Todos los capítulos de ภารกิจรักใต้เงามังกร: Capítulo 1 - Capítulo 10

ฉิน เสี่ยวเฟิง นอนพักรักษาตัวอยู่ภายในเรือนนอนของเธอ บาดแผลจากการถูกเฆี่ยนตีนดูเหมือนจะดีขึ้นบ้าง แต่ยังคงมีอาการเจ็บปวดไม่น้อย ภาพความทรงจำที่เธอไม่อาจลืมเลือนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยังคงหลอกหลอนเธออยู่เสมอ การถูกเฆี่ยนตีอย่างโหดร้ายโดย ฮูหยินใหญ่ เนื่องจากเหตุการณ์เพียงเล็กน้อยการทำถ้วยน้ำชาแตกทำให้เธอต้องรับโทษที่ไม่สมควรฮูหยินใหญ่ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจภายในจวนที่เป็นรองเพียงแค่ท่านแม่ทัพสามีของเธอ เธอมักจะหาภาระใส่ความผิดให้กับฉิน เสี่ยวเฟิงอยู่เสมอ เพียงแค่ข้อหาเล็กๆ ก็อาจถูกกล่าวหาว่ามีความผิดร้ายแรง ซึ่งนั่นทำให้เธอต้องรับโทษอันหนักหน่วงบาดแผลที่กรีดลงไปบนร่างกายของเธอนั้นไม่เท่ากับบาดแผลที่กรีดลงในหัวใจ นี่คือการบาดเจ็บที่ทรมานยิ่งกว่าฉิน เสี่ยวเฟิงส่งเสียงหัวเราะให้กับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความสนุกสนานที่ยากจะปิดบัง แม้ในสถานการณ์ที่ท้าทายและอันตรายที่สุด ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทาจากความหวาดกลัว เพราะมันคือสิ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตที่แล้วของเธอ"คิก คิก อะไรกันเนี่ย? ร่างกายของเรากำลังสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวอย่างนั้

ในตอนนี้ ฉิน เสี่ยวเฟิง ได้ย้ายมาอยู่ในตำหนักส่วนตัวของตระกูล ซึ่งก่อนหน้านี้นางอาศัยอยู่ในเรือนของคนใช้ ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียน ไม่ได้รู้สึกของความเป็นพ่อแม้แต่น้อย แต่เพราะเขากลัวว่าจะถูกวิจารณ์จากชาวบ้านว่าเขาดูแลลูกที่เกิดจากสาวใช้ไม่ดี จึงย้ายนางไปอยู่ภายในสถานที่ที่ดีขึ้นตำหนักส่วนตัวของฉิน เสี่ยวเฟิง แม้จะมีขนาดเล็กเมื่อเปรียบเทียบกับตำหนักของลูกๆ คนอื่นๆ แต่ก็ยังคงมีเสน่ห์และความงดงามในแบบฉบับของตำหนักจีนโบราณ ภายในมีลักษณะเป็นอาคารไม้สองชั้นหลังคามุงกระเบื้องสีแดง ตกแต่งด้วยลวดลายไม้แกะสลักอย่างละเอียดที่สะท้อนถึงความประณีตและศิลปะของยุคสมัยด้านในมีพื้นที่หลักเป็นห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง แม้จะไม่ใหญ่โต แต่การจัดวางเฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักและผ้าม่านสีอ่อนทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและสบายตา นอกจากนี้ยังมีห้องนอนขนาดเล็กที่มีเตียงไม้สลักลวดลายดอกไม้และผ้าปูที่นอนสีเนื้ออ่อนที่ให้ความรู้สึกสงบและเป็นส่วนตัวตำหนักนี้มีลานภายในล้อมรอบด้วยต้นไม้และดอกไม้ที่ปลูกในกระถาง หญิงสาวสามารถเดินเล่นในสวนเล็กๆ ที่มีน้ำพุเล็กๆ อยู่ตรงกลาง สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและน่าผ่อนคลาย ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเท

