All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง: Chapter 11 - Chapter 20

“ไว้ค่อยคุยกันเจ้าค่ะ” เขาพยักหน้าเพราะความสับสนมึนงงยังมีอยู่มาก ที่สำคัญตอนที่เขาพบแม่ชีที่เขาหนาน ท่านบอกเพียงให้รีบกลับมา มีใครบางคนรออยู่ เขาเดินทางรอนแรมมา2-3วัน ดื่มเพียงน้ำประทังชีวิต ดีที่ยังพักตามอารามทางผ่านได้ แต่เพราะสงครามรุนแรงขึ้นคนยิ่งหลั่งไหลเข้ามา ข้าวปลาจึงไม่ค่อยพอกินกันเท่าใดนัก เขาจึงออกเดินทางอีกครั้งโดยมีแผนที่ที่แม่ชีมอบให้ไว้ ตลอดทางเขาภาวนาหากวันนั้นทั้งนางและเขาไม่รอดขอให้ได้เจอกันเสียที….เพราะเขาเองกลัวว่านางจะหายไปตลอดกาล จนได้ยินเสียงน้ำไหลตามลำธารจึงพุ่งเข้ามาด้วยความกระหายหิว ไม่คิดฝันว่าจะเจอนางที่นี่ ถือว่าเขานั้นยังพอมีบุญอยู่บ้าง เพราะการทะลุมิติมาอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นชินเช่นนี้ ช่างไม่สนุกเอาเสียเลยจริงๆ“มีความจำของร่างเดิมหรือไม่” เป็นนางที่แอบกระซิบถาม และเห็นเขาพยักหน้า เมื่อเห็นหน้าตามมอมแมมจึงตักน้ำที่ลำธารมาให้เขา“ท่านป้า!! หลานขอประทานอภัยที่ปล่อยท่านให้หวาดกลัว“ ในความทรงจำของเขาจำได้ทุกอย่าง จำได้แม้กระทั้งสตรีตรงหน้าคอยช่วยเหลือเขาจากพ่อแท้ๆที่กลายเป็นอริศัตรูกัน”ซื่อเฉิงป้าอับจนหนทางนักว่าจะตามหาเจ้าที่ใด กลัวว่าเจ้าจะกลับไปที่หมู่บ้า

”ใช่ๆ จริงๆก็ควรแยกพักผ่อนกันตามความเหมาะสม ถือว่าเวลานี้แม่ส่งเจ้าสองคนเข้าหอ“ ใบหน้าหวานขวยเขินแต่เขากลับรีบจูงมือนางเข้าไปหาห้องพักในโรงเตี๊ยม ก่อนจะเจอกับคนบ้านใหญ่“นั่น!!ถานเตียนเถียนจริงๆด้วย พวกเจ้าสองคนพี่น้องช่างเนรคุณนัก ปล่อยคนแก่ลำบากลำบน น่าตีให้ตาย!!” ป้าสะใภ้และผู้เป็นย่าที่พักในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เหมือนกำลังเจรจาอะไรสักอย่างกับเฒ่าแก่โรงเตี๊ยม เมื่อหันมาเจอนางและพี่ชายตรงปรี่เข้ามาทุบตีทันที“หยุดๆ หยุดเดี๋ยวนี้!!” เสียงตงเยว่ฮวาตวาดลั่น“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทุบตีลูกสะใภ้ข้า!!” นางขยับมาดันเด็กๆให้ยืนอยู่ด้านหลัง มีเพียงตงซื่อเฉิงที่ยินอยู่เคียงข้างผู้เป็นป้าเท่านั้น“เหอะคนบ้านตงมอบหมายหน้าที่ให้แม่สื่อมาขอนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ถานเพ่ยเพ่ยที่เป็นป้าสะใภ้รีบเข้ามาเผชิญหน้า“เจ้าเป็นมารดานางหรือ” ตงเยว่ฮวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล จนคนถูกถามหน้าถอดสี“หรือท่านที่เป็นผู้ปกครองของนาง” จนหมายเก่าๆฉบับนึงถูกถานปิงเหยียนยื่นมาให้ตงเยว่ฮวา“ในจดหมายนี้ ท่านโหวถานหลี่เฟิ่งแจ้งชัดเจน หากผ่านพ้น16หนาว คนที่ปกครองคนบ้านรองคือถานปิงเหยียน ทุกการตัดสินใจมีเพียงเขา เจ้าเป็นคนจูงมือพ

”ช่างไม่รู้สำนึก!!“ เสียงชาวบ้านกรนด่าก่อนจะแยกย้ายกันไป “วันนี้ฤกษ์ยามไม่ดีเสียแล้ว พวกเรารีบเข้าพักเถิด ยังมีเรื่องให้ทำอีกมากมาย พักผ่อนเอาแรงกันสักนิด” เพราะรอนแรมกันมาหลายวัน ตงเยว่ฮวาจึงตัดบทและเปิดห้องในโรงเตี๊ยมก่อนแยกย้ายกันเข้านอน“นั่นอะไร” เพราะถานเตียนเถียนนั้งหลับตาอยู่กลางเตียง ตงซื่อเฉิงที่นั่งมองมานานอดขมวดคิ้วไม่ได้ จนเห็นนางลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเปิดกระเป๋าและหยิบกล่องไม้ที่เขาไม่คิดว่าจะมีออกมา“วันนี้รองท้องด้วยเจ้านี่ไปก่อนนะเจ้าคะ เพราะข้าไม่ต้องคอยหลบสายตาใคร จึงนำออกมาเช่นนี้ได้ อยู่กับท่านนี่มันดีจริงๆ” แม้เขาจะไม่ชิน แต่ก็คิดว่าไม่มีอะไรน่าตกใจไปกว่าการที่เขาและนางข้ามมิติมาได้แล้ว จึงทำได้เพียงถอนหายใจและทำใจให้ชิน“น้องรอง ตอนที่เราลงประทับตราสัญญาคล้ายว่าข้าจะเห็นท่านอาสาม!!” ถานปิงเหยียนที่เดินออกไปข้างนอกเพียงครู่ก็รีบกลับมาเคาะห้องนางพร้อมเอ่ยด้วยความตื่นเต้น“อยู่ทางใดหรือเจ้าคะ” ใจนางเริ่มไม่ดี เมื่อทางนี้ไม่ใช่ทางที่ท่านอาจะผ่านมา อีกทั้งการเป็นนายอำเภอของท่านอานั้นยากแท้ที่ข้ามมาทำเรื่องสำคัญที่อยู่คนละฝั่งของเมือง“ข้าวิ่งออกไปดูแล้ว แต่เพราะหอโอสถค

