เสียงสายฝนโปรยกระหน่ำลงบนหลังคากระเบื้อง ดังไปทั่วเรือนหลังอันทรุดโทรมของตระกูลหลิน บรรยากาศชื้นเย็นและเงียบเหงาชวนอึดอัด แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ'เจียงสวิน' ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมความรู้สึกเจ็บหนึบที่ท้ายทอย ราวกับเพิ่งถูกของแข็งฟาดเข้าอย่างแรง นางยกมือขึ้นแตะศีรษะโดยสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันได้เรียบเรียงความทรงจำที่ปั่นป่วน เสียงแหลมบาดแก้วหูก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน"ตื่นแล้วหรือ นึกว่าตายไปแล้วเสียอีก!"เจียงสวินยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนเงยหน้ามองสตรีที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าหญิงผู้นั้นแต่งกายด้วยชุดบ่าวรับใช้เนื้อผ้าดี สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจและดูแคลน ดวงตาที่จ้องมายังนางราวกับกำลังมองสิ่งสกปรกและเพียงสบตากัน ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับสายน้ำหลากนางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายจีนโบราณเรื่องหนึ่ง กลายเป็น 'แม่นมเจียง' สตรีกำพร้าไร้ที่พึ่ง ผู้ถูกว่าจ้างให้ดูแล 'หลินเสี่ยวอวี๋' คุณชายน้อยวัยเพียงสี่ขวบแห่งตระกูลหลินเด็กน้อยผู้แสนอาภัพ ในเนื้อเรื่องเดิม เด็กคนนี้จะเติบโตเป็นตัวร้ายผู้เหี้ยมโหด เลือดเย็น และฆ่าคนโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพราะตลอดชีวิตในวัยเยาว์ถูก
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-08
เข้าสู่ระบบ