ภายในห้องโถงของตระกูลฉินตอนนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงัน เหล่าลูกหลานของท่านแม่ทัพต่างมารวมตัวกันด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ แต่ละคนแสดงออกถึงความกังวลในท่าทางและแววตาของพวกเขาท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนนั่งอยู่ที่กลางห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความจริงจังและความเย็นชา เขามองไปที่ฉิน เสี่ยวเฟิง บุตรสาวของเขาด้วยแววตาที่แสดงถึงความผิดหวังและความโกรธ ท่านแม่ทัพถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “ฉิน เสี่ยวเฟิง เจ้าทำร้ายพี่ใหญ่ของเจ้าจริงใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจและความคาดหวังที่ว่าจะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนจากบุตรสาวข้างกายท่านแม่ทัพ ฉิน เจียงหลงนั่งอยู่ในสภาพที่ดูบาดเจ็บ เขามีเลือดที่มุมปากและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยว ฉิน เจียงหลงพยายามที่จะบังคับตัวเองให้สงบ แต่แววตาของเขาแสดงถึงความเจ็บปวดและความพร้อมที่จะเอาเรื่องอย่างถึงที่สุด ความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับฉิน เสี่ยวเฟิงทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดมากขึ้นฉิน เสี่ยวเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา แต่ในความเป็นจริงแสดงถึงความเย้ยหยันและความไม่ใส่ใจ “ท่าน

เมื่อฉิน เสี่ยวเฟิงลุกขึ้นและเดินออกจากตำหนักด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์นี้ดำเนินไปเช่นนั้นได้ ท่านแม่ทัพเดินตามนางไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง“ฉิน เสี่ยวเฟิง เจ้าเลิกทำตัวเย็นชากับข้าสักทีเถอะ เพราะถึงอย่างไรข้าก็เป็นพ่อของเจ้านะ”ท่านแม่ทัพกล่าวอย่างชัดเจนและจริงใจ ความหมายในคำพูดของท่านคือการเรียกร้องให้ฉิน เสี่ยวเฟิงยอมรับและเปิดใจต่อความพยายามของท่านในการเชื่อมโยงและแสดงความใส่ใจ แม้จะมีความห่างเหินในอดีต แต่ท่านแม่ทัพหวังว่าการแสดงความจริงใจนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและลูกสาวดีขึ้นฉิน เสี่ยวเฟิงหันกลับมามองท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ ก่อนที่จะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ“ท่านยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่ออีกอย่างงั้นเหรอ? แล้วที่ผ่านมา ท่านเคยทำอะไรให้พวกข้าสองแม่ลูกบ้าง? ท่านไม่เคยเหลียวแลพวกข้าหรือแสดงความสนใจในชีวิตของพวกเราเลยสักนิด ท่านมักจะทำเพื่อประโยชน์ของตัวเองอยู่เสมอ”คำพูดของนางสะท้อนถึงความรู้สึกที่สะสมมาน

แม่ทัพฉิน หย่งเทียน ฉายแววความเป็นพ่อที่ดีอีกครั้งเมื่อบุตรชายของเขา ซึ่งเกิดจากสาวใช้และเคยให้มันทำหน้าที่เป็นเพียงคนเลี้ยงม้า สามารถเข้าโรงเรียนของกองทัพได้ หลังจากที่ฉิน เหวินเจี๋ย ได้รับโอกาสทางการศึกษาและแสดงศักยภาพที่โดดเด่น แม่ทัพฉิน หย่งเทียน จึงตัดสินใจลงทุนสร้างตำหนักใหม่ให้กับลูกชายและแม่ของเขาอย่างเต็มที่ การลงทุนนี้ไม่ได้เพียงแต่แสดงถึงการสนับสนุนที่ไม่อั้น แต่ยังเป็นการให้ความสำคัญและยอมรับในความสามารถของฉิน เหวินเจี๋ย ความใส่ใจนี้เป็นการพิสูจน์ถึงความรักและการสนับสนุนของพ่อที่มอบให้กับลูกชาย“ท่านพี่ท่านจะมากไปแล้ว นี่ท่านถึงขนาดไปสร้างตำหนักใหม่ให้ไอ้เจ้าเด็กเลี้ยงม้าและแม่ของมันอย่างงั้นเชียวเหรอ ข้าและลูกไม่เห็นจะได้อะไรบ้างเลย” เหยา เหม่ยหลิง ฮูหยินใหญ่ กล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เพราะในตอนนี้บุตรที่เกิดจากคนรับใช้นั้นกลับมีสถานะที่โดดเด่นและเกินหน้าเกินตาไปมากกว่าบุตรในสายเลือดของนางเอง ความรู้สึกอิจฉาและคับแค้นใจยิ่งทำให้เหยา เหม่ยหลิงรู้สึกว่าตนเองและลูกของนางถูกมองข้ามและไม่ได้รับความสนใจหรือการสนับสนุนที่เท่าเทียมกัน“หุบปาก