Alle Kapitel von การกลับเข้าวงการบันเทิงของอดีตไอดอลสาว: Kapitel 61 – Kapitel 70

เสียงเพลงแจ๊สบรรเลงเบาๆ คลอเคล้ากับไออุ่นของกาแฟและขนมอบที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ ร้านกาแฟกึ่งสตูดิโอขนาดกะทัดรัดแห่งนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับบ่ายวันอาทิตย์ ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นความวุ่นวายของถนนด้านนอก แต่ภายในกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง ลูกโป่งสีขาวและสีเงินลอยละล่องอยู่ตามมุมต่างๆ ป้ายผ้าใบที่มีตัวอักษร ‘WD’ และรูปดาวยิ้มถูกจัดวางอย่างน่ารักบนเวทีขนาดย่อมวาดดาวยืนอยู่หลังม่าน ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบแม้ว่าอากาศในห้องจะอุ่นสบาย เธอมองลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านออกไป เห็นใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มและความคาดหวังของแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ ราวสามสิบคนที่จับจองที่นั่งจนเต็มพื้นที่ พวกเขาคือคนที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเธอเสมอมา แม้ในวันที่พายุกระหน่ำจนเกือบจะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตและแล้วสายตาของเธอก็หยุดลงที่เก้าอี้แถวหน้าสุด ตรงกลางพอดิบพอดีศรันย์นั่งอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็คสีเทาดูผ่อนคลาย แต่ก็ยังคงแผ่รังสีของผู้มีอำนาจออกมาจนคนที่นั่งข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขยับตัวอย่างเกรงๆ.... เขาไม่ได้มองโทรศัพท์ ไม่ได้สนใจใครอื่น สา

บนม้านั่งริมสระน้ำ ศรันย์และวาดดาวลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะเดินทางกลับ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าช่วงเวลาส่วนตัวที่แสนงดงามของพวกเขาได้ถูกบันทึกและกำลังจะถูกส่งต่อไปยังโลกภายนอกเพื่อสร้างพายุลูกใหม่แล้ว“หิวหรือยัง” เขาถามขณะที่พวกเขาเริ่มเดินกลับไปยังทางออกของสวนสาธารณะ“นิดหน่อยค่ะ”เธอตอบ พลางทิ้งแท่งไม้ไอศกรีมลงในถังขยะข้างทาง“งั้นไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน ฉันรู้จักร้านอาหารไทยร้านหนึ่ง บรรยากาศดี เธอน่าจะชอบ”เขากระชับมือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้นอีกนิด ไม่มีความลังเลในน้ำเสียงนั้นวาดดาวพยักหน้ารับคำ เธอเดินตามแรงจูงของเขาไปอย่างว่าง่าย ในใจของเธอมีแต่ความสุขและความอิ่มเอมจนล้นปรี่ เธอมั่นใจแล้วว่า ไม่ว่าวันข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไรอีกก็ตาม ตราบใดที่ยังมีผู้ชายคนนี้เดินอยู่ข้างๆ เธอ เธอจะไม่มีวันหวาดกลัวหรือโดดเดี่ยวอีกต่อไปศรันย์เดินนำเธอมาถึงรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ริมถนน เขาเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้เธอก่อนเหมือนเช่นทุกครั้ง วาดดาวก้มตัวลงนั่งแล้วหันกลับมามองเขาที่กำลังเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องกระทบเรือนร่างสูงสง่าของเขา ทำให้เกิดเป็นเงาทอดยาวบนพื้น เธอมองภาพนั้นแล้วยิ้

รถยนต์คันหรูเลี้ยวผ่านประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ เข้าสู่บริเวณคฤหาสน์หลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาส่วนตัว.... วาดดาวมองภาพตรงหน้าราวกับต้องมนตร์ สถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์นที่ผสมผสานความอบอุ่นของไม้และหินธรรมชาติเข้ากับความโปร่งโล่งของกระจกบานใหญ่ สวนหย่อมที่ได้รับการจัดแต่งอย่างประณีตราวกับภาพวาดยังคงมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่บนใบไม้ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายจนเป็นประกายศรันย์จอดรถสนิทแล้วดับเครื่องยนต์ ความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงเครื่องยนต์นั้นสงบอย่างน่าประหลาดใจ มีเพียงเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากที่ไกลๆ“ที่นี่.......”วาดดาวเอ่ยขึ้นเสียงเบา หันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาที่ยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตาที่มองตรงไปข้างหน้านั้นอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด“บ้านของเรา”เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้า เชื้อเชิญให้เธอก้าวตามเขาไปสู่บทใหม่ของชีวิตวาดดาววางมือลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างไม่ลังเล เขากุมมันไว้แน่นแล้วพาเธอเดินไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปยังประตูไม้สักบานใหญ่ทันทีที่ประตูเปิดออก โลกทั้งใบของวาดดาวก็พลันขยายกว้างออกไปจนสุดสายตา โถงทางเข้าที่เพดานสูงโปร่

วาดดาวสูดลมหายใจลึก เธอยืนอยู่หน้าไมโครโฟนสีเงิน ขาตั้งโลหะเย็นเฉียบจรดปลายนิ้วเมื่อเธอลองปรับระดับมันเล็กน้อย หูฟังครอบศีรษะขนาดใหญ่ตัดเสียงรบกวนจากภายนอกจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมออีกฟากของกระจกบานหนา โปรดิวเซอร์และซาวด์เอนจิเนียร์นั่งอยู่หน้าแผงคอนโซลขนาดใหญ่ แสงไฟจากปุ่มและหน้าจอนับร้อยสะท้อนบนใบหน้าของพวกเขาที่กำลังจดจ่อ“โอเคนะครับ คุณวาดดาว” เสียงของซาวด์เอนจิเนียร์ดังผ่านหูฟังเข้ามา “เราจะลองรันทรูไปก่อนรอบหนึ่ง สบายๆ นะครับ ไม่ต้องเกร็ง”วาดดาวพยักหน้าส่งสัญญาณว่าพร้อมแล้ว เธอหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ ภาพของผืนผ้าใบที่เปรอะเปื้อนด้วยสีสันหลากหลายในบ้านหลังใหม่ผุดขึ้นในความคิด ตามมาด้วยสัมผัสร้อนเร่าและอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของศรันย์ คำพูดของเขาที่ข้างหู.... *‘บ้านของเรามันจะสมบูรณ์ ก็ต่อเมื่อมีเสียงเล็กๆ ของใครอีกคนวิ่งเล่นอยู่ในบ้านหลังนี้’*รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ ความทรงจำนั้นไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว แต่กลับเป็นเหมือนสมอที่หยั่งรากลึกลงไปในใจ สร้างความมั่นคงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเสียงดนตรีอินโทรเริ่มดังขึ้นในหูฟัง ท่วง

เสียงทุ้มต่ำของเบสสั่นสะเทือนผ่านพื้นคอนกรีตเย็นเยียบใต้ฝ่าเท้าของวาดดาว มันแทรกซึมผ่านส้นสูงของรองเท้าบู๊ต คืบคลานขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง เป็นจังหวะชีพจรของอสูรกายยักษ์ที่กำลังจะตื่นจากการหลับใหล เสียงกรีดร้องของฝูงชนหลายหมื่นคนที่รออยู่ด้านนอกซึมผ่านผนังหนาของห้องพักศิลปินเข้ามาหญิงสาวนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกที่มีหลอดไฟเรียงรายล้อมกรอบ แสงสีขาวนวลขับเน้นทุกรายละเอียดบนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างสมบูรณ์แบบ ชุดเดรสสั้นปักเลื่อมทั้งตัวที่เธอสวมอยู่ดูดกลืนและสะท้อนแสงไฟเป็นประกายพร่างพราวทุกครั้งที่ขยับตัว…. ในเงาสะท้อนนั้นไม่มีวี่แววของวาดดาวคนเก่าที่เคยบอบช้ำและสับสน เหลือเพียงศิลปินหญิงที่ดวงตาคู่สวยฉายแววสงบนิ่งและมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเธอไม่ได้จ้องมองภาพสะท้อนของตัวเอง แต่สายตาทอดมองผ่านไปยังความว่างเปล่าเบื้องหลัง ราวกับกำลังมองย้อนไปยังเส้นทางที่เพิ่งเดินผ่านมา จากความเงียบสงัด ณ สุสานในวันนั้น สู่ใจกลางพายุแห่งแสงสีเสียงในวันนี้ ความต่างสุดขั้วของสองสถานที่ไม่ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกอีกต่อไป แต่กลับเป็นเหมือนชิ้นส่วนที่เติมเต็มกันและกันก๊อก.... ก๊อก....เสียงเคาะประตูดึงส