All Chapters of เมียชังที่(ไม่)ต้องการ: Chapter 11 - Chapter 20

สองวันต่อมา...บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เงียบเหงาและอึดอัดจนน่าใจหาย เสียงฝีเท้าเดินอย่างเชื่องช้าวนไปวนมาในห้องนอนกว้าง บัวบูชากำลังยืนมองกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง มันบรรจุเสื้อผ้าธรรมดาไม่กี่ชุดและของใช้ส่วนตัวเพียงเล็กน้อยที่เธอพกติดตัวมาจากบ้านสวนต่างจังหวัดตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ส่วนเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหรา เครื่องเพชรราคาแพง และเครื่องประดับทุกชิ้นที่โปรดปรานเคยซื้อให้เพื่อออกงานสังคมในฐานะสะใภ้พินัยกรรม บัวบูชาเลือกที่จะทิ้งมันไว้ในตู้เสื้อผ้าตามเดิมอย่างไม่ใยดีเธอไม่ต้องการสิ่งของพวกนั้นติดตัว เพราะมันเป็นเพียงแค่เครื่องตอกย้ำความน่าสมเพชและความโง่เขลาที่เธอมีต่อตัวเองตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา สิ่งของนอกกายเหล่านั้นไม่ได้มีค่าเทียบเท่ากับอิสรภาพและศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงที่เธอพยายามกอบกู้กลับคืนมา“คุณบัวขา... แน่ใจแล้วจริง ๆ หรือคะว่าจะเอาไปแค่นี้ ของแบรนด์เนมพวกนั้นคุณบัวก็มีสิทธิ์ในฐานะภรรยาตามกฎหมายตลอดห้าปีที่ผ่านมานะคะ”ป้าสา แม่บ้านเก่าแก่ผู้ชุบเลี้ยงบัวบูชามาตั้งแต่เด็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยเต็มไปด้วยความโศกเศร้า มือเหี่ยวแห้งคอย

“กรี๊ดดดดด!”“คุณบัว”เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของป้าสาดังขึ้นจากชั้นล่างพร้อม ๆ กับร่างของบัวบูชาที่เสียหลักกลิ้งตกลงมาจากบันไดสูงเกือบสิบขั้น ร่างอ้วนพยายามคู้ตัวกอดหน้าท้องของตัวเองไว้แน่นที่สุด เพื่อปกป้องลูกน้อยในครรภ์ตามสัญชาตญาณของผู้เป็นแม่ ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงกระแทกกับพื้นกระเบื้องชั้นล่าง“ตุ้บ!!!”ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา โดยเฉพาะบริเวณท้องน้อยที่รู้สึกเจ็บแปลบราวกับมีใบมีดคมกรีดแทงซ้ำ ๆ บัวบูชานอนคุดคู้หน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานแสนสาหัส เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมผ่านกระโปรงเปื้อนพื้น“ละ ... เลือด คุณบัวเลือดออกค่ะ ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยด้วย”ป้าสาถลาเข้าไปประคองร่างของบัวบูชา พลางร้องไห้โฮด้วยความลนลาน มือเหี่ยวย่นลูบใบหน้ากลมที่บัดนี้ไร้สีเลือดและกำลังจะหมดสติรตายืนเบิกตากว้างอยู่บนบันไดขั้นบนสุด หล่อนตกใจเล็กน้อยกับจำนวนเลือดที่ไหลออกมามากมายขนาดนั้น ทว่าภายในใจกลับสะใจอย่างเงียบ ๆ สะใจที่เห็นยัยอ้วนมีจุดจบแบบนี้ ถ้าไม่มีมันเธอกับโปรดคงแต่งงานกันไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องเลิกรากันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องบัวบูชาพยายามปรือตาที่พร่ามัวขึ้นมองเป็นครั้งสุดท้าย มืออวบที่เป

ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านที่เงียบผิดปกติ มีเพียงคนรับใช้คนเดิมที่วิ่งมารับกระเป๋ากับเสื้อสูทของตัวเองเอาขึ้นไปเก็บบนห้อง ทั้งที่ปกติแล้วหน้าที่ตรงนี้จะเป็นของบัวบูชาเสียส่วนใหญ่โปรดปรานเดินขึ้นมาบนห้อง ก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่หลาลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ที่ตอนนี้มันดูอ้างว้างแปลก ๆสายตาคมกริบทอดมองไปยังเพดานห้องอันกว้างขวาง ความเงียบที่โรยตัวอยู่รอบกายทำให้หัวใจของเขาเต้นช้าลงอย่างแปลกประหลาด เสียงพัดลมเครื่องปรับอากาศที่เคยเบาบาง บัดนี้กลับดังชัดเจนจนน่ารำคาญใจปกติแล้วเมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้ามา จะต้องมีร่างอวบอัดคุ้นตาเดินกุลีกุจอเข้ามาช่วยถอดสูท คอยถามไถ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและแววตาเทิดทูนว่าเหนื่อยไหม คอยยื่นแก้วน้ำเย็นชื่นใจให้เขาดื่มดับกระหายแต่ตอนนี้ ไม่มีอีกแล้วไม่มีร่างอวบอ้วนที่เขาเคยค่อนขอดว่าเกะกะสายตา ไม่มีน้ำเสียงอ่อนหวานที่เขาเคยคิดว่าน่ารำคาญใจ ไม่มีแม้กระทั่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็กที่เธอชอบใช้เป็นประจำโปรดปรานพรูลมหายใจยาว พลิกกายตะแคงข้างไปมองพื้นที่ว่างบนเตียงที่อยู่ถัดไป ฟูกนอนฝั่งนั้นราบเรียบ ไร้ร่องรอยการใช้งาน หมอนหนุนสีขาวสะอาดวางแน่นิ่งไร้รอยกดทับของศีรษะใครอีกค

ในขณะโปรดปรานรู้สึกสับสนกับความจริงที่เคลือบแคลงกับคำพูดของป้าสา แต่ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในกรุงเทพฯ บัวบูชานอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้สีขาว สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ใบหน้าหน้ากลมที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนและยอมคน บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมืออวบเลื่อนลงมาลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม... วินาทีที่เธอฟื้นขึ้นมาแล้วได้รับฟังจากเพื่อนสนิท ว่าลูกน้อยในท้องของเธอยังคงปลอดภัยดี แม้จะมีภาวะแท้งคุกคามเนื่องจากแรงกระแทก หัวใจของคนเป็นแม่ก็เหมือนได้รับการชุบชีวิตขึ้นมาใหม่เธอเกือบจะสูญเสียสิ่งมีชีวิตที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป และคนที่เกือบจะทำลายลูกของเธอ ก็คือพ่อแท้ ๆ ของเขา และผู้หญิงแพศยาคนนั้นแกรก...ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างสูงในชุดลำลองของพนาที่เดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยเล็กน้อยจากการเฝ้าไข้เธอมาทั้งคืน ดวงตาอบอุ่นของสัตวแพทย์หนุ่มฉายแววห่วงใยระคนกังวลทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง“บัว ตื

บนโต๊ะอาหารหรูหรามีจานแซนด์วิชและแก้วกาแฟดำวางเตรียมไว้พร้อมเสิร์ฟ ทว่าไร้เงาของแม่บ้านเก่าแก่ และไร้เสียงใส ๆ ของอดีตภรรยาที่เคยวิ่งวุ่นเตรียมอาหารเช้าให้เขา“คุณโปรดปราน ตื่นแล้วเหรอคะ”‘แวว’ แม่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งจ้างมาแทนป้าสา รีบกุลีกุจอเดินเข้ามาหาพลางส่งยิ้มประจบประแจง หล่อนอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีเข้มพยายามทำหน้าที่อย่างเต็มที่“แซนด์วิชแฮมชีสกับกาแฟดำร้อน ๆ ค่ะ แววตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ”โปรดปรานไม่ได้ตอบรับ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หัวโต๊ะ ดึงจานแซนด์วิชเข้ามาใกล้แล้วหยิบขึ้นมากัดคำหนึ่ง ทว่าทันทีที่อาหารเข้าปาก คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันแน่นทันทีรสชาติของขนมปังกระด้างเกินไป ชีสแห้ง และรสชาติกาแฟดำที่เขายกขึ้นจิบตามมาก็ขมปี๋และมีรสเปรี้ยวฝาดติดปลายลิ้น มันไม่ใช่รสชาติกลมกล่อมนุ่มละมุนจากเมล็ดกาแฟที่บัวบูชาเคยคัดสรรและชงให้เขาอย่างพิถีพิถันในทุกเช้า“กาแฟนี่ชงยังไง ทำไมเปรี้ยวแบบนี้?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงห้วน นัยน์ตาคมตวัดมองแม่บ้านคนใหม่อย่างดุดัน“เออ ... คือ แววก็ชงตามอัตราส่วนข้างซองน่ะค่ะคุณโปรด หรือว่ามันเข้มไปคะ เดี๋ยวแววไปเติมนมให้นะคะ” แววละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดกลั