جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“คุณบัว... คุณบัวร้องได้เหรอคะ เป็นอะไรหรือเปล่า”ป้าสารีบเดินเข้ามาหาหลังจากเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ ยิ่งเห็นนายหญิงของบ้านดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิม“บัวไม่ได้เป็นอะไรค่ะป้าสา วันนี้บัวจะออกไปข้างนอกนะคะ น่าจะกลับเย็น ๆ เลย”“คุณบัวให้ป้าไปเป็นเพื่อนไหมคะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าสาอยู่ดูแลบ้านเถอะค่ะ”บัวบูชายิ้มบาง ๆ ให้กับป้าแม่บ้าน ก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็ลงมา ซึ่งพอดีกับรถแท็กซี่ที่เรียกผ่านแอปฯ เคลื่อนเข้ามาจอดพอดีหญิงสาวทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถแท็กซี่ ที่กำลังแล่นไปบนท้องถนนอันแสนวุ่นวายของเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ ทิวทัศน์ตึกรามบ้านช่องที่คุ้นตาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับมันเลยแม้แต่น้อย ยิ่งรถเคลื่อนตัวห่างออกจากใจกลางเมืองมากเท่าไหร่ ความเงียบเหงาในหัวใจก็ยิ่งก่อตัวชัดเจนขึ้นเท่านั้น หญิงสาวจงใจเลือกโรงพยาบาลเอกชนขนาดกลางที่ตั้งอยู่แถบชานเมือง แทนที่จะเป็นโรงพยาบาลหรูหราใจกลางเมืองที่เธอมีประวัติอยู่ เหตุผลก็เพราะเธอกลัวเจอกับคนรู้จักของโปรดปราน แล้วความลับที่เธอตั้งใจจะเก็บซ่อนไว้ อาจหลุดรอดไปถึงหูผู้ชายใจร้

พนาหันขวับไปมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ยังคงหลับตาพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก ความจริงที่เพิ่งได้รู้ทำให้พนารู้สึกจุกในอกแทนเพื่อนสนิทบัวบูชากำลังท้อง ... ท้องในขณะที่กำลังจะหย่างั้นเหรอ“ไปกันเถอะบัว เดี๋ยวเราขับรถไปส่ง”พนาเอ่ยเสียงอ่อนโยนลงกว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่ถามอะไรเซ้าซี้ เลือกที่จะเก็บงำความสงสัยเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้สภาพจิตใจของบัวบูชาเปราะบางแค่ไหนตลอดเส้นทางที่นั่งรถออกมาจากโรงพยาบาล ภายในรถมีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม พนาลอบมองเพื่อนสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาใกล้เขตตัวเมือง ชายหนุ่มก็ตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง“แวะกินข้าวกันก่อนนะบัว ตั้งแต่เช้าบัวยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม หน้าซีดจะแย่อยู่แล้ว ถือซะว่ากินเป็นเพื่อนเราหน่อยก็แล้วกัน” พนาหาข้ออ้างเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้สึกกดดันบัวบูชาพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แม้เธอจะรู้สึกขมคอและไม่อยากกลืนอะไรลงไปเลย แต่เมื่อนึกถึงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง เธอก็ต้องฝืนใจก้าวลงจากรถเดินตามเขาเข้าไปในร้านหลังจากสั่งอาหารไปได้ไม่นาน ความเงี

“ทำไมจะเข้ามาไม่ได้ นี่มันบ้านฉัน แล้วเธอก็ยังเป็นเมียฉัน”น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้นขณะที่เดินต้อนร่างอวบจนแผ่นหลังของเธอถอยไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไป“แต่เรากำลังจะหย่ากันแล้วนะคะ พี่โปรดไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับบัว”บัวบูชาพยายามต่อรองด้วยน้ำเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อร่างสูงขยับเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา“ก็แค่กำลังจะ ... แต่ยังไม่ได้หย่านี่” โปรดปรานกระซิบข้างหู ก่อนจะจงใจเป่าลมหายใจร้อนรดต้นคอขาวผ่องของคนตรงหน้า เพื่อกระตุ้นอารมณ์อีกฝ่ายอย่างจงใจ“อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า ... ระหว่างนี้ ฉันก็มีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง”พูดจบ ท่อนแขนแข็งแรงก็ตวัดรัดเอวของบัวบูชา ดึงรั้งร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับกายแกร่งของเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน บัวบูชาเบิกตากว้าง สัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามา“ปล่อยนะ! บัวไม่ยอม พี่โปรดอย่ามารังแกบัวนะ!”หญิงสาวออกแรงดิ้นรน ขัดขืนอย่างสุดกำลัง สองมือป้อมยกขึ้นดันแผงอกกว้างให้ถอยห่าง แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงของผู้ชายตัวโตอย่างเขาได้ ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ

‘แม่รักหนูนะลูก... ถึงพ่อเขาจะไม่ต้องการเราสองคน แต่แม่สัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด กลับไปอยู่ที่ไร่บุษบาของเรากันนะ’“บัวบูชา”เสียงทุ้มดังขึ้น บัวบูชาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบซ่อนน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง โปรดปรานยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมและติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากลมที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของอดีตภรรยาด้วยความแปลกใจ“ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น สภาพดูไม่ได้เลย ป่วยหรือไง” เขาถามเสียงห้วน ทว่าแฝงบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ“เปล่าค่ะ บัวแค่เมารถแท็กซี่นิดหน่อยค่ะ ดมยาดมสักพักก็ดีขึ้นแล้วค่ะ”บัวบูชาฝืนตอบ พยายามหลบเลี่ยงไม่สบตากับเขาตรง ๆ แล้วเบือนหน้าไปทางอื่น เพราะกลัวกลิ่นน้ำหอมบนตัวของเขาจะกระตุ้นให้อาเจียนออกมาอีกรอบโปรดปรานขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม“ถ้าป่วยก็ควรจะบอก จะได้เลื่อนวันหย่าออกไปก่อน ไม่ใช่มาทำท่าจะตายต่อหน้าฉันแบบนี้”“บัวไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะพี่โปรด วันนี้ฤกษ์ดีแล้ว หย่าให้เสร็จ ๆ ไปเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเลื่อนไปเลื่อนมาอีก บัวเองก็พร้อมแล้ว”คำว่า ‘หย่าให้เสร็จ ๆ ไปเถอะ’ ที่หลุดออกมาจากปากคนร่างอวบอย่างง่ายดาย ทำให้โปรดปรานรู้สึ