All Chapters of Binurda Mong Sugat: Chapter 21 - Chapter 27

Hindi nakatulog si Celine nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni Drake habang lasing.Mahal pa rin kita.Hindi na kita bibitawan.Mga salitang dapat sana ay hindi na niya pinaniniwalaan.Pero ang puso niya, sa kabila ng lahat, ay hindi pa rin maiwasang umasa.At marahil iyon ang dahilan kung bakit nang pumikit siya, hindi ang kasalukuyan ang nakita niya.Kundi ang nakaraan.Ang unang pagkakataon na nakita niya si Drake.Isang party iyon na halos ayaw niyang puntahan. Isang kaibigan ang nagpilit sa kanya dahil kailangan niyang makilala ang ilang tao para sa fashion career na noon pa lamang niya binubuo.Suot niya ang simpleng itim na dress na siya mismo ang nagdisenyo.Hindi niya alam na may isang lalaki palang magbabago sa buhay niya nang gabing iyon.Nasa gilid siya ng ballroom nang lapitan siya ng isang lalaking amoy alak. Ilang beses itong nag-alok na samahan siya at nang tumanggi siya, naging mapilit ito.“Come on, beautiful. Isang sayaw lang.”“

Tatlong beses nang tinangkang tapusin ni Celine ang gown.Tatlong beses din niya itong iniwan.Nasa atelier siya nang gabing iyon, mag-isa. Nasa harap niya ang ivory gown na tatlong taon nang naghihintay na matapos.Hinawakan niya ang karayom.Isa-isang sinundan ng daliri niya ang mga burdang bulaklak sa dibdib ng damit. Maganda pa rin ang tela. Maganda pa rin ang pagkakagawa.Pero may kulang.Hindi niya malaman kung ano, at mas nakakainis dahil dati, alam na niya agad kung saan pupunta ang bawat tahi.Tinusok niya ang karayom.Mali.Hinugot niya.Sinubukan ulit.Mali na naman.Napabuntong-hininga siya at napaupo.“Bakit hindi kita matapos?”Parang tinatanong niya ang sarili niya.Hindi lang naman gown ang hindi niya matapos.May isang bahagi ng buhay niya na tila naiwan din sa damit na iyon.Noong ginagawa niya iyon, malapit na ang kasal nila ni Drake. Punong-puno siya ng pangarap. Akala niya pagkatapos ng kasal, babalik siya sa fashion nang mas malakas.Napatingin siya sa invitation

Sa wakas, natapos din. Matagal na nakatitig si Celine sa damit na nakasabit sa mannequin sa gitna ng atelier. Hindi na niya mabilang kung ilang gabi niyang pinilit tapusin iyon. Ilang beses niya itong hinubad mula sa mannequin. Ilang beses niya ring binuksan ang tahi, pinutol ang sinulid, at nagsimulang muli. May mga gabing pakiramdam niya ay hindi niya kayang hawakan ang tela nang hindi bumabalik ang sakit. May mga umagang sapat na ang isang simpleng tunog ng gunting para maalala niya ang mga panahong kasama pa niya si Drake. Pero ngayon… Tahimik na ang lahat. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi na niya nakikita ang damit bilang alaala ng nakaraan. Nakikita niya ito bilang sarili niya. Lumapit siya. Marahan niyang hinaplos ang manggas. Ang telang dating tila mabigat sa kanyang mga kamay ay ngayo’y magaan na. Parang sa wakas, natutuhan na nitong huminga kasama niya. Napangiti si Celine. “Finally.” Isang salita. Pero para sa kanya, parang isang

Hindi na dapat isipin ni Celine si Drake.Iyon ang una niyang sinabi sa sarili nang gabing iyon.At dahil alam niyang hindi sapat ang simpleng huwag mo siyang isipin, nagpasya siyang gumawa ng bagay na matagal na niyang iniiwasan.Magtrabaho.Kung hindi niya kayang patahimikin ang isip niya, pagurin na lang niya ang mga kamay niya.Kinabukasan, inilabas niya mula sa ilalim ng mesa ang kahong ilang taon na niyang hindi binubuksan.Mga tela.Mga lumang sketch.Mga sample ng burda.At isang folder na may nakasulat na dalawang salita.Second Skin.Matagal niyang tinitigan iyon.Ito ang collection na muling magbabandera ng reputasyon ni Celine.Ngayon, gusto niya itong tapusin.Hindi para kay Drake.Hindi para patunayan sa kahit kanino na kaya niya.Kundi dahil sa unang pagkakataon, naisip niyang baka panahon na para kunin niya pabalik ang isang bagay na matagal niyang isinuko.Umupo siya sa harap ng drafting table.Kumuha ng lapis.At nagsimulang gumuhit.Ang unang linya ay nanginginig.Bin