All Chapters of สามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน: Chapter 21 - Chapter 30

“ได้สิ” ไรอันพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและให้กำลังใจ “ทุกส่วนของเรือยอชต์ลำนี้มีไว้ให้เธอได้เพลิดเพลิน ลูกเรืออยู่ที่นี่เพื่อดูแลความปลอดภัยและความสะดวกสบายของเรา แต่พวกเขารู้หน้าที่และไม่ก้าวก่าย เธอไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครคอยจับจ้อง เพราะงั้นอยากทำอะไรก็ทำได้ตามสบายเลย”คำพูดของเขาทำให้ความตื่นเต้นของฉันพุ่งสูงขึ้น นี่คือการหลีกหนีอย่างแท้จริง ห่างไกลจากข่าวซุบซิบและความคาดหวังวุ่นวายในเมือง“หิวไหม ฉันให้คนยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟได้นะ” เขาเสนอฉันพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น แต่สายตากลับลอยไปหาทิวทัศน์อันงดงามอีกครั้ง ขณะที่เรือยอชต์ค่อย ๆ แล่นออกจากท่าอย่างนุ่มนวล การเคลื่อนไหวแผ่วเบาของเรือและผืนน้ำสีครามกว้างไกลตรงหน้าชวนให้หลงใหลจนถอนสายตาไม่ลงความกังวลที่เคยมีต่อไรอันค่อย ๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นล้วน ๆ จากประสบการณ์ตรงหน้า ‘ฉันกำลังทำเรื่องแบบนี้อยู่จริง ๆ’ ฉันคิดขณะมองแนวชายฝั่งที่ค่อย ๆ ไกลออกไป นี่สินะชีวิตของคนรวยรอยยิ้มของฉันกว้างขึ้นเมื่อลูกเรือสองคนเดินเข้ามาพร้อมอาหารหลายจานที่ปิดฝาไว้ กลิ่นหอมชวนกินลอยมาแตะจมูกจนฉันเดินไปนั่งกับไรอันที่โต๊ะซึ่งจัดไว้อย่างหรูหรา ขณ

“อื้อ!” ฉันครางแผ่วเบา เสียงพร่าแทบเป็นเพียงลมหายใจ ขณะที่ฝ่ามือของเขากอบกุมหน้าอกฉันไว้ แม้จะมีเนื้อผ้าเปียกชื้นของเสื้อชั้นในกั้นอยู่ สัมผัสของเขาก็ยังส่งความรู้สึกซาบซ่านราวกระแสไฟแล่นไปทั่วผิวกายของฉันเขาผละออกจากจูบ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันด้วยความเข้มข้นจนแทบทำให้ลืมหายใจ ฉันรู้สึกถึงมือของเขาที่เลื่อนไปด้านหลัง นิ้วมือคล่องแคล่วหาตะขอจนเจอ เพียงชั่วพริบตา เสื้อชั้นในของฉันก็คลายออกและหลุดร่วงลงไปดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในจังหวะเดียวกับที่ไรอันโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากอุ่นของเขาครอบครองยอดอกเปลือยเปล่าข้างหนึ่งของฉัน ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากสัมผัสแปลกใหม่ที่ถาโถมจนแทบรับไม่ไหว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นตรงจากริมฝีปากของเขาไปยังส่วนลึกในกายฉัน และความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขาเริ่มดูดเม้มเขาพาเราขยับไปยังขอบสระโดยแทบไม่ยอมผละออกจากฉันเลย ริมฝีปากของเขาเคลื่อนจากยอดอกข้างหนึ่งไปยังอีกข้างอย่างหิวกระหาย ทั้งดูดเม้มและหยอกเย้า ราวกับคนที่อดอยากมานานนิ้วเท้าของฉันจิกเกร็งกับพื้นกระเบื้องเรียบลื่น ร่างกายขยับเข้าหาเขาเองโดยไม่รู้ตัว ถู

