สามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน

มุมมองของอบิเกลเหงื่อแห่งความประหม่าผุดซึมทั่วร่าง ขณะที่ฉันมองคฤหาสน์หลังมหึมาซึ่งเรียงรายอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูแห่งคามาตี ในที่สุดยามหน้าประตูก็ยอมให้ฉันเข้า แต่หลังจากที่ฉันฝากบัตรประจำตัวไว้เป็นหลักประกันแล้วเท่านั้นฉันมาที่นี่เพื่อสมัครงานแม่บ้าน แต่เนื่องจากไม่อนุญาตให้นำจักรยานผ่านประตูเข้าไป ฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดิน พลางกำหนังสือพิมพ์ที่วงที่อยู่เอาไว้แน่นคฤหาสน์ทุกหลังที่ฉันเดินผ่านให้ความรู้สึกราวกับได้เหลือบมองเข้าไปในโลกอีกใบ และตอกย้ำว่าผู้คนในย่านนี้ร่ำรวยมหาศาลเพียงใด ความหรูหราฟุ่มเฟือยตรงหน้าทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนด้วยความประหม่าถ้าพ่อแม่มีเงินมากพอจะส่งฉันเรียนมหาวิทยาลัย ฉันคงไม่มีวันมาที่มารินาโพลิส แต่ฉันเกิดมาในครอบครัวยากจน และนี่คือสิ่งที่ฉันต้องยอมอดทนเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเองฉันรู้สึกขอบคุณเจอรี แซนเดอร์สที่พาฉันมาที่นี่และให้ที่ซุกหัวนอนระหว่างหางาน แต่ฉันคงอยู่กับเธอได้ไม่นาน บ้านหลังเล็กของเธอแออัดเสียยิ่งกว่าปลากระป๋อง แถมแฟนที่อาศัยอยู่ด้วยกันของเธอยังทำให้ฉันขนลุกทุกครั้งที่เขาเอาแต่จ้องฉันด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจเมื่อเห็

ห้าปีต่อมามุมมองของอบิเกลฉันโบกเรียกแท็กซี่คันแรกที่เห็น วันนี้เป็นวันแรกของงานใหม่ และฉันตั้งใจจะสร้างความประทับใจที่ดีด้วยการไปถึงให้เร็ว ฉันสวมชุดทำงานที่ดีที่สุดของตัวเอง และตัดสินใจไม่ขึ้นรถเมล์ที่แออัด เพื่อจะได้ไปถึงที่ทำงานในสภาพดูดีสักหน่อยอาคารกระจกสูงตระหง่านอันทันสมัยของอาร์เจ ซัมเมอร์ฟิลด์ โลจิสติกส์ ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ฉันมุ่งตรงไปยังแผนกบัญชีหลังเรียนจบปริญญาด้านบัญชี การได้งานในบริษัทชื่อดังแบบนี้ถือเป็นความฝันที่กลายเป็นจริง ฉันเคยได้ยินว่ามาตรฐานการรับพนักงานของที่นี่สูงมาก“สวัสดีตอนเช้าค่ะ!” ฉันทักทายพนักงานคนแรกที่เจอในออฟฟิศเธอหันมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “สวัสดีจ้ะ! เธอคงเป็นอบิเกล สก็อตต์ พนักงานใหม่ของเราใช่ไหม”“ใช่ค่ะ” ฉันตอบพร้อมพยักหน้า“ฉันชื่อเซดี ชาร์แมน ฉันจะเป็นคนสอนงานให้เธอ มาเถอะ นี่โต๊ะของเธอ”ฉันเดินตามเธอไปพลางกล่าวขอบคุณ“เพิ่งเรียนจบมาใช่ไหม” เธอถาม“ใช่ค่ะ นี่เป็นงานประจำงานแรกของฉันเลย”“ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวฉันดูแลเอง งานไม่ได้ซับซ้อนมาก แล้วทีมเราก็มีกันสามคน การจะได้เข้ามาทำงานที่นี่ต้องอาศัยโชคอยู่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นทำให้เต็

