All Chapters of เมียชังที่(ไม่)ต้องการ: Chapter 31 - Chapter 40

“ผมรู้ครับป้า... ผมรู้ว่าผมทำเลวกับบัวไว้มาก ผมเพิ่งรู้ว่าบัวต้องทนเจ็บปวดขนาดไหนเพราะความโง่ของผม”ป้าสาระบายลมหายใจยาว หล่อนเริ่มกางมุ้งครอบแคร่ไม้ไผ่ให้เขาเพื่อช่วยบรรเทาฝูงยุงป่าที่รุมเร้า“คุณโปรดคะ... ป้าเลี้ยงคุณโปรดมาตั้งแต่เกิด ป้ารักและเอ็นดูคุณโปรดไม่ต่างจากลูกหลานแท้ ๆ นะคะ แต่ป้าต้องขอพูดตรง ๆ บาดแผลทางใจของคุณบัวในรอบนี้มันลึกเกินกว่าจะรักษาจริง ๆ ค่ะ ตลอดห้าปีที่คุณบัวเธอพยายามอดทนและมอบความรักให้คุณโปรด คุณโปรดกลับเหยียบย่ำมันอย่างไร้ค่า ต่อให้คุณโปรดจะพยายามรักษาแผลนั้นจนมันหายดีแล้ว แต่มันก็ยังคงเหลือแผลเป็นทางจิตใจที่ไม่มีวันลบเลือนอยู่ดีค่ะ อย่าพยายามต่อไปเลยนะคะ กลับกรุงเทพฯ ไปเสียเถอะค่ะ”โปรดปรานเงยหน้าขึ้นมองแม่นมที่เลี้ยงเขามา ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิดจับใจ ชายหนุ่มข่มความเจ็บปวดในอกก่อนเอ่ยกับป้าสา“ผมรู้ครับป้าสา... ผมรู้ดีว่าแผลเป็นทางจิตใจของบัวมันลึกและน่ากลัวขนาดไหน และผมก็รู้ตัวดีว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอร้องให้บัวยกโทษให้ง่าย ๆ”ชายหนุ่มหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาคู่นั้นสั่นไหว่อย่างเห็นได้ชัด“แต่ผมยอมแพ้ไม่ได้จริง ๆ ครับป้า ผมเพิ่งรู้ตัวในวันที่บัวเดินจากไ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงแดดร่มลมตก แสงตะวันสีส้มแก่สาดกระทบยอดเขาเป็นสัญญาณบอกเวลาเลิกงานของคนในไร่บัวบูชาถือบันทึกยอดส่งมอบเมล็ดกาแฟเดินตรวจความเรียบร้อยรอบแปลงปลูก และแปลงตากเมล็ดกาแฟเป็นรอบสุดท้ายของวัน หญิงสาวเดินก้าวไปตามทางเดินดินลูกรัง ส่วนคนงานเริ่มทยอยเดินทางกลับบ้านพักกันหมดแล้วขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวเดินตรงไปยังบันไดบ้านพัก ร่างสูงของโปรดปรานที่ยืนพิงแนวต้นกาแฟอยู่ริมทางก็เดินเข้ามาขวางทางเธอไว้ช้า ๆบัวบูชาชะงักฝีเท้าดวงตากลมโตประกายความเยือกเย็น และเรียบเฉยขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสภาพของอดีตสามีในเวลานี้โปรดปรานเปื้อนโคลนแดงไปทั้งตัว เสื้อหม้อห้อมสีน้ำเงินเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อปะปนกับคราบฝุ่น ข้อมือและฝ่ามือหนามีรอยถลอกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลามีคราบโคลนเกาะเกรอะกรัง ทว่าสิ่งเดียวที่สะดุดสายตาคือนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมายังเธอด้วยความอ่อนโยน“คุณมีธุระอะไรอีกคะคุณโปรดปราน?”บัวบูชาถามเสียงแข็ง ถอยหลังเว้นระยะห่างหนึ่งก้าวทันทีตามสัญชาตญาณ โปรดปรานเห็นท่าทางถอยห่างของเธอก็รู้สึกใจหาย ชายหนุ่มขยับมือช้า ๆ แววตาคมสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด“บัว ... พี่ทำงานแบกปุ๋ยห้าสิบกระสอบขึ

