Semua Bab My Baddy รักเพื่อนผิดไหม: Bab 31 - Bab 40

29ก๋วยเตี๋ยวริมทาง NC หลังจากทานอาหารบ้านบัดดี้ตัวเองเสร็จ เขาก็ขอตัวกลับ หากว่ายังอยู่เอกภพก็ชวนคุยไม่หยุด เขารู้สึกสงสารลลินที่เธอเอาแต่มองไปทางอื่น บางครั้งก็นั่งมองตักตัวเองไม่มีเสียงพูดคุยอะไรกับใคร จนตอนนี้เราทั้งสองขึ้นมานั่งรถด้วยกันเธอยังไม่พูดอะไรเลย ต่างจากปกติหญิงสาวจะชวนคุยไม่หยุด ไม่นานรถหรูตีไฟเลี้ยวจอดข้างทาง ตรงหน้ามีร้านก๋วยเตี๋ยวริมทาง มีที่นั่งในร้านอาคารพาณิชย์เก่า ๆ และด้านนอกริมฟุตบาท “จอดทำไม” ลลินหันไปถาม “กินก๋วยเตี๋ยวกัน” เขาตอบก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเข้าไปในร้าน “ฉันสั่งแล้ว เธอเอาอะไร” “เอาวุ้นเส้นหมูน้ำใสค่ะ” ลลินสั่งก่อนจะเดินหาที่นั่ง ด้านในร้านเต็มเหลือด้านนอกริมฟุตบาท ชายหนุ่มเดินไปหยิบแก้วน้ำตักน้ำแข็งพร้อมหลอดถือมาวางบนโต๊ะที่ลลินเลือก “กินไม่อิ่มเหรอ ถึงได้แวะกินอีก” ลลินถามด้วยความงุนงง “เปล่า พาเธอมากิน” “อยากเปลี่ยนบรรยากาศด้วย ไม่เคยมานั่งกินร้านแบบนี้เลย” เขาตอบกลับเธอในขณะมือยกเหยือกน้ำดื่มเทใส่แก้วเลื่อนมาให้เธอก่อน

31จิตอาสา 2กว่าหญิงสาวจะตื่นเขาต้องปลุกเธอหลายรอบ ลลินสีหน้าไม่สดชื่นเท่าไหร่เพราะกว่าเธอจะข่มตานอนหลับได้ก็เกือบตีสอง“ลินไม่อยากไปเลย”“ลินไม่ชอบโรงบาล” หญิงสาวพูดเสียงอืดอาด สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าต้องการกลับกรุงเทพเร็วที่สุด เราทั้งสองรอรถสองแถวมารับ ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้า โรงพยาบาลเปิดให้ทำการเวลาราชการแปดโมง ยังมีเวลาเหลือให้ไปทานอาหารเช้าและอบรมก่อนเข้ากิจกรรมนี้“เราสัญญากันแล้ว”“จบกิจกรรมนี้ เธออยากได้อะไรไหม” เขายื่นข้อเสนอให้เธอ โดยไม่ได้คิดให้รอบคอบว่าเธอจะขออะไร“จริง ๆ นะ”“ซันพูดจริงนะ” ลลินจับกระเป๋าใบโปรดกำแน่นเมื่อได้ยินข้อเสนอของเขา เธออยากให้ถึงเวลานั้นแล้ว“อื้ม ทำให้ได้ล่ะ”“ห้ามคืนคำนะ”“สัญญากับลินสิ” ลลินยื่นนิ้วก้อยขึ้นมาขอคำสัญญาจากเขายิ้มด้วยความดีใจ ซันยิ้มออกมาบาง ๆ พร้อมเธอก่อนจะเคลื่อนนิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวกับนิ้วเธอไป ความหวังความอบอุ่นสื่อถึงกัน ก่อนรถสองแถวที่มาส่งทั้งคู่เมื่อช่วงเย็น บนรถมีเพื่อนร่วมห้องหกคนร่วมซันและลลินเป็นแปด ที่นั่งเต็มคันรถหลังกระบะพอดีรถเคลื่อนตัวออกผ่านป่าและบ้านผู้คนประปราย ตอนเช้าอากาศค่อนไปทางหนาวเพราะมีหุบเขา การจร

