Semua Bab My Baddy รักเพื่อนผิดไหม: Bab 21 - Bab 30

“อื้อ อืม” ลลินครางในลำคอ มันเจ็บแสบมาก ๆ เจ็บจนน้ำตาไหลออกมาปลายหางตา ซันที่ผละออกมาจากรสจูบเขาเห็นพอดี จึงเลื่อนปากหยักมาพรมจูบซับน้ำตาให้หญิงสาว เอวหนาเริ่มขยับเข้าออก เพราะเขาเริ่มรับรู้ว่าหญิงมีอารมณ์ร่วม มีน้ำออกมาให้เขาขยับเข้าจ้วงรูนั้นง่ายขึ้น “อ่า แน่นมากลลิน” ความเจ็บแสบเริ่มหายไปทีละนิด ทุกการกระแทกของเขาเริ่มมีแต่ความเสียวเข้ามาแทนที่ ภายในร่องนั้นมีความคับแน่นครอบรักตัวตนของเขาอยู่ ปึก ปึก เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นห้อง อารมณ์ราคะของคนทั้งคู่ร้อนระอุดับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ มือของเขาเอื้อมมาจับเอวบ้างตอกอัดเต็มความยาว เขาได้เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเพื่อนเขาชอบไปล่อสาว ถึงแม้เขาจะไม่สนใจไม่ใช่ไม่ได้ยินพวกมันคุยกัน “อ๊ะอ๊ะ” ลลินครางออกมาอย่างน่ารัก เขามองเรือนร่างสวยขยับโยกตามแรงกระแทกของเขา เจอเธอครั้งแรกเขายอมรับว่าประทับใจเธอในความสวย ถึงแม้นิสัยก่อนรู้จักเธอจะไม่ใช่สเปกที่เขาชอบ เธอกลับเป็นสเปกที่เขาเลือกกินแทน “อืม” เขาครางออกมาด้วยความพอใจเพราะในร่องนั้นตอดเขาถี่ยิบจนคนกระแทกขนลุกกับความเสียวนั้น หน้าอกใหญ่พ

21เขามีคนในใจแล้ว ลลินย้ายมาห้องพักฟื้นแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มเขายังไม่ไปไหน พวกเพื่อนรู้แล้วสาเหตุที่ลลินเข้าโรงพยาบาลเพราะอะไร กันต์มารอลลินที่คอนโดโซนล้อบบี้เพราะติดต่อเพื่อนไม่ได้ และได้เห็นว่าเพื่อนสาวเขาโดนซันบัดดี้อุ้มหน้าตั้งขึ้นรถไป จนเขาตามมาเจอว่าลลินเข้าโรงพยาบาล “เป็นหนักเหมือนกันนะ” สิงห์เอ่ยตอบ “ลลินเคยบอกว่าแพ้ ไม่คิดว่าจะแพ้ขั้นเข้าโรงพยาบาล” กันต์พูดต่อสายตามองเพื่อนสาวที่นอนอยู่บนเตียง “ละทำไมลลินได้กินกุ้งถ้ารู้ว่าตัวเองแพ้” เสือถามขึ้นมาต่อ ทำให้พวกเพื่อนพยักหน้าก่อนจะพากันมองมาที่ซันนั่งมองลลินอยู่อย่างนั้นข้างเตียง “เออมึงไปกินกุ้งกันสองคนเหรอไอซัน” สิงห์ถามอย่างกวน ๆ “…” “มันจะไปกินกุ้งสองคนได้ไง ลลินแพ้” เซนต์เงียบฟังเพื่อนเถียงกันเลยตอบกลับไป “สรุปยังไงไอซัน” “...” เขาหันกลับไปมองหน้าเพื่อน “กูทำข้าวต้มให้เธอกิน” เขาตอบแค่นั้นก่อนที่พวกเพื่อนเขาจะเงียบไป แค่นี้ก็ทำให้เพื่อนเขารู้แล้วว่าเขาและลลินเกินคำว่าบัดดี้ในทางปฏิบัติไปแล้ว

23เปลี่ยนใจชอบเธอ “ซัน ลินได้ข้าวเหนียวหมูปิ้งมา” “หืม ทำไมได้ซื้อมา” ซันหันมาตอบขณะที่เขากำลังสวมเสื้อนักเรียน วันนี้ลลินแต่งตัวเสร็จก่อน เธอเลยอาสาจะลงไปซื้อข้าวเช้าเอง หลังจากที่เธอออกจากโรงพยาบาลครั้งนั้น เธอก็เริ่มแทนตัวเองว่าลิน ชายหนุ่มก็แทนตัวเองว่าซัน ซันย้ายของจำเป็นมาอยู่ห้องเธอตอนนี้ห้องตัวเองเขาแถบไม่ได้กลับเข้าไปแล้ว โต๊ะทำงานหรือเขียนหนังสือเป็นบิ้วอินยาว สามารถแบ่งนั่งได้สองคนลลินแบ่งมุมโต๊ะอ่านหนังสือให้เขาฝั่งหนึ่ง ทุก ๆ วันเราสองคนจะกลับมานั่งทำการบ้าน นั่งติวไปด้วยกันและถือว่าเธอหัวดีเรียนรู้ไว “เจอคุณป้าที่เคยใส่บาตรด้วย” “แกขายหมูปิ้ง น่าสงสารมากเลย” “ต้องไปอุดหนุนทุกวัน” ลลินหยิบหมูปิ้งวางไว้ใส่จาน และนำข้าวเหนียวมาวางใส่จานพร้อมช้อนส้อมคนละคู่ “กินทุกวันไม่ดี” ชายหนุ่มเดินมาวางมือลงบนหัวเธอด้วยความเอ็นดู “ทำไมฉันรู้สึกถูกชะตากับคุณป้าเขา” “ไม่ดีฉันก็อยากช่วยซื้อ” “ซื้อไปให้คนอื่นกินก็ได้” ลลินตอบน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมมองหน้าชายหนุ่มให้เขาเข้าใจเหตุผลเธ

