All Chapters of Trapped Between My Adoptive Brothers (Tagalog): Chapter 11 - Chapter 20

“Ahh! Damon!” Isang malakas at hingal na sigaw ang lumabas sa lalamunan ko nang binuka niya ako nang buo, filling every single inch of my swollen depth. The sheer size of him, combined with the extreme sensitivity na naiwan ng matindi kong climax, sent shockwaves of blinding pleasure straight to my spine.I clamped my legs tightly around his waist, my fingernails sinking deep into the muscles of his back, while my waist instinctively arched up to swallow him whole. Damon let out a low, guttural roar, his jaw clenching so hard dahilan para bumakat ang mga ugat sa leeg niya. He didn't give me a single second to adjust to his length. Isang mabilis at walang humpay ang agad na ginawang pagbayo sakin ni Damon. Hindi niya ako tinigilan at pakiramdam ko ay kasama na sa pag alog ang mga pader ng kwarto ko kasabay ng pangwawasak na ginagawa ni Damon sa pagkababae ko.The bedframe rattled against the wall under his relentless assault, pero wala kaming paki pareho. We were completely drowning in

Pagkatapos ng lahat, hinatak ako ni Damon papasok sa bathroom para makapag-shower kami nang sabay. Ang init ng tubig na umaagos sa nakapulupot naming mga katawan ang nagtanggal ng pawis at ng mga marka ng nag-uumapaw naming kagabi. Sumandal ako sa basang dibdib niya habang ang mga kamay niya ay nakahawak lang sa balakang ko. Kahit papano ay kumalma ang katawan ko dahil sa maligamgam na tubig. Pero agad rin kaming natigilan ni Damon ng makarinig kami ng malakas na katok mula sa pinto ng kwarto ko.Awtomatikong humigpit ang hawak ni Damon sa balakang ko. Inabot niya ang gripo at pinatay ang shower. Biglang tumahimik ang buong banyo. Pareho kaming hindi gumalaw, nakatutok ang pakiramdam sa hallway sa labas."Snow? Buksan mo 'tong pinto." Napakapit ako sa dibdib ko. Si Lion 'yon.Bakit ba siya bumalik?! Ang sabi niya mamayang gabi pa ang balik niya? Kaya bakit nakauwi na siya agad? may nakalimutan ba siya? Tapos na ba agad lahat ng meetings niya?"Snow! Buksan mo 'to!" ulit ni Lion, mas

Damon Madrigal...The soundproof door behind the heavy mahogany bookshelf clicked shut, sealing me inside my private sanctuary. Dim lang ang buong silid, at ang tanging liwanag ay galing sa dalawang HD monitors na nakakabit side-by-side sa pader.Mabagal akong sumandal sa plush leather armchair, habang nakatingin sa monitor.Camera 01 — Snow’s Bedroom.Nakatabon siya sa ilalim ng makapal na duvet niya, nakabaluktot lang siya sa gitna ng malaking kama. Nanginginig ang mga balikat niya habang nakabaon ang mukha sa mga unan, at malinaw na naririnig sa speakers ang mahihina niyang pag-iyak.Napapikit ako sa inis. Ayaw na ayaw kong nakikita siyang umiiyak. Bawat patak ng luha niya ay parang karayom na tumutusok sa dibdib ko, napakuyom ako dahil sa galit, masyado ng naiipit si Snow sa ginagawa ni Lion. I know he's into something... Or maybe, he knows something.Yumuko ako paharap, slowly tracing the smooth glass of the monitor, habang sinusundan ang kurba ng likod niya. “Don’t cry, baby gi

Ang sobrang lakas at hindi inaasahang marahas na halik ni Lion ay tuluyang kumuha ng bawat hangin sa baga ko. Hindi ito mahinhin o nag-aalinlangang halik. Napakarahas ng halik niya, at parang hinihigop ako nito. Sa loob ng ilang segundo, sumisigaw ang isip ko na itulak siya—na alalahanin si Jewell, alalahanin si Damon, at alalahanin ang mga mahigpit na limitasyong ilang araw niyang ipinipilit sa akin.But how can i do thta? This is what i want... I want Lion at ito na ang pagkakataon ko to have him.Pumasok ang dila niya sa pagitan ng mga labi ko, at naglaro sa looob. Isang hingal at mahinang daing ang lumabas sa lalamunan ko. Sa halip na itulak siya pabalik, ang mga kamay ko ay kusa nang gumalaw paitaas, ang mga daliri ko ay mahigpit na humawak sa malambot na buhok sa likod ng leeg niya, habang hinahatak siya nang mas malapit at tuluyang isinusuko ang sarili sa ritmo ng kanyang labi.Ang mga labi namin ay marahas na nagtagpo na para bang gutom na gutom kami sa isa't isa. Humigpit an

Bumubuhos ang mainit na tubig sa ulo ko, pero wala itong nagawa para hugasan ang mabigat at nakatutulim na takot na nakakapit sa balat ko. Nakahalukipkip ako habang nakaupo sa malamig na marble floor ng shower, ang mga tuhod ko ay mahigpit na nakalapat sa aking dibdib.Pumuno ang singaw sa loob ng glass enclosure, ibinabalot ako sa isang malabong fog. Pero sa kabila ng init, isang malamig na kilabot ang biglang dumaloy sa aking mga braso at sa likod ng aking leeg. Ang pamilyar at nakatatakot na pakiramdam na 'yon ay nagbalik—ang tila totoong pakiramdam na may mga matang tumatagos sa balat ko, pinapanood ang bawat mabilis kong paghinga at kinakain ang bawat pulgada ng aking katawan. Biglang naangat ang ulo ko. Mabagal akong tumayo, ang mga mata ko ay natatarantang naghahanap sa mga madidilim na sulok ng kisame, sa ventilation grates, at sa malaki at may moist na salamin."Is... is someone there?" bulong ko, ang boses ko ay nalunod sa tuloy-tuloy na ugong ng shower head. Walang tao. Ang