33วันสุดท้ายหรือวันสิ้นสุดกิจกรรมอาสาเดินทางมาถึงวันสุดท้ายแล้ว ผ่านวันธรรมดามาได้เท่ากับเก่งมาก เพราะผู้ป่วยรักษาเต็มเกินอัตรากำลังโรงพยาบาลจะรับไหว คนมีเงินก็จ่ายซื้อความสะดวกไป ส่วนคนเงินน้อยก็ต้องรอใช้สิทธิของรัฐบาล“แม่นั่นจะมาไหมเนี่ย” ลลินชะเง้อคอมองหาเพื่อนสาวที่ตอนนี้ได้ย้ายแผนกไปเฉพาะทาง น้ำขิงบอกเธอว่าอยากเรียนแพทย์จะสอบชิงทุนให้ได้ ตั้งแต่ที่เลื่อนขั้นในวันนั้นเพื่อนของเธอก็ย้ายไปทันที คราแรกฉันจะตามไป เพราะฉันเป็นคนติดเพื่อนเหมือนที่ติดชายหนุ่มไม่อยากอยู่คนเดียว แต่พอมาวันนี้ได้ลองอยู่คนเดียวก็ถือว่าเกิดคาด กระเป๋าเครื่องสำอางครีมบำรุงต่าง ๆ ที่เตรียมมารอเจ้าของคนใหม่ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะมารับก่อนสายตาของเธอจะสบตากับใครบางคนเข้า“สวัสดีค่ะคุณป้ะ”“เอ่อ ขอโทษค่ะ”“คุณหญิง” ลลินรีบยกมือสวัสดีคุณหญิงที่เธอช่วยเหลือในวันนั้น ตอนนี้ท่านเดินได้แล้วแต่ไม่ได้เร็วเหมือนคนวัยเดียวกัน แต่สีหน้าท่าทางดีขึ้นกว่าที่เราสองคนเจอกันวันแรก“ไม่เป็นไร ป้าไม่ถือ”“เรียกป้าก็ได้จ่ะ” ฉัตรสดีเธอเป็นทายาทเชื้อสายเจ้าแต่ทำตัวติดดินไม่ต่างจากสามัญชน มักจะแฝงตัวมาสำรวจความเรียบร้อยบ้านเมืองอยู่เ

35จุดเปลี่ยนแปลงเช้าแล้วฉันยังนอนอยู่บนเตียงที่เดิม ยังไม่ได้ลุกไปไหน เสื้อผ้าสวมใส่ก็ตั้งแต่เมื่อคืน ใจมันยังจมอยู่มันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น เสียงแจ้งเตือนอะไรจากใครบ้างไม่รู้ฉันเหมือนคนหูดับสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนอนตัวเองที่ยังมีกลิ่นเขาจาง ๆ แค่นึกถึงเธอก็อยากร้องไห้ออกมาอีกแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มก้าวขาเดินไปตรงหน้ากรอบรูปคุณแม่“ทำไมไม่มีใครชอบลินเลย”“คุณพ่อก็ไม่ชอบลิน ซันก็ไม่ชอบลิน”“ลินทำอะไรผิดนัก” เธอคุยกับคุณแม่ผ่านกรอบรูปอยู่ฝ่ายเดียว มีเพียงรอยยิ้มที่ไม่ได้แปรเปลี่ยนส่งมาให้เธออยู่อย่างนั้น ก่อนเธอจะพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ลองอีกสักตั้ง!ร่างบางจัดการซักเสื้อผ้า จัดของเข้าที่ให้เรียบร้อย หญิงสาวเดินหางานทำแบบตอนที่อยู่ด้วยกันกับเขา เขาพาเธอทำอะไรเธอทำแบบนั้นหมด จนกระทั่งเสียงเครื่องซักผ้าร้องดังขึ้น มือบางก้มหยิบเสื้อผ้าของตนเองออกมาตาก ก่อนจะหันไปด้านซ้ายก็พบว่าเขาก็กำลังตากผ้าเหมือนกัน“...” เขาตั้งใจจะรีบตากผ้าและพยายามไม่มองไปที่ห้องของเธอ แต่ฟ้าเหมือนกลั่นแกล้งให้เขามาพบกับเธอตอนตากผ้าเหมือนกัน พอหันไปมองก็พบรอยยิ้มจากคนที่ผ

37ห่วง NC“ห้ามนั่งสกปรก”พอได้ยินประโยคนั้นลลินก็พยักหน้าเข้าใจ ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะพูดเอาใจเขา เพราะรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ไม่สบายเนื้อสบายตัวสองมือกำเข้าที่กระโปรงสวยเพื่อพยุงตัวเองไว้เขามองเห็นหน้าเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นซีดเซียว แต่ทว่ากลับเมินเฉยไม่อยากแคร์เธอ เลยบังคับใจให้เลิกสนใจ“เปลี่ยนชุดสิ”“รีบว่าย รีบหัดฉันไม่มีเวลามาสอนเธอมากนัก” เขาไม่ได้ขึ้นเสียงอะไร พูดออกมาด้วยความราบเรียบ ชายหนุ่มดูไม่พอใจมากที่ต้องมาสอนเธอ เธอได้แต่นึกสงสัยว่าทำไมไม่ให้เพื่อนเขาสอนแทนล่ะ สิงห์ก็อาสาแล้ว“ไม่ต้องสอนลินก็ได้”“วันนี้ลินรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”“วันอื่นได้ไหม” เธอตัดสินใจบอกเขาไปตรง ๆ“ทำไม เธอจะให้ใครสอน”“ไอสิงห์เหรอ” เสียงเข้มเอ่ยออกมาเสียงดังขึ้น“ไปสิ” เธอรีบตอบกลับเขาไปไม่อยากเถียงกับเขา เพราะรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพูด มือบางรีบเปิดกระเป๋าหยิบชุดว่ายน้ำที่เปียกอยู่แล้วมาใส่ ก่อนจะออกมารอเขาด้านนอก สระว่ายน้ำถึงจะไม่ได้ใหญ่เท่าของโรงเรียนแต่มาอยู่บนคอนโดถือว่าใหญ่พอให้ว่ายฝึกซ้อมได้“...” สายตาของเธอเลื่อนมองคนตัวโตตอนนี้เข้าอยู่ในชุดว่ายน้ำใส่เพียงกางเกงเท่านั้น ส่วนด้านบนเขาไม