Todos os capítulos de ร้อยคำรักปักกลางใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ผ่านไปทั้งวัน จี้ซูยิ้มจนใบหน้าแทบจะแข็งไปหมดแล้วท้องฟ้าเริ่มมืด หลังส่งแขกกลุ่มสุดท้ายกลับ เธอถึงค่อยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อาจเป็นเพราะตอนกลางวันโดนลมพัดที่ริมทะเลสาบ ตอนนี้จึงรู้สึกคัดจมูกเล็กน้อย"คุณผู้หญิง คุณท่านเรียกพบครับ"จี้ซูรู้สึกสงสัย จึงหันไปมองโจวฉงเซิ่นที่อยู่ข้างกาย เมื่อเห็นว่าเขาก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน จึงหันไปถามพ่อบ้าน"พอทราบไหมคะว่าเป็นเรื่องอะไร?"พ่อบ้านส่ายหน้า "เดี๋ยวคุณผู้หญิงเข้าไปก็ทราบเองครับ"ภายในห้องนั่งเล่น คุณพ่อโจวนั่งอยู่บนรถเข็น บนตักคลุมด้วยผ้าห่มผืนบาง เมื่อเห็นจี้ซูเดินเข้ามา ก็กวักมือเรียกให้เธอเข้าไปใกล้"วันนี้ตอนดื่มอวยพร ฉันเห็นข้อมือเธอว่างเปล่า อันนี้ให้เธอนะ"พูดจบเขาก็ล้วงกล่องผ้าไหมออกมาจากอกเสื้อจี้ซูค้อมตัวลงไปรับ คุณพ่อโจวพยักพเยิด เธอเข้าใจความหมายจึงเปิดกล่องใบนั้นออกด้านในปรากฏกำไลหยกสลักเกลียวสีเขียวมรกตวงหนึ่งคุณพ่อโจวกล่าว "ของชิ้นนี้ตระกูลโจวมีไว้ให้ลูกสะใภ้ ความจริงควรให้เธอตั้งนานแล้ว"จี้ซูจ้องมองกำไลวงนั้น พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะเธอจำของชิ้นนี้ได้ดี ก่อนหน้านี้เคยเห็นมันบนข้อมือของอาสะใภ้รอง ลูกสะใภ้ต

การแข่งขันออกแบบในครั้งนี้ยังคงยึดตามกฎเกณฑ์เดิมที่ผ่านมา โดยแบ่งออกเป็นสามรอบ ได้แก่ รอบคัดเลือกดูจากแบบร่าง รอบรองชนะเลิศดูจากการขึ้นลาย และรอบชิงชนะเลิศคือการเดินแบบชุดจริงเมื่อสองวันก่อนเธอตั้งใจไปชมงานแสดงผลงานของผู้อาวุโสเฉาโดยเฉพาะ และรู้สึกว่าแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานของตัวเองกับผู้อาวุโสเฉานั้นมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน ผู้อาวุโสเฉาเน้นความดั้งเดิม ส่วนเธอค่อนข้างกล้าแหวกแนว และชอบผสมผสานองค์ประกอบใหม่ ๆ เข้าไปด้วยหากต้องจงใจทำผลงานเพื่อเอาใจอีกฝ่าย เกรงว่าผลงานที่ออกมาคงไม่สามารถทำให้ตัวเองรู้สึกพึงพอใจได้อย่างแท้จริงการปรากฏตัวครั้งแรกของอวี๋จือหลังหวนคืนสู่วงการ ไม่ได้เป็นตัวแทนของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นหากยอมปรับเปลี่ยนสไตล์และผูกมัดตัวเองเพียงเพื่อบรรลุเป้าหมาย นั่นก็คงเป็นการขัดต่อเจตนารมณ์ในการก่อตั้งอวี๋จืออย่างแท้จริงหลังทบทวนอยู่หลายครั้ง สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจทำตามความคิดในใจตัวเองส่วนเรื่องที่ว่าจะคว้าแชมป์ได้หรือไม่ หรือจะมีโอกาสได้รับความเอ็นดูจากปรมาจารย์หรือเปล่า เธอก็ปล่อยวางไปแล้ว ยังไงซะแค่ทำมันให้เต็มที่ก็พอตลอดทั้งสัปดาห์ เธอเอาแต่หมกตัวอยู่ใ

