All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง: Chapter 1 - Chapter 10

”เราจะเอาตัวนางไปเป็นภาระทำไมกัน ให้นางนอนตายตรงนี้เสียยังดีกว่า“”ใช่ข้าเห็นด้วย อาซือกับอาเหยียนเป็นบุรุษอย่างน้อยก็ควรเอาไปด้วย“”พวกเราจะแบกรับภาระบ้านรองไปทำไม รอดก็มีบุญ ตายก็ถือว่าหมดกรรม“ เสียงพูดคุยที่นางได้ยินทุกคำแต่คล้ายว่าขยับตัวไม่ได้ทำนางจำใจต้องหลับตาอยู่อย่างนั้น ก่อนจะมีภาพแทรกซ้อนเข้ามาในหัว เป็นภาพหญิงสาวที่อยู่ในจวนใหญ่โต แต่กลับถูกกดขี่หลังผู้เป็นบิดาออกไปราชการที่ชายแดนแล้วไม่กลับมาอีกเลย ไม่เคยได้ยินข่าวคราว จนทุกคนทำใจว่าบางทีถานต้าอู๋อาจไร้ชีวิตแล้วในภพนี้ นางมีน้องชายวัย2ขวบและพี่ชายกำลังรอการสอบเป็นบัณฑิต ตั้งแต่สูญเสียมารดาผู้ให้กำเนิด ภาระทั้งหมดตกอยู่บนบ่าของถานเตียนเถียนและเพราะเป็นบ้านรอง แม้มีผู้ใหญ่ในบ้านแต่ก็ไร้คนช่วยเหลือ“เตี้ยนเตี้ยนฟื้นเถอะ หากเป็นเจ้าต้องตายให้พี่ใหญ่ตายเสียยังดีกว่า” เสียงแหบเล็กๆข้างหูทำนางขมวดคิ้ว คล้ายกับว่ามีใครบางคนไม่ยอมให้นางลืมตา แต่อยากให้นางจำทุกอย่างเอาไว้ก่อน”ทำไมถึงได้ยินภาษาแปลกๆ ทำไมถึงเห็นและรับรู้เรื่องราวพวกนี้!!“ ในสมองของนางประมวลทุกอย่างอย่างยากลำบาก คนที่ชื่อเดียวกันหน้าตาเหมือนกันนี่คืออะไร ไม่ใช่ว่า เ

“เช่นนั้น ข้าจะใช้มิตินี้ให้มีประโยชน์ ใช้ชีวิตอย่างเสรี!!” พูดจบร่างนางถูกดูดกลับไปที่เดิม ก่อนพบซือเหยียนมองนางตาแป๋ว“เด็กน้อย หิวใช่หรือไม่ ข้ามีอะไรให้เจ้าแต่ว่าา…ห้ามเสียงดังเข้าใจหรือไม่” เด็กวัยสองหนาวพยักหน้าหงึกหงัก“ข้าขอ…นมสำรับอาซือ1ที่ ขอโจ๊ก1ถ้วย!!” “ไม่สิ่ๆ3ถ้วย!!” เมื่อนึกถึงพี่ชายที่แกล้งนอนป่วยอยู่ก็เปลี่ยนคำขอใหม่“เอาอะไรอีกดี อืมมม ขอยาที่ทำให้มีไข้หน่อย!!” นางลองขอไปสุ่มๆแต่ปรากฏว่าของทุกอย่างมีจริงๆ เคร้ง เสียงดังมาจากตู้กับข้าวเก่าๆ ก่อนกลิ่นหอมจะโชยมา นางจึงรีบเปิดตู้ออกพบโจ๊กหมูพร้อมไข่ลวกปรากฏขึ้นตรงหน้า “ขอสิ่งใด ของสิ่งนั้นจะปรากฏในที่ๆควรอยู่สินะ” นางจัดการป้อนนมและข้าวให้เด็กน้อย พร้อมกินของตัวเองไปด้วย เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็รีบยกโจ๊กอุ่นๆไปให้พี่ชาย“เตี้ยนเตี้ยนนี่อะไรกัน ทำไม…ตอนข้าไปหาข้าวให้น้องเล็กจึงไม่มีของพวกนี้” เขาถามอย่างตื่นตะลึงพร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“ข้าก็ต้องแอบซ่อนไปว้บ้าง ไม่เช่นนั้นบ้านใหญ่คงมาขนไปหมด ท่านกินโจ๊กนี่รองท้องก่อนเถอะ แล้วเคี้ยวสมุนไพรนี่ตามไป ไว้คนบ้านใหญ่ไปหมด ข้าจะให้กินยาลดไข้” เมื่อพี่ชายพยักหน้าและรีบกินโ