“ทั้งหมด 3100ตำลึงเงินขอรับ!!” นั่นไม่เท่ากับว่านางได้เป็นเศรษฐีแล้วหรือ แทบจะไม่ต้องดิ้นรนทำงานด้วยซ้ำ เลี้ยงพี่น้องได้อย่างสบายเลยเชียว“เอ่อ…” คุณชายสวี่หยิบตั๋วเงินออกมาอย่างไม่ใคร่พอใจนัก แต่นางมั่นใจว่าเขามีแน่นอน มือสวยงามราวกับคนไม่เคยหยิบจับสิ่งใดค่อยๆนับตั๋วเงินใบละ100ตำลึงทีละใบอย่างเจ็บปวด เขาไม่เคยต้องเสียเงินซื้อสมุนไพรเยอะเช่นนี้ เพราะสมุนไพรหายากเช่นนี้ไม่เคยมีคนนำมาขาย ส่วนใหญ่จะเป็นคนในวังที่หาซื้อมาบำรุงพระวรกายให้ฮ่องเต้และฮองเฮาในราคาเพียงจินละ200ตำลึง แต่นี่คล้ายเวรกรรมย้อนกลับ ที่เขาเคยขึ้นราคาเที่ยบยากับชาวบ้าน เขาก็โดนขึ้นราคาเช่นกัน แม้มั่นใจว่าจะนำไปจัดทำเป็นชุดแก้ไข้ขายได้แน่ๆ แต่ก็อดจะเสียดายเงินไม่ได้จริงๆ“เห็นแก่ท่านที่มีไมตรีในการซื้อขาย ข้าจะแถมน้ำยาที่ข้าได้มาจากนักพรตบนภูเขาหลางให้ท่านสองขวด น้ำยานี้ช่วยให้ร่างกายท่านมีแรงหากต้องเดินทางไกล นำไปหยอดผสมน้ำแล้วค่อยดื่ม รับลองว่า… หากได้ใช้ยามคับขันท่านจะขอบคุณข้า” น้ำพุวิญญานที่นางกรอกใส่ขวดแก้วนั้นผสมแล้ว เพื่อให้มันเจือจางลงนิดหน่อยเกรงว่าคนที่ใช้ไม่รู้ปริมานจะมีโทษแก่ผู้ใช้เสียก่อนหากใส่มากเกินไป“

”ช่างใจร้ายนัก!! ปล่อยชาวบ้านไว้เช่นนี้ต่างอะไรกับให้พวกเขารอวันตาย ขอบใจแม่นาง ข้าคงต้องไปรายงานที่ค่ายทหารใหญ่!!“ ม้าเร็วรับถุงผ้าจากมือนาง ก่อนควบม้าฝ่าความมืดออกไปด้วยความเร็ว“ลงมือเถิดขอรับ เกรงว่าข้าศึกจะใกล้เข้ามาทุกที!!” ตงซื่อเฉิงหันไปบอกเฒ่าแก่โรงเตี๊ยมเมื่อทุกคนขึ้นบนรถม้าจนหมดแล้ว พรึบ เปลวไฟที่บุกโชนในยามกลางคืนที่มืดมิด แม้จะสร้างความสนใจให้แก่ข้าศึกแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย และปล่อยให้ชาวบ้านต้องตายอย่างโดดเดี่ยว“ไฟไหม้ ๆๆ” เสียงคนที่พร้อมอพยพรีบช่วยกันตะโกนพร้อมทั้งบังคับรถม้าออกไปทางด้านหลังหมู่บ้าน“อพยพ ข้าศึกจะมาแล้ว อพยพ!!“ เพราะบ้านส่วนใหญ่ทำจากไม้ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ตอนนี้เหล่าคนที่เข้ามาพักในหมู่บ้านโกลหลพอควร เพราะมีทั้งเสียงตะโกนเรื่องไฟไหม้และข้าศึกบุก อารามตื่นมาตกใจกลางดึก แต่ละคนรีบคว้าของมีค่าและวิ่งฝ่าความมืดเพื่อเอาตัวรอดทันที ข้าวของไม่ต้องเก็บมากเพราะส่วนใหญ่เป็นคนที่อพยพเข้ามาตั้งหลักที่นี่ จึงสามารถออกเดินทางได้เลย กรุบ กรุบ กรุบ รถม้าสองคันวิ่งตามกันโดยมีตงซื่อเฉิงบังคับคันหน้า และถานปิงเหยียนบังคับอีกคันตามมา มีถานเตียนเถียนเป็นคนบอกทาง ”ไ