All Chapters of My Baddy รักเพื่อนผิดไหม: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ กลิ่นธูปลอยเข้าจมูกเป็นสัญญาณว่าลมหายของใครคนนั้นได้หายไปแล้ว ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงครวญครางใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงน้ำตาเต็มดวงตาสวยคู่หนึ่ง ที่กำลังพนมมือนั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้าโลงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านขวามีกรอบรูปหญิงสาววัยกลางคนหน้าตาละม้ายคล้ายคนตรงข้าม กำลังเผยยิ้มให้ทั้งที่บรรยากาศนั้นโศกเศร้า “แม่....” “ทำไม..ฮึก ถึงทิ้งลินไป” ลลิน ลลิตา โชติอนันต์กิจ เป็นลูกสาวทายาทบริษัทนำเข้าส่งออกผลไม้อบแห้งอันดับหนึ่งของประเทศไทย เธอเป็นลูกคุณหนู เธอถูกเลี้ยงมามีแม่ตามใจมาตลอด เพราะชีวิตเธอมีแค่แม่เพียงคนเดียว ถึงบ้านเธอจะมีบริษัทส่งออกผลไม้ ใครต่างอิจฉา แต่หารู้ไม่ว่า...ชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างอะไรกับครอบครัวแตกแยก “ชีวิตลินไม่เหลือใครแล้ว” “ที่คุณแม่บอกให้ลินตั้งใจเรียน นี่ไงคะลินกำลังจะเริ่ม” “ทำไมคุณแม่ไม่อยู่รอดูลินก่อน...ฮือ” ลินตา ลลินตา โชติอนันต์กิจ เธอผิดหวังช้ำใจรักจากสามีที่ไม่เหมือนสามี เขาเป็นสามีแค่ทางนิตินัยเพียงเท่านั้น เพราะเขานั้นได้มีคนในใจแล้ว ส่วนเธอมีดีแค่ทำให้เขาได้เข้ามารับตำแห

2ปล่อยตัวแต่ไม่ปล่อยใจ หลังจากแม่เขาออกจากห้องไปแล้ว สายตาคมก็หันกลับมามองหน้าจอที่เขานั้นกดหยุดการเล่นวิดีโอชั่วคราว ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอม เเละอีกไม่กี่สัปดาห์เขาก็จะกลายเป็นรุ่นพี่ม.6 การเตรียมตัวสอบก็จะเข้มข้นกว่าปกติ ซึ่งเขานั้นเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว ทบทวนเพียงนิดเดียวคะแนนการสอบของเขาก็สามารถเก็บเต็มได้ทุกวิชาติ๊ง (เสียงการแจ้งเตือน)กลุ่มลับSingha : วันนี้ร้านเดิมไหมครับ ไอพวกเด็กเรียนTiger : กูไปSiant : อืม กูไปSingha : @Sun เหลือมึง ไอหนอนหนังสือSun : อืม หลังจากที่ตอบกลับเพื่อนสนิทของเขาในแชทกลุ่มแล้ว เจ้าของฉายาหนอนหนังสือที่เพื่อนเขาตั้งให้ ก็ค่อย ๆ เก็บหนังสือที่กางไว้หลายเล่มเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าไปเเต่งตัวเปลี่ยนโหมดจากเด็กเรียนเป็นเสือหนุ่มอีกด้าน กลับจากไหว้ศพคุณแม่ ลลินบอกคนขับรถให้พาเธอกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ บ้านที่มีพื้นกว้างขว้างจนทำให้ใครมาบางคนหว้าเหว่เป๋ไปได้เหมือนกัน จากปกติเธอยังคอยมีคุณแม่พูดคุยด้วยตัดภาพมาตอนนี้…. “Happy Birthday to you” “เอ่าเป่าเค้กสิลูก”

4ติดตาตึก ตึก ตึก “เห้ยซันเป็นไงบ้างว่ะ” ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งถามและมีอีกสองสามคนวิ่งตามมาทีหลัง คงจะเป็นเพื่อนของเขาว่าแต่คนที่ช่วยฉันคงชื่อ...ซันสินะ “กูโอเค ไม่ได้เจ็บอะไร” ซันหันตามเสียงเรียกด้านหลัง เพื่อนของเขาสีหน้าดูมีความกังวล สิงห์มีรอยฟกช้ำตรงมุมปาก ส่วนเสือกับเซนต์ปกคอเสื้อยับเพียงเล็กน้อย “พวกไหนว่ะ” “คนของกูบอกว่ามาจากฮ่องกง มันมาตามหาคนหักหลังมัน” เสือตอบกลับ สี่หนุ่มยืนคุยกันแผ่นหลังของซันบังร่างเล็กจนทำให้ลืมว่ามีหญิงสาวอยู่ด้านหลัง ลลินที่เริ่มรู้สึกเป็นเหมือนส่วนเกินเพราะเธอไม่รู้จะเริ่มทัก เริ่มคุยอะไรดี จึงหันหลังเดินกลับไปที่จอดรถซึ่งไม่ได้ไกลมากจากตรงที่ตัวเองยืนอยู่ติ๊ด ปึง เมื่อเข้ามาภายในรถเอ็มดับเบิลยูซีรี่ห้าพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย มือบางเอื้อมมาจับเข้าที่พวงมาลัยสายตาจึงมองเห็นผ้าเช็ดหน้าพันที่มือเธออยู่ ทำให้เธอนึกถึงแม่ของเธอเวลาที่เธอล้มหรือโดนมีดบาดแม่ก็คอยทำแผลให้ และไม่นานกลิ่นตัวหอม ๆ นั้นยังติดอยู่จมูก “หล่อ” เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มคิดไปไกลจึงสะบัดหน้าไล