โปรดปรานยิ้มออกมาน้อย ๆ ไม่คิดเลยว่าชีวิตที่เหลืออยู่ตัวคนเดียวก็ยังมีป้าสาคอยเป็นห่วง ไม่เหมือนแม่ของลูกเลยแทบไม่เคยจะเดินเฉียดเข้ามาใกล้เขาเลยแม้แต่นิดเดียวชายหนุ่มได้แต่เก็บความน้อยใจเอาไว้ แล้วตั้งใจก้มหน้าก้มหน้าทำงานต่อ มีบ้างแต่แอบรับโทรศัพท์จากเลขาฯ ส่วนตัวที่จะโทรมารายงานสถานการณ์ของบริษัทตกดึกคืนนั้นโปรดปรานนอนไม่หลับ ชายหนุ่มเลือกออกมาเดินเล่นเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงบ้านพักของบัวบูชา เขายืนจ้องหน้าต่างที่เปิดเอาไว้ มีเพียงมุ้งลวดกันยุงปิดกั้นเท่านั้น“ดึกขนาดนี้ หลับไปแล้วมั้ง”เขาพึมพำกับตัวเองแล้วยิ้มออกมา ทว่าภายในห้องนอนชั้นบนบัวบูชานอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างด้วยความอึดอัด ร่างกายที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนทำให้เธอนอนลำบากขึ้น ขาอวบอิ่มทั้งสองข้างเริ่มมีอาการบวมเป่งจากการเดินคุมงานในไร่มาทั้งวันจู่ ๆ ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่กล้ามเนื้อน่องขาขวาของบัวบูชา หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทรมานแสนสาหัส ร่างอวบคู้ตัวลงโดยอัตโนมัติ“โอ๊ย... เจ็บ...”เธอร้องครางออกมาเบา ๆ ในความมืด มืออวบพยายามเอื้อมลงไปดึงปลายเท้าขวาเข้าหาตัวเพื่อแก้ตะคริวที่กำลังรัดก้

เธอเลื่อนผ้าซับไปตามหน้าผาก แก้ม และซอกคอช้า ๆ ดวงตากลมโตจับจ้องมองใบหน้าอดีตสามีที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง มีเพียงความทรุดโทรมจากพิษไข้และความเหนื่อยล้าสะสมจากการแบกปุ๋ยตากแดดเมื่อวันก่อน มือหนาข้างหนึ่งของเขาที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมามีแต่รอยพุพองและหนังถลอกจากการจับด้ามจอบด้ามเสียม ผิวพรรณที่เคยขาวสะอาดตามแบบฉบับคนเมืองกรุงบัดนี้คล้ำแดดลงอย่างเห็นได้ชัดขณะที่บัวบูชากำลังซับน้ำไปตามแผ่นอกแกร่งเบา ๆ ร่างสูงใหญ่บนเตียงก็เริ่มขยับตัว คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นคล้ายกำลังเผชิญกับฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอน ชายหนุ่มเริ่มเผยอริมฝีปากพร่ำเพ้อเพ้อด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแสนน่าเวทนา“บัว ... บัว ... พี่ขอโทษ...”บัวบูชาชะงักมือที่กำลังเช็ดตัวให้เขาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองคนบนเตียง“พี่ขอโทษ... บัวอย่าทิ้งพี่ไปนะ พี่มันโง่เอง พี่ปล่อยให้บัวกับลูกต้องลำบาก ขอโทษนะ”น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือคล้ายคนจะร้องไห้ หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของคนไข้ที่ยังคงหลับตาอยู่ภายใต้ฤทธิ์ไข้สายตาของเธอทอดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความทรมานสลับกับมองมือพุพองหนาข้างนั้นลึก ๆ จิตใจด้านหนึ่งที่เคยสร้างกำแพงหนาทึบ

“ขอบคุณนะบัว...”ชายหนุ่มไม่รอช้า รีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วก้าวออกจากบ้านพักทันทีโดยไม่สนว่าร่างกายจะยังอ่อนเพลียจากพิษไข้เพียงใดร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อหม้อห้อมตัวเก่าวิ่งสับเท้าฉับ ๆ ข้ามแนวรั้วไม้ ตรงดิ่งไปยังบ้านพักของบัวบูชา เมื่อก้าวขึ้นมาบนชานบ้านพักไม้ไผ่ เขาเห็นบัวบูชากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวโปรดริมระเบียง ในมืออวบถือไม้ถักและม้วนไหมพรมสีหวานโปรดปรานไม่สามารถควบคุมความดีใจที่แทบล้นอกออกมาได้ ชายหนุ่มสืบเท้าก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะโผเข้ากอดร่างอวบอิ่มของบัวบูชาจากทางด้านหลังทันทีหมับ!“บัว... ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณจริง ๆ ที่ช่วยพี่ช่วยบริษัทไว้...”ชายหนุ่มซบหน้าลงกับไหล่อวบอิ่ม พึมพำบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองแขนแกร่งโอบกอดร่างอวบและหน้าท้องนูนของเธอไว้อย่างแสนหวงแหนคล้ายกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตาบัวบูชาสะดุ้งสุดตัว ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นที่ห่างหายไปนานปีกว่า หญิงสาวพยายามสะกดกั้นเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง ก่อนจะทำสีหน้าเรียบตึงและใช้สองมือผลักแผงอกของเขาให้ออกห่าง“ปล่อยค่ะคุณโปรด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” บัวบูชาสั่งเสียงด