บททั้งหมดของ THEODORE | ของเล่นธีโอดอร์: บทที่ 41 - บทที่ 50

@เช้าวันเปิดเรียน รถหรูของเสี่ยดอร์มาส่งเธอที่มหาวิทยาลัยอย่างเคย ส้มโอหยิบสัมภาระของตัวเองและรีบลงจากรถ ก่อนจะหันไปบอกลากับเจ้าของรถที่ลดกระจกลงมาคุยกับเธอพอดี"ไปก่อนนะคะ""ตั้งใจเรียนล่ะ เดี๋ยวตอนเย็นมารับ""ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ""อื้ม..."ส้มโอโบกมือให้กับรถที่ขับออกไป ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยพร้อมกับแฟ้มรายงานอีกหลายเล่มที่เพิ่งจะทำเสร็จเมื่อช่วงอาทิตย์ก่อน อีกไม่นานเธอก็จะเรียนจบแล้ว ช่วงนี้ก็เลยค่อนข้างจะวุ่นวายและเหนื่อยหน่อย ทั้งเคลียร์งานที่อาจารย์สั่งและเตรียมตัวสอบ"ส้มโอ...ทางนี้ๆ""......" หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะมาสายที่สุดในกลุ่มเลย"อรุณสวัสดิ์ มากันแต่เช้าเลยนะ ฉันมาสายที่สุดเลยใช่ไหมเนี่ย""ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก พอดีพวกเรายังทำรายงานไม่เสร็จเลย" เพื่อนๆ พากันหัวเราะแห้งๆ ต่างคนต่างก็มองหน้ากันมีรายงานที่อาจารย์สั่งทำให้เป็นกลุ่มก็จริง แต่ทั้งหมดนั้นก็เสร็จหมดแล้วแหละเพราะมีส้มโอคอยจัดการ แต่รายงานที่ทำเดี่ยวเนี่ยสิยังไม่มีใครทำเสร็จเลย"อะไรเนี่ยนึกว่าพวกเธอทำเสร็จแล้วซะอีก""ยังน่ะสิ ก่อนหน้านั้นก็

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัย ส้มโอก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามไม่เครียดไม่คิดมาก และไม่อยากให้เสี่ยดอร์ต้องมาหนักใจไปกับเธอด้วยช่วงนี้เป็นช่วงก่อนสอบปลายภาค เธอเลยต้องทำอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างในเวลาเดียวกัน จนเผลอนอนดึกไปบ้าง ไม่ค่อยได้ดูแลตัวเอง และเป็นอย่างนี้อยู่หลายคืนติดต่อกันนับตั้งแต่วันที่มีเรื่องที่มหาวิทยาลัยกึก ~แก้วนมอุ่นถูกวางลงบนโต๊ะที่ส้มโอกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มให้ก่อนจะตอบกลับ"ขอบคุณค่ะ""พักผ่อนบ้างนะ""ค่ะ ก็หนักแค่ช่วงนี้แหละ พอสอบเสร็จแล้วก็คงโล่ง""ไม่ต้องไปเครียดกับมันขนาดนั้น เธอทำได้อยู่แล้ว""ค่ะ"ส้มโอหันไปยิ้มตอบรับก่อนจะหันกลับมานั่งอ่านหนังสือต่อ จนกระทั่งเวลาผ่านล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน เหมือนเธอจะเพิ่งรู้ตัวว่าเวลามันผ่านไปนานมากแล้ว เสี่ยดอร์ที่ตอนแรกนอนดูเธออ่านหนังสือก็หลับปุ๋ยไปแล้ว ยังเหลือแค่เธอที่ยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะพร้อมกับโคมไฟที่ริบหรี่"เฮ้อ...ปวดหัวจัง" เธอบ่นพึมพำออกมาเบาๆ อาการนี้มันเป็นมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว แต่เธอคิดว่าคงไม่เป็นอะไรมาก เธอคงใช้สายตาเพ่งกับตัวหนังสือมากเกินไป ก็เ

