บททั้งหมดของ THEODORE | ของเล่นธีโอดอร์: บทที่ 31 - บทที่ 40

@เช้าวันรุ่งขึ้น ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ~เสียงนาฬิกาปลุกที่ส้มโอตั้งเอาไว้ปลุกเธอให้ตื่นจากการหลับไหล มือเล็กเอื้อมไปปิดนาฬิกาปลุกก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่ง ร่างกายของเธอมันหนักอึ้งไปหมด ร้าวระบมแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ปวดเนื้อตัวไปหมดเลย"โอยยย...ไอ้เสี่ยบ้าพลัง เจ็บไปหมดแล้วเนี่ย!" เธอบ่นพึมพำเบาๆ พลางพยายามขยับตัวเองไปด้วย ก่อนที่เธอจะมองไปรอบๆ ห้อง แต่กลับไม่เห็นเสี่ยดอร์อยู่ในห้องด้วยแล้วเมื่อคืนจัดหนักกันไปขนาดนั้น ยังมีอารมณ์ตื่นเช้าได้อีกหรือไงส้มโอรีบลุกจัดแจงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมที่จะไปเรียน ช่วงนี้ใกล้จะสอบแล้ว เธอไม่อยากขาดเรียน อยากตามให้ทันเพื่อนๆ เพราะก่อนหน้านั้นก็หยุดเรียนมาหลายวันแล้ว.......ทางด้านนอก...ในห้องครัว"อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะครับเสี่ย"ลูกน้องคนสนิทที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดชะงัก เมื่อเห็นเจ้านายสวมผ้ากันเปื้อนกำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว เช้านี้เขาถูกเรียกตัวมาทำงานด่วนโดยเฉพาะ"มีปัญหาหรือไง""ไม่มีหรอกครับ"ลูกน้องคนสนิทรีบตอบ ใครจะกล้ามีปัญหากันล่ะ เพียงแต่ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาเขายังไม่เคยเห็นเจ้านายเข้าครัวเลยสักครั้งเดียว แต่วันนี้เจ้าตัวกำลังยืนทอดไข่ อบขนมป

@เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนาน ตอนนี้ส้มโอใกล้จะเรียนจบเต็มทีแล้ว แม้จะได้ใช้ชีวิตสะดวกสบายไม่ต้องทำงานหนักเหมือนแต่ก่อน แต่เธอก็ยังเป็นตัวเธอเสมอมา ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสูงส่งไปมากกว่าใครเลย จะเรียกว่าชีวิตของเธอดีขึ้นมันก็ไม่เกินจริง เพราะตั้งแต่มีเสี่ยดอร์เข้ามาจัดการระเบียบในชีวิตให้ มันก็ดีขึ้นเยอะเลย ดีกว่าตอนที่เธออยู่กับครอบครัวซะอีกช่วงนี้เขาไปรับไปส่งเธอทุกวันที่มหาวิทยาลัยจนคนเริ่มเข้าใจผิดแล้วว่า เธอกับเขากำลังคบกันอยู่หรือเปล่า แต่ก็มีคนบางกลุ่มเหมือนกันที่ไม่ได้คิดแบบนี้ เพราะเธอขายตัวหรือเปล่า หรือเป็นเด็กเสี่ย ถึงได้มีเงินชีวิตพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้"นี่ส้มโอ วันนี้แฟนเธอเขาจะมารับไหม?""หือ...ไม่ใช่แฟนสักหน่อย" เธอรีบปฏิเสธแบบเขินๆ ก่อนจะอธิบายให้ฟังแต่ก็ไม่มีใครเชื่อเลย เพราะการกระทำของเขามันทำให้เพื่อนเข้าใจแบบนี้จริงๆ"ไม่ใช่แล้วอะไร ดูแลซะขนาดนี้""ไม่ใช่ก็ไม่ใช่เถอะน่า""ตกลง...เธอกับเขา ย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?""ก็อย่างที่บอก""เนี่ย! แล้วจะไม่ให้คิดว่าเป็นแฟนกันได้ไง""ก็มันไม่ใช่จริงๆ" เธอยังคงยืนยันคำเดิม เสี่ยดอร์ยังไม่เคยแม้แต่จะขอเธอเป็นแฟนเลยสัก

