บททั้งหมดของ ร้อยคำรักปักกลางใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่โจวฉงเซิ่นเดินกางร่มมาถึงหน้าหลุมศพมารดา เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งซางฮวยเธอกำลังพึมพำกับป้ายหลุมศพ น้ำเสียงแผ่วเบา เจือแววสะอื้นชายหนุ่มนึกไม่ถึงเลยว่า ซางฮวยจะจำวันเกิดแม่เขาได้ แถมยังมาถึงเร็วกว่าเขาอีกเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ถ้อยคำเหล่านั้นก็ลอยเข้าหู"อาเซิ่นเขา... ช่วงนี้ผอมลงไปเยอะเลยค่ะ เพราะมัวแต่ยุ่งกับงานจนไม่มีเวลากินข้าว""หนูเคยเตือนเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมฟัง ถ้าคุณน้ายังอยู่ คงทนเห็นเขาเป็นแบบนี้ไม่ได้"หน้าป้ายหลุมศพมีช่อดอกไม้สองช่อ ช่อหนึ่งเหี่ยวเฉาไปแล้ว เป็นช่อที่เขานำมาวางไว้ตอนเทศกาลเช็งเม้ง ส่วนอีกช่อยังคงบานสะพรั่ง เดาว่าน่าจะเป็นช่อที่ซางฮวยเพิ่งนำมากุหลาบขาว ดอกไม้ที่แม่โปรดปรานที่สุดแม่กับตาเฒ่าแต่งงานกันเพราะธุรกิจ ไม่ได้มีความรักความผูกพันอะไรกันนัก หลังจากแม่จากไป ตาเฒ่าก็แทบไม่เคยมาเยี่ยมหลุมศพสักครั้งในแต่ละปีนอกจากตัวเขากับจี้ซูแล้ว ก็แทบไม่มีใครมาเซ่นไหว้แต่วันนี้ เขากลับเห็นซางฮวยอยู่ที่นี่โจวฉงเซิ่นหยุดเท้า ทอดสายตามองเงาร่างนั้น แววตายากคาดเดาความรู้สึกเสียงของเธอแผ่วเบา เส้นผมยาวสยายพริ้วไหวตามสายลม คล้ายกำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ

ช่วงหลายวันนี้จี้ซูกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมตัวสำหรับรอบรองชนะเลิศ แม้ชุดจริงจะตัดเย็บเสร็จแล้ว แต่ก็ยังมีงานยิบย่อยที่ต้องลงมือทำเองอยู่อีกนิดหน่อยเมื่อเช้าเธอรับสายจากบ้านใหญ่ คุณพ่อโจวบอกให้หาเวลาพาโจวฉงเซิ่นกลับไปทานข้าวด้วยกันเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหากวนใจ จี้ซูจึงบอกปัดว่าช่วงนี้โจวฉงเซิ่นค่อนข้างยุ่ง รอให้ว่างเมื่อไหร่พวกเธอจะกลับไปหาทันทีตัวเธออยู่กับโจวฉงเซิ่นมาไม่เห็นจะได้เรียนรู้อะไร นอกจากการเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ที่ดูจะเก่งขึ้นเป็นกองเรื่องไหนที่แก้ไม่ได้ก็ผลัดวันประกันพรุ่งไปก่อน พอผ่านไปนานเข้า เดี๋ยวก็ลืมไปเองแต่ใครจะไปคิดว่าวางสายได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โจวฉงเซิ่นก็โทรมา"คุณไปบอกตาเฒ่าว่าผมยุ่งเหรอ?"จี้ซูกำลังปักเข็มทำเครื่องหมายบนเนื้อผ้า เธอวางโทรศัพท์ไว้บนมุมโต๊ะตัดเย็บ น้ำเสียงราบเรียบ "แล้วจะให้บอกว่าไงล่ะ?"ปลายสายแค่นเสียงต่ำ "คุณนี่โยนความผิดเก่งจริง ๆ ทำเอาผมโดนตาเฒ่าด่าฟรีเลยเนี่ย"เส้นด้ายร้อยผ่านเนื้อผ้าอย่างมั่นคง จี้ซูลุกขึ้นยืนมอง ก่อนพยักหน้า แล้วหยิบกรรไกรที่วางอยู่ด้านข้างมาตัดแพตเทิร์นกระดาษออก"งั้นฉันควรบอกท่านไปตรง ๆ ไหมคะว่าพวกเรากำลังจะหย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นผู้เข้าแข่งขันต่างทยอยขึ้นเวทีตามลำดับการจับสลาก มีผลงานหลากหลายรูปแบบ ทั้งสไตล์จีนร่วมสมัย กี่เพ้าประยุกต์ และชุดเลียนแบบโบราณขนานแท้ ซึ่งระดับฝีมือมีทั้งดีและแย่ปะปนกันไปทางด้านโต๊ะกรรมการ คิ้วของศาสตราจารย์เฉาเก๋อขมวดมุ่นและคลายออกเป็นระยะ บางครั้งเขาก็ก้มหน้าลงเขียนตัวอักษรไม่กี่คำในตารางคะแนนเมื่อถึงตาของเจียงรุ่ย ด้านล่างเวทีก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเธอจูงมือเดินนำนางแบบขึ้นมาบนเวที นางแบบสวมใส่ชุดกี่เพ้าสีม่วงกลีบบัว ปักลวดลาย "ร้อยผีเสื้อดอมดมบุปผา" ด้วยงานปักซูซิ่วตลอดทั้งชุด ฝีเข็มประณีตเสียจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อด้วยตาเปล่าศาสตราจารย์เฉาเก๋อพยักหน้าเล็กน้อย ในที่สุดมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาบ้างคาดว่าคงรู้สึกว่าในที่สุดก็มีผลงานที่พอจะเข้าตาเสียทีตอนที่เจียงรุ่ยเดินลงจากเวทีและผ่านข้างกายของจี้ซูไป สายตาของเธอก็หยุดที่จี้ซูอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกตัวขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงความหมายลึกซึ้งหลังจากนั้นก็มีผู้เข้าแข่งขันขึ้นมาอีกสองสามคน จี้ซูดูแล้วรู้สึกว่าค่อนข้างดีทีเดียว มีการใช้โทนสีสะดุดตา และตัดเย็บโดยผสมผสานองค์ปร