"การแต่งงานครั้งนั้นสำหรับเธอแล้ว มันก็เป็นแค่เครื่องพันธนาการเท่านั้น"เสียงของจี้หรงจื่อดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท แฝงไว้ด้วยความยั่วยุอย่างสบายอารมณ์"แต่ว่า... เครื่องพันธนาการนี้กำลังจะถูกปลดออกในไม่ช้าแล้ว"สีหน้าของโจวฉงเซิ่นเย็นชาเคร่งขรึม เขาไม่สนใจคำพูดเสี้ยมอารมณ์นั้น เพียงเอ่ยว่า "จะเป็นเครื่องพันธนาการหรือไม่ผมไม่รู้ แต่ความสัมพันธ์แบบพี่น้องที่จู่ ๆ จะให้เปลี่ยนเป็นความรักแบบหนุ่มสาว ผมคิดว่าเธอรับไม่ได้หรอกนะ"แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดุดันระหว่างพวกเขาเงียบไปเนิ่นนาน จังหวะที่โจวฉงเซิ่นกำลังจะวางสาย อีกฝ่ายถึงได้พูดขึ้นมาเนิบช้าด้วยเสียงกลั้วหัวเราะอย่างมั่นใจ "ประธานโจวแน่ใจเหรอครับว่า ผมกับเธอไม่เคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน?""ติ๊ด..."สายถูกตัดไปแล้ว โถงทางเดินเงียบสงัดจนผิดปกติเขาเปิดประตูเดินเข้าไป ภายในห้องนอนมีแสงสลัว คนบนเตียงยังคงหลับสนิทโจวฉงเซิ่นกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนใหญ่ ราวกับอยากจะมองให้ชัดว่าที่นี่มีร่องรอยความทรงจำระหว่างเธอกับจี้หรงจื่อซ่อนอยู่หรือไม่สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะหนังสือ บัตรเชิญสีทองใบหนึ่งวางอยู่บนน

รถยนต์แล่นมาจอดหน้าประตูโรงพยาบาลอย่างนุ่มนวล เฉิงคุนกระซิบเตือนเสียงแผ่ว "คุณซาง ถึงแล้วครับ"ซางฮวยได้สติกลับคืนมา หลังกล่าวขอบคุณ ก็เปิดประตูลงจากรถอาเซิ่นไม่เคยสนใจงานประกวดหรือกิจกรรมพวกนี้ คนทำบริษัทการเงินจะไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเสื้อผ้าได้ยังไงคนที่เก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกมาตลอด กลับแสดงท่าทีแบบนี้ต่อหน้าเธอเป็นครั้งแรก ชัดเจนว่าเขากำลังใส่ใจเรื่องนี้นอกจากจี้ซูแล้ว เธอก็นึกถึงคนอื่นไม่ออกจริง ๆสัญชาตญาณลูกผู้หญิงบอกเธอว่า บางที ความสัมพันธ์ของเขากับจี้ซูอาจไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นมือของซางฮวยที่จับหูหิ้วปิ่นโตเก็บอุณหภูมิค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเธอจะมามัวนั่งรอแบบนี้ไม่ได้ ในใจของอาเซิ่นต้องไม่มีผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด…หลังเร่งมือตลอดสี่วัน ในที่สุดก็ทำผ้าคลุมไหล่อวิ๋นเจียนผืนนั้นเสร็จก่อนวันครบรอบแต่งงานหนึ่งวันพอดีอาจเป็นเพราะไม่ได้จับเข็มมานาน หลายนิ้วจึงโดนเข็มตำเข้าให้จี้ซูขมวดคิ้ว "สงสัยจะเคยชินกับชีวิตสุขสบายมานานเกินไป ถึงได้ลืมทักษะทำมาหากินไปหมดแล้วสินะเรา"เธอเริ่มเรียนรู้การทำเสื้อผ้าจากพ่อมาตั้งแต่อายุสิบสอง บางทีอาจได้รับการถ่ายทอดสายเลือดมาจากพ่อก็

"สตูดิโอเล็ก ๆ ของคุณพัฒนาไปถึงไหนแล้วล่ะ?"จี้ซูไม่ได้หันไปมองเขา เพียงตอบ "ก็ต้องดีมากสิ ไม่มีคุณสักคน ท้องฟ้าข้างนอกก็สดใสแล้ว"อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาคอยค่อนแคะว่าอวี๋จือเป็นแค่สตูดิโอเล็ก ๆ ไม่มีทั้งชื่อเสียงและอนาคตคำพูดนี้แฝงด้วยความหมายเหน็บแนมชัดเจนเธอแค่ไม่อยากทำหน้าดี ๆ ใส่เขา แค่อยากให้ทุกคำพูดทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ก็เท่านั้น"คุณจะไปเข้าร่วมประกวดออกแบบของพิพิธภัณฑสถานงั้นเหรอ?" เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง คล้ายถามอย่างไม่ใส่ใจจี้ซู : "คุณสืบเรื่องฉันเหรอ?"โจวฉงเซิ่นแค่นเสียงหึและไม่ตอบอะไร เฉิงคุนผู้กำลังขับรถอยู่ด้านหน้าจึงสบโอกาสพูดขึ้น "คุณผู้หญิงครับ การประกวดนั่นทางโจวกรุ๊ปเป็นผู้สนับสนุนครับ ก็เลยพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง"จี้ซูยังมีท่าทีคลางแคลงใจ "โจวกรุ๊ปทำธุรกิจการเงินนี่ นึกยังไงถึงมาสนใจการประกวดแบบนี้ได้ล่ะ?"อีกอย่าง ต่อให้โจวกรุ๊ปเป็นสปอนเซอร์จริง รายชื่อผู้เข้าแข่งขันมันมีค่าพอให้โจวฉงเซิ่นต้องลงมาดูด้วยตัวเองเชียวเหรอ?เมื่อเห็นเธอจ้องมองไม่วางตา ชายหนุ่มจึงหันขวับกลับมา ตอบด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก"คุณกำลังคิดว่าผมสนใจคุณมากเกินไป ถึงขั้นพอสืบรู้มา