All Chapters of My Baddy รักเพื่อนผิดไหม: Chapter 1 - Chapter 10

1เป็นที่หนึ่งบ้านสหบวรเกียรติ บนโต๊ะอาหารลายไม้หินอ่อนตัวยาว บนโต๊ะมีอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่าง มื้อเช้าไม่ได้มีเพียงข้าวต้มเท่านั้น มีอาหารอเมริกัน จีน ยุโรป ล้วนมีครบเพียงนายของบ้านหลังนี้ต้องการ “มื้อเช้าวันนี้คุณผู้หญิงรับข้าวต้มกุ้งเหมือนเดิมไหมคะ” มะนาวแม่บ้านสาววัยรุ่นเอ่ยถามคุณหญิงของบ้านด้วยความเคารพ “เหมือนเดิมจ่ะ มะนาว” “แล้วลูกชายของฉันยังไม่ลงมาอีกหรือ” ศิริลักษณ์เอ่ยถามขณะเดินมานั่งบนเก้าอี้พร้อมกับสายตาจ้องนาฬิกาแบรนด์ดังบนข้อมือ มะนาวเห็นคุณหญิงนั่งลงจึงเดินอ้อมนำอาหารร้อน ๆ เข้ามาเสิร์ฟ “อ่านหนังสือตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วค่ะคุณผู้หญิง” “แม้นเอาข้าวขึ้นไปให้ ทานเพียงนิดเดียวเองค่ะ” ป้าแม้นเป็นป้าของมะนาวทำงานที่บ้านตระกูลดังนี้มาหลายสิบปีตั้งแต่สมัยสาว ๆ เอ่ยสมทบ หลังจากเจ้านายสุดหล่อบนบ้านทานอาหารเหลือเยอะเกือบทุกวัน “เอ๋ มีใครแถวนี้ไปกดดันลูกหรือเปล่านะ” ชินวัฒน์ เดินลงมานำเสื้อกาวน์พาดลงเก้าอี้ ถึงอายุจะปาไปเลขสี่ปลาย ๆ ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อลดลง ภายในกรอบแว่นใสนั้นก้มลงหลบสายตาภรรย

3ปากร้าย-ใจดี “เชี้ย คนสวยแม่งเอาฉิบหาย” “ว่าแต่คุ้น ๆ ป่ะ” สิงห์เอ่ยถามพวกเพื่อนที่ตอนนี้หลายคนกำลังตั้งใจดื่มกันอย่างเดียว “ชื่อลลิน ห้องแปด” เสือตอบกลับผู้เป็นน้องโดยที่สายตาเริ่มหวานเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ โรงเรียนของพวกเขามีทั้งหมดสิบห้องแน่นอนว่าพวกเขานั้นอยู่ห้องหนึ่ง ศูนย์รวมเด็กหัวกะทิระดับความเก่งไต่ระดับไล่ลงมาจนถึงห้องสุดท้ายคือเด็กไม่เอาอะไรเลย ซึ่งถือว่าลลินก็เกือบอยู่ในลำดับห้องท้ายๆ “เห้ยซัน สนใจป่ะ” “โอ๊ย ไอเสือมึงเหยียบเท้ากูทำไม” สิงห์เเหย่แกล้งซันเล่นเพราะเขานั้นมันหนอนหนังสือแต่เพื่อนคงลืมไปว่าเขาพึ่งได้ตอบตกลงดูใจกับหญิงสาวคนหนึ่ง “เออ กูลืมโทษที” “แต่มึงแค่ดูใจป่าวว่ะ คนนี้มึงก็เอาไว้คุย ๆ ไง” “ว่าไงไอเซนต์ มึงคิดเหมือนกูป่ะ” สิงห์เริ่มหาพรรคพวกเลยโยนไปให้เซนต์หนุ่มหล่อหน้าตี๋ไม่ต่างอะไรกับซันแถมนิสัยเหมือนถอดแบบกันมา “กูไม่ใช่คนขี้เสือก” เฉียบ! เจ็บ ตึ้ง เสียงการแจ้งเตือนดัง ส่งผลให้ซันวางแก้วเหล้าในมือ และเมื่อกดอ่านข้อความนั้นส่งผลให้ค

