Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Hindi na binalikan ni Celine ang ospital.Hindi niya tinanong si Drake tungkol kay Elise.At lalong hindi na niya sinubukang alamin kung bakit kailangan nitong manatili roon.Sinabi niya sa sarili na wala na siyang pakialam.Lumipas pa ang ilang araw.At nang maisip ni Celine na kahit papaano ay nakakahinga na siya, isang lugar ang muli niyang nagpabagsak sa kanyang mga depensa.Isang restaurant.Ang paborito nilang restaurant ni Drake.Dito sila unang nag-celebrate ng anniversary.Dito unang sinabi ni Drake na gusto nitong makasama siya habang buhay.Dito rin sila madalas kumain kapag gusto nilang makatakas sa mundo.Kaya nang yayain siya ng kaibigan niya roon, ilang segundo siyang nag-alinlangan.“Sure ka?”“It’s just a restaurant,” sabi niya.Pero alam niyang hindi iyon totoo.Para sa kanya, bawat sulok ng lugar na iyon ay may alaala ni Drake.Pagpasok niya, agad niyang napansin ang mesa sa may bintana.Their table.Doon sila palaging umuupo.Doon siya unang pinakitaan ni Drake ng

Paglabas ni Celine sa boutique, hindi niya pinayagang makita ng kahit sino kung gaano siya nasaktan. Hindi siya umiyak o nagreklamo.Hindi rin siya lumingon kay Drake.Tahimik lamang siyang sumakay at iniwan ang lugar na minsang pinangarap niyang hindi niya kailanman mararanasang puntahan nang wala ang asawa.Ngunit hindi pa man siya nakakalayo nang mag-vibrate ang cellphone niya.Drake is calling. Hindi niya sinagot.Muli itong tumawag subalit di pa rin niya sinagot.Hanggang sa dumating ang isang mensahe.We need to talk. Come home.Home?Napangiti siya nang mapait.Pero bumalik siya.Hindi dahil gusto niya.Kundi dahil may mga bagay na kailangan na niyang tapusin.⸻Pagpasok ni Celine sa bahay, agad niyang nakita si Drake.Nakatayo ito sa sala.Wala si Elise.“Why did you ignore my calls?”Hindi siya sumagot.Diretso siyang naglakad papunta sa hagdan.“Celine.”“What?”“About what happened earlier…”“Stop."“Let me explain.”“Explain what?”“You were hurt.”Napatawa siya nang mahi

Tatlong linggo na mula nang umalis si Celine sa bahay ng mga Monreal.Tatlong linggo mula nang ibalik niya kay Drake ang singsing na minsan niyang ipinangakong hindi kailanman huhubarin.Sa unang mga araw, halos hindi siya makatulog. May mga umagang awtomatikong inaabot niya ang kabilang bahagi ng kama, bago niya maalalang wala na si Drake roon.Unti-unti, natutunan niyang huwag nang maghintay.Mas tahimik lang ang sakit.Isang umaga, binuksan niya ang lumang kahon na matagal nang nakatago sa ilalim ng kanyang cabinet. Nandoon ang mga sketch niya bago pa niya nakilala si Drake.Mga damit na siya mismo ang nagdisenyo. Mga ideyang hindi niya natapos. Mga pangarap na isinantabi niya nang piliin niyang maging asawa.Hinaplos niya ang isang sketch.“Ang tagal kitang iniwan,” bulong niya.Tumunog ang cellphone niya.Si Adrian.Ang mentor niyang unang naniwala sa kanya noong wala pa siyang pangalan sa fashion industry.“Celine.”“Sir.”“I heard you’re coming back.”Napangiti siya nang bahagy

Hindi pala sapat ang isang matagumpay na pagbabalik para gumaling ang isang pusong iniwan.Ilang oras matapos ang fashion show, nakaupo si Celine sa gilid ng kama sa tahimik niyang apartment.Sa labas, abala ang lungsod. May mga sasakyang dumaraan, may mga ilaw mula sa mga gusali, may mga taong marahil ay nagdiriwang ng kanilang sariling mga tagumpay.Samantala, siya ay nakatitig lamang sa cellphone niya.Sunod-sunod ang notifications.Celine Monreal makes a stunning comeback.The designer is back.Three years later, Celine proves she never lost her touch."No, not Mrs. Monreal. Just Celine!" gusto niyang ikomento ngunit pinigilan nya ang sarili.May mga congratulations.May mga interview requests.May mga imbitasyon.Dapat masaya siya.At oo, masaya siya.Pero sa pagitan ng mga mensahe, may isang bagay na hindi niya maalis sa isip niya.Drake.Kahit wala ito roon, parang naroon pa rin ang anino nito.Nasa bawat tagumpay niya.Sa bawat sandaling gusto niyang ipagmalaki ang sarili niya

Hindi na maalis sa isip ni Drake ang nakita niya kanina.Si Celine, nakangiti habang kausap ang isang lalaki.Nakita niyang lumapit ang lalaki kay Celine. May sinabi ito na nagpatawa sa babae. At sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, nakaramdam si Drake ng selos na hindi niya kayang itago kahit sa sarili niya.Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.Pero hindi nakikinig ang puso sa kung ano ang tama.Kaya nang gabing iyon, nagpunta siya sa isang bar.Habang dumadami ang laman ng baso, lalo namang lumilinaw sa isip niya ang mukha ni Celine. Ang mga mata nito. Ang paraan ng pagtawa. Ang mga sandaling minsan niyang pinahalagahan ngunit ngayon ay tila hindi na niya kayang bawiin.“Bakit ka ba umalis?” bulong niya.Muli siyang uminom.Hanggang sa tuluyang malunod ang isip niya sa alak.Sa isang sulok ng bar, nanginginig ang mga daliri niyang humawak sa cellphone. Ilang segundo niyang tinitigan ang isang pangalan sa screen.Wifey.Siguro dahil kahit ilang buwan na ang lumipa