสิ่นชิงหลัวคุกเข่าอยู่บนพื้นหินที่ถูกหิมะปกคลุม เสื้อผ้านักโทษสีขาวบางจนแทบไม่อาจต้านความเย็นได้ รอยเลือดจากบาดแผลตามร่างกายซึมออกมาเป็นสีแดงคล้ำ ก่อนถูกเกล็ดหิมะโปรยทับทีละชั้นขาของนางไร้เรี่ยวแรงข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง เชือกหยาบเสียดสีกับบาดแผลเดิมทุกครั้งที่ร่างกายสั่น ทว่าความเจ็บเหล่านั้นกลับเบาบางกว่าความหนาวเย็นซึ่งกัดลึกลงไปถึงกระดูกหรือบางที ร่างกายของนางอาจไม่เหลือความรู้สึกมากพอให้เจ็บแล้ว“หลักฐานประกอบด้วยจดหมายลับสามฉบับ แผนที่เส้นทางลำเลียงเสบียง และแผนการตั้งรับบริเวณช่องเขาเฟิงหลัว ซึ่งตรวจพบตราประทับของนักโทษอย่างชัดเจน”ขุนนางผู้ทำหน้าที่อ่านราชโองการคลี่ม้วนกระดาษออก เสียงของเขาราบเรียบราวกับกำลังประกาศจำนวนกระสอบข้าวในคลัง มิใช่ชะตาชีวิตของคนทั้งตระกูลด้านหน้าลานประหารมีโต๊ะยาวตั้งอยู่ใต้ชายคา เหล่าขุนนางฝ่ายตรวจการนั่งเรียงกันโดยไม่มีผู้ใดยอมสบตานาง บางคนเคยรับแผนจากมือนาง บา

บทที่ 3ท่านแม่ทัพผู้ปลอมตัวไม่แนบเนียน“ก่อนจะให้มันกินน้ำถ่าน ต้องเติมน้ำข้าวอีกเล็กน้อย”เสิ่นชิงหลัวรับชามจากคนเลี้ยงม้าแล้วค่อย ๆ วางลงตรงหน้าอู๋เยี่ย ม้าสีดำก้มดม กลิ่นถ่านทำให้มันสะบัดจมูกอย่างไม่พอใจ นางจึงใช้นิ้วแตะน้ำข้าวที่ขอบชามแล้วปล่อยให้มันดมอีกครั้ง“รสไม่ดี แต่ยังดีกว่าตาย”บุรุษที่ยืนอยู่ข้างกายนางเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ“เจ้าพูดกับม้าราวกับมันฟังรู้เรื่อง”“ม้าฟังน้ำเสียงรู้เรื่องเจ้าค่ะ”“แล้วมันเข้าใจคำว่าตายหรือ”เสิ่นชิงหลัวเหลือบมองเขา “อย่างน้อยก็เข้าใจว่าท่านกำลังรบกวนเวลารักษาของมัน”คนเลี้ยงม้าที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบก้มหน้า ซ่อนสีหน้าประหลาดใจไว้ใต้เงาหมวกบุรุษสกุลเซียวไม่ได้โกรธ เพียงมองนางนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนถอยออกไปครึ่งก้าว เปิดพื้นที่ให้นางทำงานสะดวกขึ้นอู๋เยี่ยลังเลอยู่พักใหญ่จึงยอมแตะลิ้นกับน้ำในชาม พอพบว่ารสชาติไม่ได้เลวร้ายเกินทน มันก็ดื่มลงไปทีละน้อยเสิ่นชิงหลัวลูบข้างแก้มมันเบา ๆ จนดื่มหมดครึ่งชาม จึงส่งภาชนะคืนให้คนเลี้ยงม้า“พอแล้ว รอหนึ่งเค่อค่อยให้เพิ่ม อย่ากรอกมากเกินไป”นางก้าวออกจากคอก พลางคลายปมชายเสื้อที่ผูกไว้กับเอว ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบผ่านดา

บทที่ 5คนที่ควรพบในวังกลับมาถึงค่าย------------------------------------“องค์ชายสามเสด็จมาถึงหน้าค่ายแล้วขอรับ!”เสียงรายงานดังขึ้นก่อนยามเฉินไม่นาน ทำให้การเคลื่อนไหวในคอกม้าหยุดชะงักไปชั่วขณะคนเลี้ยงม้าหลายคนวางถังน้ำในมือ ทหารที่กำลังขนกระสอบหญ้ารีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แม้แต่นายกองผู้ควบคุมการตรวจทะเบียนก็หันมองไปทางประตูค่ายด้วยสีหน้าตึงเครียดเสิ่นชิงหลัวยืนนิ่งอยู่ข้างม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ปลายนิ้วซึ่งกำลังตรวจเหงือกม้าหยุดค้างองค์ชายสามนางควรรู้ดีว่าเขาจะมา คดีม้าศึกถูกวางยาและสับเปลี่ยน เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินกองทัพ อีกทั้งหน่วยลาดตระเวนยังพบผู้ส่งสัญญาณให้ขบวนลวงเมื่อคืน เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ ราชสำนักย่อมส่งคนมาตรวจสอบเพียงแต่นางไม่คิดว่าจะเป็นจ้าวจิ่งหยวน และไม่คิดว่าเขาจะปรากฏตัวเร็วถึงเพียงนี้ ชาติที่แล้ว นางควรพบเขาครั้งแรกในงานชมบุปผาเมื่อสามวันก่อน ผ้าเช็ดหน้าของนางจะปลิวตกใกล้สระน้ำ แล้วเขาจะเป็นผู้เก็บขึ้นมาส่งคืนทว่านางฉีกบัตรเชิญทิ้งไปแล้ว นางคิดว่าหากไม่เข้าวัง จุดเริ่มต้นทั้งหมดก็จะหายไปแต่เพียงไม่กี่วัน คนที่ควรยืนอยู่ท่ามกลางดอกโบตั๋นในวังหลวงกลับเดินทาง

