All Chapters of หมอผีเอวดุกับพวกร่วมพิธีลงของ 3P 4P 6P (NC20++): Chapter 41 - Chapter 50

“แหม่... ก็มันเพิ่งพ่นพิษเสร็จใหม่ ๆ มันยังร้อนอยู่นี่หว่า ข้าก็เลยอยากให้มันระบายอากาศซักหน่อย”แป๊ะอ้าหันไปพยักหน้าให้เพื่อนรักของแกอย่างรู้กัน ก่อนที่ทั้งสองเศรษฐีเฒ่าจะเดินลงจากเรือนไม้ไป.ไม่กี่อึดใจต่อมา สัปเหร่อทองพูนผู้เป็นลุงของมัน ก็เดินตามออกมาจากห้องด้วยสภาพเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยดุดันบัดนี้ดูอ่อนเพลีย ขอบตาดำคล้ำและเหงื่อโซมกายแกใช้ผ้าฝ้ายสีขาวผืนยาวที่พาดอยู่บ่าขึ้นซับหน้าแบบลวก ๆ แล้วจึงหันมาตะโกนสั่งหลานชายคนสนิทที่ยืนทำหน้าเซ่ออยู่“ไอ้ทองมี... วันนี้ข้าลงของหนักไปหน่อย ทำพิธีจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปหมดแล้ว ข้าจะขอตัวไปนอนพักในห้องส่วนตัวของข้าก่อนใครหน้าไหนมาหาก็ไม่ต้องปลุกเด็ดขาดนะโว้ย ข้าจะนอนเอาแรงซักงีบ”พอสั่งเสร็จสัปเหร่อทองพูนก็เดินโซเซแยกออกไปทางห้องพักของตนเองทันที ทิ้งให้ทองมียืนงงงันยู่แถวหน้าห้องที่ประตูยังแง้มเอาไว้ความเงียบปกคลุมไปทั่วเรือน ยกเว้นเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของหยาดฝน และเสียงหอบหายใจซ่านสยิวของยี่หวาที่เล็ดลอดออกมาจากข้างในห้องประกอบพิธี...หลังจากที่พวกชายวัยดึกจากไปได้ไม่นาน สภาพของสองสาวเพื่อนเกลอที่ค่อยๆ พยุงกันเดินออกมาจากห

ระหว่างที่สองสาวดาวมหาลัยกำลังนั่งคุยกันอยู่อย่างออกรสออกชาตินั้นก็ได้บังเอิญหันไปเห็นเพื่อนร่วมคณะชื่อ นิริน กำลังยืนร้องไห้ขอความเห็นใจจากเจ้าของร้านอยู่หยาดฝนและยี่หวาหยุดคุยเรื่องใต้สะดือไปในทันที สายตาสองคู่จ้องเขม็งผ่านกระจกฝ้าของห้อง VIP ไปยังร่างสั่นเทาของนิริน ที่ปกติจะดูเรียบร้อยและไม่ค่อยจะคบหาใคร ไม่นึกเลยว่าจะแอบมาทำงานพิเศษในสถานที่แบบนี้“ฮือ... พี่คะ หนูขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมคะ หนูจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ ค่ะ”เสียงนิรินร้องไห้สะอึกสะอื้น แทบจะคุกเข่าอ้อนวอนชายเจ้าของร้าน“ไม่ได้โว้ยอีนิริน! ร้านกูไม่ใช่สถานรับเลี้ยงแม่หลังคลอด!”เจ้าของร้านวัยกลางคนตะคอกกลับอย่างไม่ใยดี.เมื่อพวกเธอเห็นนิรินยืนก้มหน้าตัวสั่นเทาอยู่ต่อหน้าเจ้าของร้านและแขกขี้โวยวายอีกคนหนึ่ง สภาพของนิรินในตอนนี้กลับดูเย้ายวนใจอย่างประหลาดเสื้อนักศึกษาตัวเก่าที่เธอเคยใส่ ตอนนี้กลับดูคับแน่นฟิตเปรียะไปหมด ช่วงปทุมถันที่อวบโตขึ้นผิดหูผิดตาจากการเป็นแม่ลูกอ่อนที่เพิ่งคลอดลูกได้เพียงสามเดือน“ไอ้เชี่ย มึงแม่งหลอกลวงกูชัด ๆ! ไหนมึงบอกว่าอีนิรินเด็กของมึงยังซิงไงวะ!”แขกขี้เมาตะคอกลั่นพลางชี้ไปที่หน้าอกของน

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงแหบพร่าของสัปเหร่อทองพูนตอบกลับมา"เอ้อ... นังหวาเหรอ วันนี้ข้าติดภารกิจสำคัญว่ะ""พอดีข้าต้องไปทำพิธีสะกดวิญญาณที่วัดป่าชายทุ่ง กลับคงจะช่วงค่ำๆ อาจจะกลับไปไม่ทันทำพิธีให้นังหนูนิรินมันหรอกนะ ถ้าจะนัดคงต้องนัดมาวันอื่น”.นิรินที่ได้ยินดังนั้นก็น้ำตาร่วงลงมาอีกครั้งด้วยความผิดหวัง“โธ่ อาจารย์คะ ช่วงค่ำ ๆ หรือจะดึก ๆ ยัยนิรินมันก็รออาจารย์ได้ทั้งนั้นแหละคะขอเพียงอาจารย์เมตตาปรานีมัน ช่วยทำให้มันพ้นจากเคราะห์ร้ายคราวนี้ไปให้ได้เท่านั้นเอง นะคะ ...นะคะอาจารย์ขา”.สัปเหร่อทองพูนทนฟังคำออดอ้อนของยี่หวาไม่ไหว จึงยอมตกปากรับคำในที่สุด“เออ ก็ได้วะ มึงนี่มันช่างตื๊อเก่งจริงเลยวะนังยี่หวาถ้ายังงั้นก็บอกให้นังหนูนิรินเพื่อนมึงมันมารอข้าที่สำนักก็แล้วกันส่วนจะมืดค่ำแค่ไหนก็ค่อยว่ากันอีกที ข้ากลับไปถึงเมื่อไหร่ก็ค่อยเริ่มทำพิธีกันเมื่อนั้นน่ะแหละวะ”.ยี่หวาหันไปพยักหน้ากับเพื่อนสาว"ได้ค่ะอาจารย์ งั้นหนูจะรีบบอกให้ยัยนิรินไปรอพบอาจารย์ที่สำนักเลยนะคะ"ยี่หวาทำหน้าลำบากใจไม่น้อย พร้อมกับหันไปมองหน้าหยาดฝน“แต่ติดที่ว่าพรุ่งนี้หนูกับหยาดฝนมีสอบปลายภาคน่ะสิ