25 ใจป๋า NC เธอทำหน้างอเดินมาหาตากล้องจำเป็นสุดหล่อ ดูจากสีหน้าของเธอคงเหนื่อยมากจริง ๆ ด้วยชุดที่ใหญ่ต่อให้อากาศจะเย็นสบายแต่มีแดดอ่อน ๆ บนใบหน้าสวยมีเหงื่อซึมเล็กน้อย เราทั้งคู่เดินกลับไปที่ประตูทางเข้า แต่ทว่าพอเดินเข้ามากลับพบว่ามีเด็กชายหน้าตาน่ารักชาวเกาหลียืนร้องไห้อยู่ข้างกระเป๋าเราสองคน “ขอโทษครับ” เด็กชายโค้งคำนับลงหลายครั้งพร้อมกับพูดเป็นภาษาอังกฤษ ด้านข้างเขาก็มีผู้หญิงคาดว่าจะเป็นแม่ของเด็กชาย “ลูกฉันเหยียบแว่นตาคุณหัก” ซันได้ยินแบบนั้นก็พยายามมองหาแว่นราคาแพงของตัวเอง ฉันจึงโน้มลงเข้าไปดูแว่นให้เขาแทน ก่อนจะพบว่าขาแว่นหักหนึ่งข้าง เลนส์แว่นนั้นก็แตกร้าวไปทั่ว มีทางเดียวคือต้องวัดสายตาตัดใหม่ “ซันแว่นนายหักหมดเลย” ฉันหันมาบอกเขา “...” ไม่มีอะไรออกจากปากเขานอกจากสีหน้าเซ็ง ๆ เขาแสดงหน้าออกมาแบบนั้น ยิ่งทำให้แม่ลูกสองโค้งคำนับใหญ่ เด็กชายก็ยิ่งสะอื้นร้องไห้ขี้มูกโป่งออกมา “เรามีเงินเท่านี้” “เราให้คุณหมดตัวเลยค่ะ” แม่ของเด็กชายยืนแบงค์สีเขียวมาตรงหน้าฉันเป็นแบงค์เก่า ๆ จำนวนสี่ใบ ซึ่งเท่ากับแปด

27แฟนเดย์ หลังจากเราสองตกลงเป็นแฟนกันหนึ่งวัน สองร่างเดินข้างกันเพียงสถานะพึ่งทดลองเป็น แต่กลับทำให้เคอะเขินไม่ต่างจากเป็นแฟนจริง ๆ “กินอะไรดี” ลลินทำลายความเงียบนั้น “ลินอยากกินอะไร ต๊อกบกกีไหม” “เธออยากกินแบบต้นตำรับนิ่” เขาหันมาตอบ เราสองคนเดินหาร้านต๊อกบกกี ก่อนสายตาเขาจะเห็นร้านต๊อกที่มีคนตาคิวยาว “คิวยาวรอไหวไหม” เขาหันมาถาม “รอ” ถึงแม้จะเริ่มหิวมากแล้ว จนหงุดหงิดแต่ไม่อยากแสดงท่าทีไม่น่ารักให้เขาเห็นเลยต้องอดทนจำใจรอ แต่ทว่าเขารู้ทันว่าอีกคนเริ่มหิวมากจนอารมณ์ไม่ดี “ต่อแถวรอก่อนนะ” เขาเอ่ยบอกเธอเท่านั้นก่อนจะรีบเดินหายไป เธอไม่ได้สนใจอะไรตามองแต่พนักงานในร้านจะเรียกคิวเธอเมื่อไหร่ ผ่านไปสักพักก็มีอะไรอุ่น ๆ มาแตะที่เขนเธอ ตอนแรกกะจะหันไปสวนแล้ว แต่เงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเขาชูแรพห่อพร้อมทานมาสองอัน “รองท้องก่อน” “กว่าจะถึงคิว” เขาหยิบมาแกะกระดาษออกให้พร้อมกับยื่นแรพนั้นมาให้เธอก่อน “ขอบคุณค่ะ คุณแฟน” เธอรับมาถือกิน ก่อนจะต้องตาลุกวาวเพร