บทที่ 7 คืนที่แม่ทัพมีไข้คำตอบของเสิ่นชิงหลัวทำให้ความเงียบปกคลุมลานหน้าค่ายไปชั่วขณะแขนของเซียวฉางเยี่ยนซึ่งยังวางอยู่ข้างเอวนางคลายออกในที่สุด“ลงไป”น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นเรียบดังเดิม แต่ก่อนปล่อยนางลงจากหลังอู๋เยี่ย เขายังใช้มือประคองข้อศอกไว้จนปลายเท้าของนางแตะพื้นมั่นคงเสิ่นชิงหลัวหันกลับไปหมายขอบคุณ กลับเห็นเขาเบือนหน้าไปอีกด้านเสียก่อนทหารซึ่งยืนอยู่รอบลานต่างรีบขยับทำงานพร้อมกันราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเอกสารและผู้ต้องสงสัยยังไม่ได้ส่งมอบ ส่วนเฉินอี้ก้มหน้าตรวจเชือกมัดนักโทษซ้ำ ทั้งที่ปมเชือกแน่นหนาจนแทบไม่มีช่องให้แก้อาหลานวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนาย“คุณหนู ท่านได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่เป็นไร ม้าเพียงตกใจงู”เสิ่นชิงหลัวตอบ พลางหันไปมองเซียวฉางเยี่ยนอีกครั้งเขาลงจากม้าช้ากว่าปกติเล็กน้อย มือขวาจับอานไว้แน่น ขณะเท้าแตะพื้น ไหล่ซ้ายก็แข็งเกร็งไปชั่วขณะ แต่เมื่อเฉินอี้หันมา เขากลับปล่อยมือและเดินเข้ากระโจมบัญชาการราวกับไม่มีสิ่งใดผิดปกตินางเห็นความผิดปกตินั้นชัดเจน การขี่ม้าระยะไกลทั้งไปและกลับ การใช้แขนดึงนางขึ้นจากม้าซึ่งกำลังตื่นตกใจ รวมถึงการตากฝนเมื่อคืนก่

บทที่ 9หลักฐานใต้กีบม้าเซียวฉางเยี่ยนยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เสิ่นชิงหลัวอยู่นิ่ง ใต้เสื้อคลุมผืนเดียวกัน ร่างของทั้งสองแนบชิดอยู่ในช่องแคบระหว่างกองฟืนกับผนังเพิง นางมองผ่านช่องว่างไปยังชายสองคนซึ่งกำลังยกกระสอบอาหารม้าขึ้นรถเข็นคนหนึ่งสวมชุดทหารของค่าย แต่ไม่มีตราหน่วยบนแขนเสื้อ อีกคนคลุมหน้าและถือป้ายผ่านทางของฝ่ายจัดหาม้าศึกไว้ตรงเอวป้ายโลหะสะท้อนแสงตะเกียงเพียงครู่เดียว ก่อนถูกชายเสื้อปิดบังอีกครั้ง“ตามไป” เซียวฉางเยี่ยนกระซิบเสิ่นชิงหลัวหันมองเขา “ไม่จับตอนนี้หรือเจ้าคะ”“จับเพียงสองคน ได้แค่คนขนของ”“ท่านต้องการรู้ว่าพวกเขานำไปที่ใด”เขาพยักหน้าชายทั้งสองปิดประตูโกดัง ลบรอยล้อรถเข็นบนพื้นด้วยกิ่งไม้ แล้วเข็นกระสอบออกไปทางประตูเล็กด้านหลังค่ายท่าทางชำนาญเกินกว่าจะเพิ่งลงมือครั้งแรกเซียวฉางเยี่ยนรอจนเงาร่างทั้งสองหายไปหลังแนวรั้วจึงคลายเสื้อคลุมออก เขาเคาะผนังไม้เบา ๆ สามครั้งเงาทหารสองนายซึ่งซ่อนอยู่ไกลออกไปขยับตามคนร้ายโดยไม่ส่งเสียง ส่วนเฉินอี้ได้รับคำสั่งให้นำกำลังติดตามห่าง ๆ เพื่อป้องกันการหลุดรอดเสิ่นชิงหลัวขยับลุก แต่เซียวฉางเยี่ยนจับแขนไว้“เจ้าอยู