《ภารกิจรักใต้เงามังกร》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

สองปีต่อมา ฉิน เสี่ยวเฟิง อายุได้ 17 ปีแล้ว ความงามของนางได้กลายเป็นตำนานในเมืองหลวง ทุกการเคลื่อนไหวของนางเต็มไปด้วยความสง่างามและเสน่ห์ที่ดึงดูดทุกสายตา ใบหน้าของนางมีโครงสร้างที่สมบูรณ์แบบ ดวงตาเป็นประกายคล้ายดวงดาว และริมฝีปากแดงระเรื่อที่มีรอยยิ้มแสนงดงาม ผิวพรรณของนางขาวเนียนราวกับหยดน้ำผึ้ง ทรวดทรงของนางสมบูรณ์และงดงามอย่างเป็นธรรมชาติ ทรงผมยาวและดำขลับทอประกายแวววาวเมื่อกระทบแสงแดด การแต่งตัวของนางเรียบง่ายแต่งดงาม เพิ่มเสน่ห์ให้กับความงามโดยรวม การเดินของนางมีความนุ่มนวลและสง่างาม จึงไม่น่าแปลกใจที่นางกลายเป็นที่พูดถึงและชื่นชมของทุกคนในเมืองหลวงไม่เพียงแต่ฉิน เสี่ยวเฟิงเท่านั้นที่เป็นที่กล่าวขวัญถึงความงาม แต่ความงามของฉิน เจิ้งเหม่ย บุตรสาวของท่านแม่ทัพที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ก็เป็นที่กล่าวถึงและชื่นชมอย่างมากเช่นกัน ความงามของฉิน เจิ้งเหม่ย ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ใด เธอมีรูปลักษณ์ที่สะดุดตาและน่าหลงใหลไม่แพ้กันใบหน้าของเธอสวยงามและมีเสน่ห์ ดวงตาของนางแฝงไปด้วยความลึกซึ้งและความรู้สึกที่ซับซ้อน ริมฝีปากเรียวสวยยิ้มได้สะกดใจทุกคน ผิวพรรณของนางเนียนละเอียดและเปล่งประกายราวกับไข่มุก

เช้าวันถัดมา ซู เจิ้งเหวิน พร้อมกับลูกน้องคนสนิทของเขาเดินทางมาที่ตลาดของเมืองหลวงอีกครั้ง ด้วยเป้าหมายที่ชัดเจนเพื่อที่จะได้พบกับฉิน เสี่ยวเฟิง เขารู้สึกตื่นเต้นและยินดีเป็นอย่างมากที่วันนี้เขาจะได้พบกับนางอีกครั้งเมื่อเขามาถึงตลาด ซู เจิ้งเหวิน พบว่าร้านค้าของฉิน เสี่ยวเฟิง ยังคงเต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้คนยังคงอุดหนุนอย่างเนืองแน่นเช่นเคย ความนิยมของขนมหวานที่นางขายไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยซู เจิ้งเหวิน เดินเข้ามาหาฉิน เสี่ยวเฟิง ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “วันนี้ให้ข้าช่วยเจ้าอีกสักครั้งนะ” เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนยามที่คุยกับสาวน้อยตรงหน้า“ท่านเป็นถึงองค์ชายใหญ่ ท่านช่างทำตัวว่างงานนัก” ฉิน เสี่ยวเฟิง กล่าวด้วยเสียงขำขันในขณะที่เขาเข้ามาช่วยที่ร้านซู เจิ้งเหวิน ยิ้มกว้างและตอบกลับอย่างอบอุ่น “ก็ข้าคิดถึงเจ้า”คำตอบของเขาทำให้ฉิน เสี่ยวเฟิง รู้สึกเขินอายและยิ้มอย่างมีความสุข ข้อความที่ตรงไปตรงมาขององค์ชายใหญ่ทำให้บรรยากาศในร้านค้าสดใสยิ่งขึ้น และบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเขากับนางคนรับใช้คนสนิทของซู เจิ้งเหวิน ส่งสายตาพิฆาตไปยังฉิน เหวินเจี๋ย พร้อมกับมองเขาด้วยค