...."ส้มโอ แม่ขอเข้าไปคุยด้วยได้ไหม" แม่ของเธอเอ่ยเรียกชื่อพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ฟังดูแล้วน่าสงสาร แต่ในใจของส้มโอไม่ได้รู้สึกสงสารไปซะทีเดียว เธอตกใจ โกรธ และก็อยากรู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้นภาพวันที่เธอกลับไปที่บ้านแล้วกลับพบว่าบ้านที่เคยอยู่มาตั้งแต่เกิดถูกประกาศขาย ภาพวันที่ถูกทวงเงิน ภาพวันที่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหนี้มหาศาล มันผุดเข้ามาในหัวพร้อมๆ กันแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไร เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังมาจากด้านหลัง"ใครมา?" เสียงของเสี่ยดอร์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังของเธอ เขามองสองแม่ลูกที่ยืนอยู่หน้าประตู แววตานั้นเย็นชาลงในทันที บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ"แม่มีเรื่องอยากจะขอร้อง""กลับไปเถอะค่ะ" ส้มโอกลั้นใจพูดเสียงแข็ง ตอนนี้เธอมีชีวิตที่สุขสบายแล้วก็จริง แต่ที่ผ่านมา เจออะไรมาบ้างเธอก็ไม่ลืมเช่นกัน"คิดจะทิ้งพ่อแม่น้องให้ลำบากหรือไง""แล้วตอนที่หนูลำบาก ทุกคนไปอยู่ไหนกันมาคะ หนีไปกันหมดไม่ใช่เหรอคะ"คำพูดของส้มโอมันแทงลึกเข้าไปในหัวใจผู้เป็นแม่หน้าเสียในทันทีเมื่อถูกสวนกลับอย่างนั้น ก่อนจะยิ้มแห้งๆ เหมือนไม่เต็มใจ แล้วผลักน้องสาวให้แทรกตั

เช้าวันหยุดที่เหมือนจะสุขสงบดี ส้มโอตื่นแต่เช้าทำอาหารรอเสี่ยดอร์ที่ยังไม่ตื่น ทำเหมือนปกติที่ผ่านมา แต่วันนี้รู้สึกคิ้วกระตุกยังไงก็ไม่รู้สิ เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแกร๊ก ~ประตูห้องนอนของน้องสาวถูกเปิดออก ก่อนที่เธอจะเดินออกมา แล้วรีบย่องเดินไปที่ห้องนอนของพี่สาว ในขณะที่ส้มโอยังคงวุ่นอยู่ในครัว เสี่ยดอร์ก็ยังคงหลับอยู่เพราะเมื่อคืนทำงานอยู่จนดึกเลย"เสี่ยขา..." เสียงหวานเอ่ยดังตรงข้างหู ทำให้คนตัวโตที่กำลังนอนอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แต่เขาไม่ได้ลืมตามอง แขนแกร่งโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวหวังจะหอมให้ชื่นใจ แต่ด้วยความต่างของสรีระร่างกาย มันทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ส้มโอดวงตาคมเบิกโพลงขึ้นมาก่อนที่เขาจะหันมองชัดๆ พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็รีบผลักเธอออกไปทันทีตุบ!! "โอ๊ยเสี่ย เจ็บนะคะ ผลักหนูทำไม""เธอมาได้ยังไง?""ก็มาหาเสี่ยไงคะ เห็นเสี่ยยังไม่ตื่น ก็เลยจะมาปลุก""ฉันเคยเตือนเธอแล้วนะว่าอย่ามาวุ่นวาย""แหมเสี่ย...ดุจังเลยนะคะ""ออกไป" เสี่ยดอร์เอ่ยปากไล่เสียงเย็นชา แม้เธอจะทำหน้าไม่พอใจแต่ก็ไม่ยอมออกไปตามคำไล่"ทำไมคะ หนูไม่ดีตรงไหน เผลอๆ ดีกว่าพี่ส้มโอด้วยซ้ำ""ส้มโอดีกว่าเธอร้อยเท่า!

ช่วงกลางคืนในวันเดียวกัน...21:20น. ส้มโอนั่งอยู่ที่หน้าระเบียงอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มอุ่นๆ ที่ถือมานั่งจิบด้วย เธอนั่งเหม่อลอยจนเสี่ยดอร์ที่ยืนมองอยู่ข้างในอดไม่ได้ที่จะต้องเดินเข้ามาหา และถามไถ่เธอ"เหนื่อยเรื่องเรียนเหรอ?" คนตัวโตนั่งลงข้างๆ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"เปล่าหรอกค่ะ""......""ฉันเหนื่อยเรื่องครอบครัวต่างหาก"คำตอบของเธอทำให้เสี่ยดอร์หันมองก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนรับรู้และเข้าใจว่าเธอต้องเผชิญกับอะไรบ้าง"ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้ล่ะคะ""ถ้าแบกไม่ไหวก็แค่วาง""ฉันไม่ได้อยากแบกอะไรเลยค่ะ แต่ฉันไม่ชอบการถูกยัดเยียดให้แบกเอาไว้""เรื่องน้องสาวเหรอ?""......" ส้มโอไม่ตอบ เธอเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ แล้วน้ำตามันก็เอ่อคลอขึ้นมา"แล้วเธอจะเอายังไงต่อ""ตอนแรกก็คิดว่าพวกเขาสำนึกผิด ฉันจะให้อภัย จะส่งน้องสาวให้เรียนสูงๆ ให้พ่อแม่มีงานทำ แต่เหมือนว่าฉันจะคิดผิด..."ก่อนหน้านั้นยอมรับเลยว่าเธอคิดแบบนี้จริงๆ ถึงพวกเขาจะเคยทำไม่ดีเอาไว้ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็คือคนในครอบครัว ขาดพวกเขาไปเธอก็ไม่มีใครแล้วจริงๆ ถึงตอนนี้คนนอกจะดีกว่าคนในครอบครัวมากเลยก็เถอะ แต่แล้ว