มุมมองของอบิเกลร่างกายของฉันแข็งทื่อไปทั้งตัวเมื่อไรอันมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของเรา สายตาคมเข้มของเขายังคงจับจ้องมาที่ฉันไม่วางตา และฉันก็ได้แต่ภาวนาให้พื้นแยกออกแล้วกลืนตัวฉันลงไปเสียเดี๋ยวนั้น“อบิเกล” เสียงของเขาดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยในโรงอาหารที่ค่อย ๆ เงียบลงจนแทบไร้เสียงฉันก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม แก้มร้อนผ่าว ถ้าทำได้ ฉันคงเอาหน้ามุดลงไปในจานอาหารแล้ว เพียงเพื่อหนีจากสายตาหนักอึ้งของเขาแรงสะกิดจากเซดีทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้น เธอรีบพยักพเยิดไปทางไรอันที่กำลังจ้องฉันเขม็ง สีหน้าของเขายิ่งมืดครึ้มลงเมื่อสายตาเหลือบไปทางรัสเซล พอรู้ตัวว่าตอนนี้ทุกคนในโรงอาหารกำลังมองมาที่โต๊ะของเรา ฉันก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว“อบิเกล อย่าทำให้ฉันต้องอุ้มเธอออกไปจากที่นี่ ฉันหิวแล้ว และเธอกำลังทำให้ฉันเสียเวลา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและออกคำสั่งฉันอยากหายตัวไปจากตรงนั้นเสียเดี๋ยวนั้น เซดีกับคาร์เมนกำลังมองฉันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยทั้งความตกใจและสับสน“เอ่อ คุณซัมเมอร์ฟิลด์คะ” ฉันพูดตะกุกตะกักพลางฝืนยิ้ม “คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ เอกสารพร้อมแล้วเหรอคะ เดี๋ยวฉันค่อยขึ้นไปเอาทีหลังก็ได้ค่ะ”คิ

มุมมองของอบิเกลฉันสะดุ้งถอยหนีจากสัมผัสของเขา หัวใจเต้นกระหน่ำ มือของไรอันลดลง ขณะที่ฉันเห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงตอนที่เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวเช่นกันฉันรีบคว้าถุงกระดาษจากมือเขามากอดไว้ ราวกับสร้างกำแพงกั้นระหว่างเรา“ได้ยินที่ฉันพูดไหม เรียกฉันว่าไรอัน ฉันเป็นสามีของเธอ” เขาย้ำอีกครั้งฉันจ้องเขา สมองปั่นป่วนไปหมด ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างประหม่า “เราสองคนก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นแค่ข้อตกลงที่คุณย่าของคุณจัดการเอาไว้ ฉันขอโทษนะคะ แต่ฉันให้สิ่งที่คุณต้องการไม่ได้หรอก”แววประหลาดใจวาบผ่านใบหน้าของเขา ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นรอยยิ้มเย่อหยิ่งอันคุ้นเคย “ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังเล่นตัวหรือเปล่า แต่ขอพูดให้ชัดนะ ถ้าฉันไม่ใช่สเปกเธอ เธอก็ยิ่งไม่ใช่สเปกฉันเหมือนกัน” พูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับไปที่โซฟา“หึ ฉันไม่ใช่สเปกเขา แต่จ้องฉันเหมือนจะจับกินเป็นมื้อต่อไปเลยนะ” ฉันพึมพำเบา ๆ พลางจ้องเสี้ยวหน้าบึ้งตึงของเขา“คุณซัมเมอร์ฟิลด์คะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ “ฉันจะไปเตรียมตัวนะคะ เราจะได้ออกไปกัน” ฉันไม่รอคำตอบ รีบหมุนตัวแล้วหนีเข้าไปในห้องพักแขกทันทีฉันล็อกประตูแล้วพิงหลังกับมัน

“บ้าชะมัด! ลีอาห์ เธอกำลังทำอะไรอยู่ ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”เสียงออกคำสั่งของอาร์เธอร์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างของลีอาห์ที่คร่อมอยู่บนตัวฉันถูกกระชากออกไปทันที ฉันรีบลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจ พลางเห็นอาร์เธอร์ยืนอยู่เหนือพวกเรา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงทำร้ายอบิเกล” เขาตวาดใส่ลีอาห์“เธอเป็นคนเริ่มก่อน!” ลีอาห์ร้องพลางรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นฝ่ายถูกกระทำในพริบตา “เธอดึงผมฉันก่อน!”ฉันได้แต่จ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อกับความหน้าด้านหน้าทน“ฉันเป็นคนเริ่มเหรอ” ฉันสวนกลับพลางลุกขึ้นยืน “เธอต่างหากที่เอาน้ำเย็นทั้งแก้วสาดใส่ฉัน! ถ้าเธอหึงนักที่ฉันมาที่ออฟฟิศพร้อมไรอัน ก็ไปเคลียร์กับเขาสิ! อย่าเอาความไม่มั่นคงของตัวเองมาลงที่ฉัน!”ฉันเดือดดาลจนแทบควันออกหู ทั้งผมและเสื้อผ้าใหม่ที่ไรอันซื้อให้เปียกโชกจนเสียสภาพหมดแล้ว“เกิดอะไรขึ้น”พวกเราทุกคนหันไปมองไรอันที่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าของเขามืดครึ้มลงทันทีเมื่อสายตาหยุดอยู่ที่สภาพเปียกโชกและยุ่งเหยิงของฉัน“อบิเกล? เกิดอะไรขึ้น ฉันให้เธอไปชงกาแฟ ไม่ใช่ให้มาก่อสงคราม ทำไมถึงเปียกไปหมดแบบนี้” เขาถามเสียง