องค์ชาย ซู เจิ้งเหวิน ไม่เพียงแค่พานางไปเดินเล่นที่ตลาดภายในเมืองหลวงที่คึกคักและมีชีวิตชีวา แต่ยังพานางไปสัมผัสกับความงดงามของทะเลสาปที่รายล้อมด้วยภูเขาและท้องฟ้าสีคราม ตลาดภายในเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของผู้คนและกลิ่นหอมของอาหารสดใหม่ที่ลอยไปในอากาศ ขณะที่ทะเลสาปมอบความสงบและความงามที่สะท้อนผ่านผิวน้ำที่ใสกระจ่าง และทิวทัศน์ที่สวยงามรอบด้าน ทุกช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันนั้นเหมือนกับการเดินผ่านภาพความฝันที่สวยงามเกินกว่าจะบรรยายได้ โดยเวลาเหมือนจะเร่งรีบผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ละเสี้ยววินาทีที่ได้ใช้ร่วมกันนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความทรงจำที่งดงาม ทำให้รู้สึกเหมือนว่านาทีที่ผ่านไปนั้นมีค่าและรวดเร็วจนไม่สามารถจับต้องได้"องค์ชาย ขอบคุณนะ ที่ท่านได้มอบประสบการณ์ที่สุดแสนจะวิเศษให้ข้า" ฉิน เสี่ยวเฟิง พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง นางเพิ่งสัมผัสกับความหมายของคำว่ารักในแบบที่แท้จริง ความรู้สึกนี้ที่เกิดขึ้นในช่วงชีวิตนี้เป็นสิ่งที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าองค์ชายใหญ่ผู้นี้จะเป็นผู้ที่ทำให้ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นในใจของนางเริ่มเปิดเผยออกมา นาง

ภายในห้องโถงอาหาร แม่ทัพ ฉิน หย่งเทียน มองไปที่ฮูหยินใหญ่ด้วยความแปลกใจ “ฮูหยินใหญ่ เดียวนี้ข้าจะรู้สึกว่าเจ้าสงบเสงี่ยมขึ้นนะ มันเกิดเรื่องอะไรดีๆ ขึ้นกับเจ้ากัน”น้ำเสียงของแม่ทัพแสดงถึงความสงสัยและความสนใจในความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดในพฤติกรรมของฮูหยินใหญ่ สภาพแวดล้อมในห้องโถงอาหารที่เต็มไปด้วยความสงบและความรื่นรมย์มันเป็นสิ่งที่ตัวของท่านแม่ทัพไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะโดยปกติแล้วฮูหยินใหญ่มักจะเป็นฝ่ายเริ่มจุดประกายแห่งความขัดแย้งฮูหยินใหญ่กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบและเรียบเฉย “น้องไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพี่คงคิดมากไปเอง” นางพยายามรักษาสภาพอารมณ์ให้สงบและทำตัวให้เหมือนปกติที่สุด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ไม่สามารถที่จะบอกเล่าให้ใครฟังได้อย่างเด็ดขาดเพราะนางเป็นฝ่ายผิดแล้วนางก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนเอง คนอื่นรู้เข้าคงมีแต่ที่จะเหยียดหยามนางมากกว่าไม่เพียงแต่นางจะเลิกสร้างความลำคานให้กับฉิน เสี่ยวเฟิง แต่ฮูหยินใหญ่ยังสั่งบุตรสาวของนาง ฉิน เจิ้งเหม่ย ให้เลิกยุ่งกับฉิน เสี่ยวเฟิง อย่างเด็ดขาด เป็นเพราะสตรีนางนี้ร้ายกาจเกินไป มันเกินกว่าที่สองแม่ลูกจะรับมือไหว พว

ซู เจินเฉิง ฮ่องเต้ ประกาศคำสั่งอย่างเด็ดขาดในห้องโถงที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวังจากผู้เข้าร่วมงาน"ในเมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ งั้นพวกเจ้าทั้งสองก็ประลองกันซะ ใครชนะก็จะได้ ฉิน เสี่ยวเฟิง เป็นคู่ครอง" ฮ่องเต้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เสียงคำประกาศของฮ่องเต้ดังก้องในห้องโถง ทุกคนต่างเงียบสงบในขณะที่พวกเขาฟังคำตัดสินอย่างรอบคอบและจริงจัง ข้อเสนอของฮ่องเต้ทำให้เกิดบรรยากาศของความคาดหวังและความตึงเครียดสูงสุด“ซู เจิ้งเหวิน ท่านมั่นใจว่าจะเอาชนะน้องชายของท่านคนนี้ได้ไหม” นางกล่าวถามคนที่นางรักด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะโอนโยนตัวของชายหนุ่มในช่วงเวลานี้แทบที่จะเป็นโลกทั้งใบของนางไปแล้วซู เจิ้งเหวิน มองไปที่ ฉิน เสี่ยวเฟิง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ ในขณะที่เขาตอบคำถามของนางด้วยความซื่อสัตย์"ข้าขอพูดตามตรง ข้าไม่มั่นใจเลยว่าจะเอาชนะน้องชายคนนี้ได้ ข้าเป็นเพียงแค่หนอนหนังสือธรรมดาเท่านั้น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แต่ความรักที่เขามีให้ ฉิน เสี่ยวเฟิง นั้นเต็มเปี่ยมในคำพูดของเขา "แต่ข้าสัญญาด้วยชีวิตของข้า ข้าจะไม่มีวันที่จะให้ใครแย่งชิงเจ้าไปจากข้าเป็นอ