5คนเก่งกับคนไม่เก่ง หลังจากพวกเพื่อนเขาตามเข้ามาถามไถ่ ทำให้เขานั้นลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว แต่เมื่อหันหลังกลับมาก็พบว่าเธอคนนั้นไม่อยู่แล้ว “มึงหาอะไรว่ะ“ “หรือมีคนตามมึงมา” สิงห์ถามเพราะเขาเห็นว่าเพื่อนกำลังสอดส่องหาใครอยู่ “อ๋อ เปล่ากูก็ มองหาแมว” “เเมว?” ก่อนที่เพื่อนจะถามเขามากกว่านี้ ซันจึงตบไหล่กว้างของสิงห์ก่อนจะรีบเดินขึ้นรถกลับทันที ทิ้งให้สิงห์ทำหน้างงงวยพร้อมกับเกาหัว “แมวที่ไหนว่ะ” “ไม่มีอะไรเเล้วใช่ไหม กูกลับละ” เซนต์เดินออกไปตาม เหลือเพียงเสือ “กูเข้าไปดูข้างในอีกรอบ จะรอคุยกับพวกมาเฟียกลุ่มนั้นเลย” “เเมว เเมวไหนว่ะ” สิงห์เดินตามเสือเข้าไปพร้อมกับพึมพำไปด้วย บ้านสหบวรเกียรติ ภายในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่มีร่างกายแกร่งกำลังว่ายวนไปมา หากนับรอบนี่คงเป็นรอบที่ยี่สิบ ก่อนที่คนตัวสูงจะเงยหน้าขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับถอดแว่นว่ายน้ำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคิ้วหนาจมูกโด่ง มือแกร่งเอื้อมขึ้นมาเช็ดหยดน้ำที่ใบหน้า ก่อนเขาจะหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวนำมาเช็ดหน้าอีกทีพ

7ทำความรู้จัก นักเรียนกลุ่มประธานชมรมสิบคนเดินออกมาพร้อมกับกล่องสีในมือ “ในกล่องใบนี้มีคู่สีหลายเเม่สี หากใครสีตรงกัน คนนั้นคือคู่บัดดี้ของคุณครับ” “เริ่มได้” ธามประธานนักเรียนบอกวิธีการจับฉลากครั้งนี้ ให้พวกพี่เข้าใจ ก่อนน้อง ๆ จะเริ่มเดินตามเเถวที่ตัวเองยืน บางคนยกมือภาวนาให้ได้คนที่ตัวเองแอบชอบ บางคนภาวนาให้ไม่เจอคนที่ตัวเองเกลียด… กล่องสีดำมาถึงตรงหน้าฉัน มือบางเอื้อมหยิบกระดาษด้านใน ‘ฉันขอเจอคนใจดี จริงใจกับฉัน’ ผ่านไปไม่นานทุกคนลุ้นที่จะได้รู้ว่าบัดดี้ตัวเองคือใคร บางคนทำท่าส่องรูที่ม้วน บางคนแอบเปิดไปทีละนิด ก่อนเสียงที่ทุกรอคอยจะพูดอีกครั้ง “ผมขอให้พี่ ๆ ทุกคน เริ่มเปิดได้ครับ” ฉันเปิดออกมา ‘ 🩷🩵’ อิโมจิหัวใจสีชมพูกับสีฟ้า “จากนั้น ให้พี่ ๆ ทุกคนเดินหาบัดดี้ตัวเองครับ” ทุกคนรีบเดินทักหาไปมั่ว บางคนก็ตะโกน ส่วนฉันคอยสอดส่องมองซ้ายขวา หน้าหลัง ดูใบคนที่โชว์ เดินจนมาอยู่กึ่งกลางวงผู้คน จึงตั้งใจจะหมุนตัวกลับแต่แล้ว…ปึก! ความรู้สึกแรกหลังจากหัวโ

9ฉันชอบคุณ เขาปิดประตูหน้าห้องอย่างงงงวย ถือถุงนั้นมา ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะทานข้าวเดินกลับไปนั่งอ่านหนังสือมุมโปรดอย่างไม่สนใจถุงข้าวสักนิด มือแกร่งหยิบแว่นพร้อมผ้าเช็ดซองเล็ก ๆ เช็ดกรอบด้วยความพิถีพิถัน ขัดจนแว่นเงาวับไม่มีรอย ก่อนจะดันแว่นใสใส่ตา สายตาจ้องตัวหนังสือ มือจดสรุปเนื้อหาตามความเข้าใจ ก่อนท้องจะร้องประท้วงขึ้น เพราะเขาไม่ได้ทานข้าวเย็น มีเพียงไอศกรีมหนึ่งถ้วยตกถึงท้องเพียงเท่านั้น ในคราเเรกเขาจะชวนเเพรวทานข้าวเย็นด้วยกัน แต่หญิงสาวอยากทานเพียงแค่ไอศกรีมละจะกลับไปทานข้าวเย็นที่บ้านคร๊อก~ เสียงท้องร้องยาวออกมา เขาก็ไม่สนใจอ่านหนังสือต่อคร็อก~ มือแกร่งทาบลงท้อง จิปากเบา ๆ แต่ก็ยังไม่สนใจมันจนกระทั่งคร็อก~ สายตาคมมองไปที่นาฬิกาตั้งโต๊ะแสดงเวลาสามทุ่มครึ่ง หากเขากินข้าวตอนนี้ อาหารย่อยผ่านไปที่กระเพาะใช้เวลาสองชั่วโมง “ห้าทุ่มครึ่งถึงจะนอนได้” เขาลุกขึ้นพ่นลมหายใจก่อนจะเดินผ่านโต๊ะอาหารไปโซนครัว เปิดตู้เย็นก่อนจะต้องรีบปิดลง ข้างในตู้มีเพียงน้ำเปล่าและเบียร์สองกระป๋อง แน่นอนว่าคนแบบเขาไม่ทาน