บททั้งหมดของ Don't Leave Me Loving You: บทที่ 11 - บทที่ 19

NAPADILAT si Ruan nang maramdamang unan pala ang niyayakap niya, at hindi ang matampuhing girlfriend na kanina ay nasa tabi niya lang. Nilingon niya ang bintana at nakita niyang sumikat na si haring araw.May usapan nga pala silang magkikita-kita sa bahay nila Brad ngayon, dahil sabay-sabay silang mag-a-apply sa isang fast-food chain doon sa bayan. Magsa-summer job sila habang hindi pa nagsisimula ang first semester. Mabilis siyang napatakbo papunta sa banyo at naligo.Galing sa bahay nila ay madadaanan muna ang bahay nila Brad bago ang bahay ng tita ni Dianne, kaya napag-isipan niyang dumaan muna kina Brad."Oh, nasaan na ang Yanny mo?" kaagad na bungad sa kanya ni Lenny, na nakaharap na naman sa salamin."Oo nga, kayo talagang dalawa, palagi kayong late." wika naman ni

INIHINTO siya ng taxi sa tapat ng isang malaki at 3-storey na bahay. Ipinakita niya lang sa driver ang papel na hawak-hawak niya kung saan nakasulat ang address ni Dianne. Nagbigay siya ng bayad at kaagad na bumaba. Nilibot ng mga mata niya ang buong paligid at hindi siya makapaniwalang ang isang simpleng Dianne na walang kaarte-arte sa buhay ay nakatira noon sa napakalaking bahay na ito. Makulimlim na at kitang-kita niya ang nagagandahang mga ilaw sa loob ng bahay. Oo, malaki rin naman ang bahay nila dahil sa bayan ng San Isidro ay isa ang pamilya nila sa mga mayayamang tao roon. Nawala lang ang lahat magmula noong mawala ang daddy niya at nagkasakit pa ang mommy niya.Hindi na nagawang asikasuhin ng mommy niya ang naiwang mga business ng daddy niya hanggang sa na-bankrupt ang mga ito. Wala siya sa tamang edad para saluhin ang lahat ng mga obligasyong iyon. Iniwan pa sila ng ate niyang tahimik na nakatira

NILAGOK ni Ruan ang isang baso ng tequila, habang pilit na winawaksi sa isipan ang mga mapapait na alalang iyon.Hindi na siya nag-abalang sundan pa si Dianne kanina noong umalis ito, dahil alam niya na napakainit pa ng tagpong iyon para sa kanilang dalawa. Fate is playing a cruel trick on him, again.Dumerecho siya sa isang exclusive na bar malapit sa hotel na tinutuluyan niya, at inanod niya ang sarili sa pag-inom. Sampung taon niya nang kinalimutan ang lahat at hindi niya aakalaing darating ang panahong ito, na makikita niyang muli sa hindi inaasahang pagkakataon ang babaeng nanakit at nag-iwan ng hindi maiburang marka sa puso niya.The face of that woman is glued to his mind, na kahit anong gawin niya ay hindi mawala-wala sa paningin niya ang kabuuan nito, magmula nang muli niya itong makita kanina. Napakarami n

DAHAN-DAHANG napadilat si Dianne nang maramdaman ang sakit ng ulo niya. Napaupo siya mula sa pagkakahiga at napahilot sa sentido. Ganoon na ba karami ang nainom niya kagabi, kaya't parang pinupukpok ng isang matigas na bagay ang ulo niya?Ganoon na lang ang pagkabigla niya nang tuluyang bumukas ang mga mata niya. Wala siya sa hotel na tinutuluyan niya at hindi niya alam kung nasaang kuwarto siya. Nilibot niya ang paningin sa buong paligid at unti-unti niyang naalala ang lahat.Uminom siya sa loob ng kuwarto niya kagabi, dahil biglang bumalik sa alaala niya ang nakaraan at lahat ng nangyari sa kanila ni Ruan. Naisip niyang kagagawan niya pala ang lahat kung bakit nawala ang mga magulang niya at kung bakit nasaktan niya noon ang binata. Sa sobrang sakit na naramdaman niya at galit niya sa sarili, 'di niya napigilang uminom nang marami.

"D-DIANNE? A-are you okay?"Tila nagising siya sa isang masakit na panaginip nang muling nagsalita si Abby. Tinatangay siya ng nakaraan at nagbabadyang mangilid ang mga luha sa mga mata niya. Nasasaktan siya para sa sarili, at para kay Ruan."Y-yeah, I'm fine... Abby, if you don't mind, can I go now?--"Biglang bumukas ang pinto, at nakita niyang papasok na si Ruan, bitbit nito ang isang paper bag. Nakita niya ang pag-awang ng mga labi ni Ruan."Is that my clothes?" tanong niya sa binata na nakatingin lang sa kanya."Thank you, but I really need to go." wika niya habang papalapit kay Ruan para kunin ang mga damit sa loob ng paper bag, pero pinigilan siya ni Abby."Dianne, wait. I