6ปีสุดท้าย “อยู่ด้วยกันแปบเดียวก็ต้องห่างลูกชายอีกแล้ว” ปิดเทอมใหญ่สองเดือนผ่านไปไวมาก “ว่าง ๆ ผมจะเเวะมาหานะครับ” ศิริลักษณ์ช่วยยกสัมภาระของลูกจัดไว้ท้ายรถ แม้ว่าลูกชายจะห้ามแต่เธอก็ไม่ยอม “ขาดเหลืออะไรก็ทักมาหาป้าในไลน์ก็ได้ค่ะ” “เดี๋ยวป้าให้มะนาวช่วยอ่านให้“ ป้าแม้นเล่นโทรศัพท์โซเชี่ยลไม่เป็นกดรับโทรเข้าโทรออกเป็นอย่างเดียว บัญชีไลน์ก็มีหลานสาวสมัครให้ “ขอบคุณครับ” “ผมไปก่อนนะครับ” ร่างสูงเดินเข้าไปในรถหรูก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ รถเริ่มเคลื่อนที่ออกจากตัวบ้านไปอย่างช้า ๆ เขามองกระจกด้านข้างก็เห็นว่าเเม่เขาเเละแม่บ้านกำลังโบกมือให้ตามหลัง สาเหตุของการขนเสื้อผ้าย้ายที่อยู่ เนื่องจากช่วงเปิดเรียนเขาจะย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโด ซึ่งบ้านของเขานั้นถึงอยู่ในใจกลางเมืองเเต่รถค่อนข้างติดมาก เขานั้นไม่ชอบความวุ่นวายแบบนั้นเท่าไหร่ เเละคอนโดเเห่งนี้ เดินทางไม่กี่นาทีก็ถึงโรงเรียนแล้วคอนโด The Tower คอนโดขนาดใหญ่มีหลายไทป์ มีตั้งเเต่ห้องเดียว ห้องคู่ และลัคชัวรี่ แน่นอนว่าห้องของเขาเป็นขนาดที่ดีที่สุ

8คอนโดเดียวกัน ซันรีบวิ่งออกไปที่รถ ก่อนจะสตาร์ทรถเข้าเกียร์ขับออกไป อกข้างซ้ายเต้นแรง ๆ ผิดปกติเพียงแค่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้น เขาสับสนเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเพิ่มความเร็วของรถ เพื่อไปหาใครบางคนร้านไอศครีม เธอนั่งรอเขาอยู่หน้าร้าน ก่อนคนหล่อของเธอจะเดินเข้ามา ออร่าความโดดเด่นปิดไว้ไม่มิดภายใต้ชุดนักเรียน เขาเป็นรุ่นพี่ของเธอหนึ่งปี แพรว พันธิตา โชติอนันวงค์นักเรียนชั้นมอห้าทับหนึ่ง “สวัสดีค่ะพี่ซัน” เธอเจอพี่เขาในงานแข่งขันวิชาการบ่อยครั้ง มีปัญหาการเรียนอะไรเธอมักจะคอยปรึกษาเขา จนวันหนึ่งเราทั้งคู่ตัดสินใจเพิ่มความใกล้ชิดจากพี่น้อง ลองมาเป็นคนคุยหรือคบหา “รอนานไหมคะ” ซันส่งมือวางทับศีรษะคนตัวเล็ก “ไม่ค่ะ” “ไปค่ะ อยากกินไอศครีมรสสตอเบอร์รี่” เเพรวส่ายหน้าไปมา ยิ้มตาหยีส่งให้ ทั้งสองสั่งไอศกรีมคนละถ้วย ความใสซื่อ สดใสเมื่อได้ทานสิ่งที่ชอบ เกิดเป็นความน่ารักให้เขาชมเธอในใจ “โครงการนักเรียนเเลกเปลี่ยนที่ออสเตรีย” “ไปหนึ่งปีเลยนะ” “พี่ซันต้องคิดถึงเเพรวแน่ ๆ” เธอเอ่ย