”นายท่าน ตอนนี้คงยังเดินทางไม่ได้ เส้นชีพจรเต้นแรงเกินไป ข้ากลัวว่าหากไปจะไม่พ้นตะวันตกดิน“ หมอหันมาบอกคนบ้านใหญ่พวกเขาใช้เวลาขุ่นคิดกันเพียงครู่ก่อนท่านผู้นำตระกูลจะพยักหน้ารับ ”เช่นนั้นในสามวันนี้เจ้าจัดเที่ยบยาให้หน่อยจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว“ พูดจบก็พากันเดินกลับไป หลังหมอยาออกไปแล้วนางจัดการป้อนยาลดไข้ทันที และนั้งเฝ้าพี่ชายพร้อมคิดอะไรบางอย่าง คนบ้านตงที่นางต้องไปแต่งงานด้วย เป็นใครกัน นางต้องเจอกับอะไรอีก เป็นสตรีในยุคโบราณเช่นนี้วางตัวลำบากเหลือเกิน หากพบเจอคนไม่ดีเท่ากับว่านางไม่มีใครคอยช่วยเหลืองั้นสิ“อาซือ ไปอยู่กับอาสามเจ้าต้องเป็นเด็กดีรู้ไหม พี่หญิงของเจ้าคนนี้ไร้วาสนาดูแล แต่เจ้าต้องมีสมบัติติดตัว นั้งรอข้าตรงนี้ก่อน” นางเดินไปหลังครัวค้นหาฟืน ข้าวขาวและธัญพืชอย่างละ1กำมือจัดการต้มโจ๊กใส่หมูสับและเห็ดหอมให้เด็กน้อยและพี่ชายกิน เพิ่มเติมคือหยิบนมมาให้อีกด้วย“เด็กวัยเพียงสองขวบปีจะดูแลตัวเองได้ดีเพียงใด ข้าต้องทำดีกับอาสะใภ้ให้มากหน่อย” นางปล่อยให้เด็กชายตักข้าวกินเอง ก่อนจะตักน้ำในมิติออกมาและอาบน้ำพร้อมเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อีก5-6ชุด ทุกอย่างถูกนางพับเป็นถุงผ้าไว้สำห

“อาเตี้ยน ข้ามีบุตรชายบุญธรรมที่อยากให้เจ้าลองพูดคุย เป็นสตรีคู่หมั้นเสียก่อนถึงงานมงคลนั้นเป็นตราบาปคล้ายหมึกดำเปื้อนผ้าขาว ตงซื่อเฉิง เป็นคนดีไม่น้อยเพียงแต่ว่า…พื้นเพแต่หนหลังของบิดานั้นไม่น่าค้นหานัก หากเจ้า…“”นามว่าอะไรนะเจ้าคะ!!“ ใจดวงน้อยของนางกระหน่ำเต้นรุนแรงจนกลัวว่าทั้งสองคนจะได้ยิน นางยกมือขึ้นมากอบกุมอกข้างซ้ายไว้แน่น”ตงซื่อเฉิง!!“ ในอกไหววูบรุนแรง หรือจะเป็นเขากัน เป็นเจ้าของแหวนวงนี้หรือเปล่า…“เอ่อ น้องรองเรื่องนี้ข้าให้เจ้าตัดสินใจได้อย่างเต็มที่ เดิมทีคนบ้านใหญ่จะไม่ยอมพาเจ้าไปด้วย หากคู่หมั้นหมายของเจ้าไม่อยู่แล้ว เจ้าอาจจะลำบากในภายหน้า” ถานปิงเหยียนอยากพาน้องสาวไปด้วยอย่างไรนางก็เป็นเพียงสตรีที่มีอายุเพียง16หนาว หากไม่มีบ้านสามีคอยดูแลจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรกัน“ท่านป้า เดิมทีบ้านใหญ่จะหนีภัยสงครามไปที่เหิงเตียนจึงเร่งรัดเรื่องแต่งงาน วันนี้ท่านพี่ไม่อยู่แล้วข้าเองยังตั้งตัวไม่ถูกเจ้าค่ะ“ นางเลือกจะพูดออกไปตรงๆ ตอนนี้ทุกอย่างถาโถมใส่นางจนตั้งตัวไม่ติด และยังมึนงงกับสิ่งที่เจอภายในเวลาแค่เพียงสองวันเท่านั้น”อาเตี้ยนหากป้าจะลองชี้แนะเจ้าดู ดีหรือไม่“ หญิงสูงวัยที่

”เก็บของหนีๆๆๆ“”ข้าศึกมาๆๆ“ เป้งๆ เป้งๆ หลายบ้านเปิดไฟพร้อมความโกลหล “เจ้าว่าอย่างไรนะ ไหนข้าศึก!!” ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนจุดคบออกมาคนแรก“อยู่บนเขาลูกนั้นเจ้าค่ะ รีบเถิดเจ้าค่ะ” นางชี้ให้พวกเขาเห็บคบไฟริบรี่ของกองกำลังข้าศึก“จิงด้วย!! เก็บของๆ ข้าศึกบุกเก็บของ!!” ครานี้คนในหมู่บ้านตื่นตัวกว่าเดิมเมื่อเหล่าผู้นำหมู่บ้านช่วยกันร้องเรียก“ไปเจ้าค่ะ เรารีบออกเดินทางไปก่อน!!” นางจับจูงมือตงเยว่ฮวาเดินเร็วไปทางด้านหน้าหมู่บ้าน“น้องรอง บ้านใหญ่จะตามหาเราหรือไม่”ถานปิงเหยียนเดินตามน้องสาวพร้อมเอ่ยถาม“เวลานี้ต่อให้ตามตัวเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ เราต้องเอาตัวรอดก่อน” เสียงในหูนางเหมือนไกล้เข้ามาทุกที ก่อนที่นางจะหันไปมองและเห็นว่ามีกองทัพบางส่วนลงมาถึงตีนเขาแล้ว“วิ่งงงงง” แค่นั้นสมาชิกทั้ง5คนประกอบไปด้วยถานเตียนเถียน ถานปิงเหยียน ตงเยว่ฮวาและสาวใช้สองคนวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ชาวบ้านที่เก็บของในยามที่มืดมิดเช่นนี้วิ่งหนีตายอย่างไร้ทิศทาง“ฟังเสียงข้าไว้ๆ” ถานปิงเหยียนส่งสัญญานเสียงก่อนวิ่งนำหน้า“เร็วอีกนิดเจ้าค่ะ!!” นางพึ่งค้นพบว่าเสียงที่ได้ยินไม่ชัดนั้นห่างถึงสิบลี้คือยอดเขาแต่หากชัดขึ้นจ