มุมมองของอบิเกลตลอดการเดินทางกับไรอัน ความสุขอันเปล่งประกายที่ยากจะอธิบายอบอวลอยู่ในใจฉันตลอดเวลา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก ฉันยิ้มเสียจนปวดแก้ม และเราก็แทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ท่ามกลางท้องทะเลสีครามที่ทอดยาวสุดสายตาแต่เช่นเดียวกับสิ่งดี ๆ ทุกอย่าง สรวงสวรรค์ของเราย่อมต้องมีวันสิ้นสุด ความเป็นจริงเรียกให้เรากลับไปยังมารินาโพลิสและหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้แน่ชัดแล้วว่าไรอันได้ครอบครองหัวใจของฉันไปหมดแล้ว เพียงคิดว่าจากนี้อาจต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีเขา อนาคตก็ดูมืดมนและว่างเปล่าขึ้นมาทันที“เธอแน่ใจจริง ๆ เหรออบิเกล” ไรอันถามขณะที่รถกำลังพาเราไปยังบริษัท “เธอไม่จำเป็นต้องทำงานอีกแล้วนะ ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องทำให้ตัวเองลำบากเลย”นี่เป็นเรื่องเดียวที่ฉันยืนยันหนักแน่น ต่อให้เราแต่งงานกันแล้ว ฉันก็ยังต้องการทำงาน ความคิดที่ต้องอยู่แต่ในบ้านโดยไม่มีอะไรให้ใช้ทั้งความคิดและความสามารถ สำหรับฉันมันก็ไม่ต่างจากการถูกขังอยู่ในคุก“ไรอัน เราจะต้องเถียงเรื่องนี้กันจริง ๆ เหรอ”

เสียงสะอื้นทำให้ทั้งร่างของฉันสั่นเทา ขณะที่ความจริงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในหัว ไอริสคือสาเหตุที่ไรอันหายตัวไปอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดบีบรัดอยู่ในอกอย่างแสนสาหัส ราวกับมีมีดคมกริบแทงแล้วบิดซ้ำ เมื่อคิดอย่างหวาดกลัวว่าหัวใจส่วนใหญ่ของไรอันอาจยังคงเป็นของเธอฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เพราะจมอยู่กับความเศร้าจนแทบไม่รับรู้อะไร กระทั่งประตูห้องนอนเปิดออกและไรอันเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ฉันรีบลุกขึ้นยืน หันใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาไปเผชิญหน้ากับเขา“ที่แท้ทั้งวันคุณก็อยู่กับเธอสินะ” ฉันถามด้วยเสียงสั่น เมื่อเขาหลบสายตา น้ำตาระลอกใหม่ก็ไหลออกมาจากดวงตาฉันทันที“ฉันขอโทษอบิเกล” เขาพูดด้วยเสียงต่ำและตึงเครียด “ฉัน... สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ฉันต้องพูดความจริงกับเธอ การได้เจอไอริสอีกครั้ง... มันทำให้ฉันมีความสุข”คำพูดของเขาไม่ต่างจากระเบิดที่ทำลายโลกอันเปราะบางซึ่งพวกเราสร้างร่วมกันจนแหลกสลาย ฉันจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง“งั้นคุณก็ยังรักเธออยู่ใช่ไหม” ฉันตะโกน ความโกรธและความเจ็บปวดพลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ “คุณยังรักผู้หญิงที่ทรยศคุณงั้นเหรอ ผู้หญิงที่ทิ้งคุณไปหาเ

“อะไรนะ ไรอัน! คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่” ฉันร้องออกมาด้วยเสียงแตกพร่าเพราะความสิ้นหวัง “ฉันกำลังท้องนะ... เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน! คุณคงไม่อยากให้ลูกของตัวเองต้องโตมาโดยไม่มีพ่อใช่ไหม”ฉันยึดเกาะความหวังอันแสนเปราะบางเอาไว้ หวังว่าชีวิตเล็ก ๆ ในท้องจะมากพอที่จะรั้งเขาไว้ และทำให้เขายอมอยู่กับฉันไรอันหันกลับมา สีหน้ามืดครึ้มและแข็งกร้าวไร้แววจะอ่อนข้อ“เอาเด็กออกซะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและคมกริบราวกับเศษแก้วแตก “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไอริสกลับมาแล้ว และฉันจะไม่ยอมให้เด็กคนหนึ่งมาทำลายโอกาสครั้งที่สองของเรา”คำพูดนั้นกระแทกเข้าใส่ราวกับถูกชกอย่างแรง จนลมหายใจแทบขาดห้วง ฉันจ้องเขาตาค้างด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด เขาจะโหดร้ายได้ขนาดนี้เลยเหรอ“ฉันคุยเรื่องนี้กับคุณย่าแล้ว” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันรู้ว่าคุณย่าไม่เคยชอบไอริส และเธอก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้งานแต่งงานของเราพังลงในครั้งแรก แต่ตอนนี้ไอริสกลับมาแล้ว จะไม่มีอะไรพรากเราสองคนออกจากกันอีก ฉันขอโทษนะอบิเกล ฉันเคยคิดว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอเป็นเรื่องจริง แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่วินาทีที่ไอริสกลับมา”ฉันรู้สึก