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์....เป็นวันที่เหล่านักศึกษาเข้าสอบกันอย่างจริงจังแล้ว ส้มโอเองก็รักษาตัวจนหายพอดี ทุกๆ อย่างราบรื่น จนกระทั่งเธอถูกฝ่ายปกครองของมหาวิทยาลัยเรียกไปสอบถามข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้น เพราะมีคนถ่ายคลิปเอาไว้ และเอาไปลงตามอินเตอร์เน็ตต่างๆ นั่นจึงทำให้เสียงแตกเป็นสองฝ่าย มหาวิทยาลัยจึงต้องการความจริงส้มโอเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับฝ่ายปกครองฟัง ทุกท่านเข้าใจและเห็นใจเธอที่ต้องเผชิญกับเรื่องพวกนี้ ถึงแม้เธอจะปล่อยผ่าน แต่ทางมหาวิทยาลัยไม่เป็นอย่างนั้น เพราะการกระทำของพ่อแม่และน้องสาวเธอทำให้ทางมหาวิทยาลัยเสื่อมเสียชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ก่อความวุ่นวายในสถานศึกษา รบกวนการเรียนของนักศึกษา ทุกคนจึงเห็นเหมือนกันว่าควรดำเนินการตามขั้นตอนของกฎหมาย ทั้งพยานและหลักฐานที่มีก็มากพอจะฟ้องทั้งสามคนนั้นได้แล้วส้มโอเองก็ไม่ได้ขัดอะไรเกี่ยวกับการฟ้องร้อง เพราะเธอไม่ใช่ผู้ฟ้อง แต่เป็นทางมหาวิทยาลัยต่างหาก และก็คิดเหมือนกันว่าการกระทำของพ่อแม่เธอมันเกินไปจริงๆ สมควรได้รับบทเรียนบ้าง........@ลานกว้างหน้าตึกคณะ "นี่ๆ ส้มโอ ได้ยินว่าเธอฟ้องพ่อกับแม่เหรอ?" เพื่อนคน

@วันรับปริญญาวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสมากกว่าทุกวัน ภายในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความครึกครื้นของนักศึกษาและผู้ปกครองที่มาร่วมงานวันนี้ ทุกๆ ที่ถูกประดับไปด้วยดอกไม้และลูกโป่ง และบางพื้นที่ก็มีซุ้มดอกไม้เอาไว้สำหรับถ่ายรูปด้วยส้มโอยืนอยู่หน้าคณะด้วยชุดครุยสีสะอาด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มีเครื่องสำอางตกแต่งอยู่เล็กน้อยตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาอยู่หลายปี ทั้งเรื่องเรียนและต้องทำงานส่งตัวเองเรียน ไหนเกือบจะต้องแบกภาระหนี้กองโตที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้อีก ตอนนี้ทุกๆ อย่างเหมือนมันจะถูกคลี่คลายไปหมดแล้ว เรื่องร้ายๆ มันผ่านไปจากตัวของเธอหมดแล้ว"ส้มโอ มาถ่ายรูปด้วยกันเร็ว!" เสียงของเพื่อนสนิทเรียกทุกๆ คนต่างก็มีครอบครัวมาด้วยกันทั้งนั้น คงจะมีแค่เธอที่ครอบครัวไม่ได้มาร่วมงานยินดีนี้ด้วย แต่เธอก็ไม่ได้หวังให้มาอยู่แล้ว คนที่เธอหวังให้มาก็คือเสี่ยดอร์ ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอคอยช่วยเหลือเธอ แม้จะในระยะสั้นๆ"มีใครมาหรือเปล่า" เพื่อนสนิทถาม"มีนะ เขาน่าจะมา" ส้มโอตอบวันก่อนเขายังถามเรื่องเวลาอยู่เลย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เธอคิดว่าเขาน่าจะมาเพราะนี่มันก็วันสำคัญวัน

สองเดือนหลังจากวันที่เรียนจบ...ชีวิตของส้มโอดีขึ้นจากเดิมมาก ไม่มีเรื่องให้คอยปวดหัว ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนแต่ก่อนแล้ว ทุกวันนี้เธออยู่ที่คอนโดเฉยๆ สบายๆ เพราะยังไม่มีงานทำ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่ทำงานเลยหรอกนะ เวลานี้ก็สมัครงานแล้ว แต่ยังไม่มีบริษัทไหนรับนักศึกษาที่เพิ่งจะจบใหม่เลยรายนั้นก็ยังทำงานเหมือนทุกวัน ทำเหมือนเดิมทุกๆ อย่าง แม้จะยุ่งแค่ไหนเขาต้องได้กลับมากินข้าวเย็นกับเธอเป็นชีวิตที่เรียบง่ายแต่มีความสุขแบบที่เธอเพิ่งจะเคยเจอตอนมีเขาจริงๆ.......ในเช้าวันนี้ส้มโอตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนทุกวัน ทำอาหารรอ บางวันเสี่ยก็ตื่นเช้า บางวันทำงานดึกหน่อยก็ตื่นสายไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลยแกร๊ก ~"เสี่ยตื่นแล้วเหรอ?" เสียงของส้มโอดังมาจากในห้องครัว เพราะเธอได้ยินเสียงเปิดประตู"อืม... เธอจะออกไปไหน" เขาถามเพราะเหลือบไปมองเห็นกระเป๋าสะพายหนังที่วางอยู่ตรงโซฟา"เอกสารสัมภาษณ์งานค่ะ""ได้งานแล้วเหรอ?" เสี่ยดอร์ขมวดคิ้วถามกลับ"ยังหรอกค่ะ เขาแค่ให้ไปสัมภาษณ์งานเฉยๆ จะได้หรือไม่ได้ก็ไม่รู้" ส้มโอตอบ"อ๋อ...""วันนี้ตื่นเช้าจังเลยค่ะ""....." ไม่มีเสียงตอบกลับ ส้มโอกำลังจะหันไปมอง แ