เมื่อเห็นเขายังคงไม่พูดอะไร คุณพ่อโจวจึงคร้านกล่าวต่อ เพียงเสริมประโยคสุดท้ายขึ้นมาว่า"ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะทำยังไง แต่สรุปก็คือห้ามหย่า ตระกูลโจวไม่อนุญาตให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด"เหมือนกับคุณแม่ในตอนนั้นไม่มีผิดโจวฉงเซิ่นปรายตามองพ่อโจวด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปเมื่อเฉิงคุนเห็นเช่นนั้น ก็รีบค้อมตัวทำความเคารพ แล้วเดินตามโจวฉงเซิ่นออกจากบ้านใหญ่บนรถ โจวฉงเซิ่นมองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วขมวดมุ่นอดรู้สึกตลกไม่ได้เมื่อนึกถึงคำพูดที่ตาเฒ่าสั่งสอนเขาเมื่อครู่นี้ตาเฒ่าวิจารณ์ว่าเขาเย็นชา ไม่รู้จักหนักเบา แล้วตัวตาเฒ่าเองล่ะไม่ได้เป็นแบบนั้นหรือไงปีนั้นตอนที่คุณตาถูกศัตรูใส่ร้าย คุณแม่ขอร้องให้ช่วย ตาเฒ่ากลับบอกว่า "ตอนนี้โจวกรุ๊ปกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น จะให้มาทำลายอนาคตตัวเองเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้หรอก"แถมยังกักบริเวณเธอ ไม่ยอมให้เงินใช้ พร้อมประกาศกร้าวว่าหากแม่ของเขากล้าทำให้เรื่องของตระกูลไช่มากระทบถึงราคาหุ้นของโจวกรุ๊ป เขาก็ไม่รังเกียจที่จะราดน้ำมันลงบนกองไฟเพิ่มเข้าไปอีกต่อมาตระกูลไช่มีเรื่องฟ้องร้องจนต้องประกาศล้มละลาย คุณตาทนรับความสะ

จี้ซูขับรถด้วยความเร็วสูงมาตลอดทาง เมื่อมาถึงคฤหาสน์ โจวฉงเซิ่นก็กำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงจรดเพดานไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ตอนที่เธอพรวดพราดเข้ามา โจวฉงเซิ่นมีสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดเธอไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนภาพหน้าจอแฮชแท็กยอดนิยมนั้นใส่หน้าเขาทันทีโจวฉงเซิ่นขยับตัวยืนตรง รับโทรศัพท์มือถือมา เมื่อเห็นรายละเอียดบนนั้นชัดเจน คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที “เกิดอะไรขึ้น?”น้ำเสียงที่จี้ซูใช้คาดคั้นนั้นเย็นเยียบจนทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง “ฝีมือคุณใช่ไหม?”โจวฉงเซิ่นหรี่ตา คล้ายกำลังทำความเข้าใจและย่อยคำพูดของเธอ“นี่คุณคิดว่าผมเป็นคนปล่อยข่าวเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ “จี้ซู ในใจคุณ ผมเป็นคนแบบนั้นหรือไง?”จี้ซูจ้องมองเขา นิ่งเงียบไม่พูดจาสีหน้าของโจวฉงเซิ่นมืดทะมึน สายตาแห่งความเคลือบแคลงของเธอทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาจับใจ เขาพยายามสะกดอารมณ์ ขณะหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง“ผมแค่ช่วยฝากให้พวกเขาเก็บชื่อคุณไว้ในรายชื่อผู้เข้ารอบ แต่ผมยังไม่ต่ำช้าถึงขั้นชักนำกระแสสังคมไปโจมตีคุณหรอกนะ”ผมแค่ช่วยฝากให้...ดังนั้น เรื่องใช้เส้นสายมันก็เป็นความจริงงั้นสิ?ไม่รู้ทำไม ความมุ