“อุ๊ย อาจารย์แม่นยังกับตาเห็นอีกแล้ว รู้ได้ยังไงคะว่าหนูเป็นแม่ลูกอ่อน หนูยังไม่ทันบอกอะไรกับท่านเลยนะคะเนี่ย?”‘หึหึ นังคนนี้มันโง่ดีแท้ เข้าทางกูล่ะ จะล่อซะให้หุบขาไม่ลงเลย!’“ก็พวกเหล่าสมุนภูติผี วิญญาณกุมารพราย ที่กูเลี้ยงไว้มันมาคอยกระซิบข้างหู พวกมันมาคอยบอกเรื่องที่ตาเนื้อกูมองไม่เห็นอยู่ตลอดเวลาน่ะแหละพวกมันบอกว่า แม่หนูนิรินน่ะเพิ่งจะไปพบกับเรื่องร้าย ๆ ในชีวิตมา เลยต้องการจะมาให้กูช่วยตรวจสอบดวงชะตา วิเคราะห์ดาวมฤตยูที่เข้ามาแทรก เพื่อหาหนทางแก้เคล็ด พร้อมกับช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้หลุดพ้นจากชีวิตของทั้งตัวมึง และลูกน้อยของมึงให้หมดสิ้นไป”ปากหนาของไอ้เป้าเริ่มพ่นสารพัดคำพูด ล้วนแล้วแต่ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาทั้งสิ้น.นิรินน้ำตาคลอเบ้าด้วยความปลื้มปิติ คิดในใจว่า ในที่สุดเธอก็พบกับแสงสว่างที่จะช่วยนำทางให้เธอจนได้ จึงรีบปรี่เข้าไปกราบที่แนบหน้าอกของไอ้เป้า“กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ทองพูนค่ะ หนูช่างโชคดีเหลือเกินที่เพื่อน ๆ อันเป็นกัลยาณมิตรที่ดี ช่วยบอกทางให้จนได้มาเจอท่านอาจารย์ที่แม่นดั่งมีดวงตาทิพย์ มองเห็นโชคชะตาของหนูได้อย่างทะลุปรุโปร่ง”“ใช่สิ ดวงมึงน่ะเรียกได้ว่ามีร

พรึ่บ!ไม่เพียงแค่มันจะถกกระโปรงทรงแคบสั้นเสมอระดับแก้มก้นของนิรินขึ้นไปสูงตรงเหนือหัวหน่าว แต่ไอ้เป้ายังถือวิสาสะดึงกางเกงในลูกไม้สีดำของเธอให้หลุดร่วงลงมาปล่อยให้เนินโหนกอวบอูมเปิดเผยอ้าซ่า เย้ยฟ้าท้าดิน“อุ๊ย!”นิรินร้องตกใจ พร้อมกับเอ่ยถามว่า “ต้องตรวจของลับของนิรินด้วยหรือคะท่านอาจารย์”“ก็ใช่สิวะ! อาคมมนต์ดำที่แผ่กระจายไปทั่วจุดสำคัญบนตัวมึงถึงตอนนี้มันแล่นเข้าไปถึงไหน ๆ แล้วก็ไม่รู้ถ้ากูไม่ล้วงดูแล้วจะประเมินได้ยังไง ว่าตัวมึงน่ะโดนมนต์ดำระดับรุนแรงถึงขั้นไหนเข้าไปแล้ว”“ยืนถ่างขาออกให้กว้างหน่อยสิวะ”พรวด!ทันทีที่สาวสวยยอมแยกขาออกจากกัน นิ้วร้ายของไอ้เป้าสอดแยงเข้าไปทางช่องสวาทที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่ไหลรินออกมาตั้งแต่ตอนที่มันขยี้จุกนมของเธอแล้ว“แฉะเชียวนะมึง เงี่ยนแล้วหรือวะ!”“ปละ... เปล่านะคะ นิรินไม่ได้เงี่ยนอย่างที่อาจารย์ว่า เพียงแค่รู้สึกร้อนวูบวาบตรงที่อาจารย์กำลัง อู้ยยยย”คนที่บอกว่าไม่ได้เงี่ยน แต่กลับแอ่นก้นเข้าหานิ้วหนาที่กระตุกเบ็ด จ่อเขี่ยเข้าไปที่จุดจีสปอต จนร่างอวบอั๋นสั่นพั่บ ๆ เสียอาการสุด ๆ.“มึงอย่ามาปากแข็งหน่อยเลย เงี่ยนก็บอกว่าเงี่ยนเถอะ