All Chapters of Don't Call Me Sister: Chapter 1 - Chapter 7

Hindi ko na maalala kung kailan nagsimula.Kung kailan naging iba ang tingin ko sa kanya.Kung kailan nagsimulang maging masyadong mahaba ang bawat segundo kapag magkalapit kami.O kung kailan ko unang naisip na baka hindi sapat ang salitang stepbrother para ipaliwanag kung ano talaga si Ronan Blackwood sa buhay ko.Ang alam ko lang—may mga bagay na hindi mo planong maramdaman.At may mga taong hindi mo planong mahalin.Pero dumating sila.At kapag dumating na sila, wala ka nang magagawa kundi harapin ang gulong iniwan nila. "You're my sister, Eve."Nanigas ako.Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.Nasa harap ko si Ronan, tahimik na nakatingin sa akin habang pinipilit niyang gawing normal ang isang bagay na matagal nang hindi normal."Sister?"Tumango siya."That's what you are."Napangiti ako nang mapait.Hindi ko alam kung para kanino ang ngiti ko.Para sa kanya?Para sa sarili ko?O para sa kasinungalingang pareho naming pinanghahawakan?"Then why do you look at me like that?

May mga taong kapag unang beses mong nakilala, alam mong magiging parte sila ng buhay mo.Hindi ko alam kung ganoon si Ronan.Ang alam ko lang, dalawang araw pa lang akong nakatira sa Blackwood mansion pero parang napakarami ko nang gustong itanong tungkol sa kanya.At ang pinakaayaw kong aminin?Curious ako.Hindi dahil gusto ko siya.At lalong hindi dahil may espesyal akong nararamdaman para sa kanya.Curious lang.That's all.At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko."Good morning."Napalingon ako.Nasa dining table si Ronan.Naka-white shirt siya at may hawak na kape habang nagbabasa ng kung ano sa tablet niya."Morning."Umupo ako sa kabilang side ng table.Wala akong balak kausapin siya.Pero parang may sariling utak ang bibig ko."Do you always wake up this early?"Hindi siya agad sumagot."Usually.""Seven in the morning is early?""For some people."Napatingin ako sa kanya."Okay."Silence.I reached for the toast.He took the coffee.Tahimik.Awkward."You'r

Hindi ako nakatulog nang maayos.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Ronan.I'm trying.Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin.At marahil, iyon ang dahilan kung bakit hindi ko iyon kayang tigilan kakaisip.Trying what?Trying to stay away from me?Trying to ignore whatever was happening between us?O trying to convince himself na wala talagang mali sa paraan ng pakikitungo niya sa akin?Napabuntong-hininga ako at tumingin sa kisame."Stop thinking about him."I closed my eyes.Five seconds later, siya na naman ang nasa isip ko."Great."Bumangon ako at kinuha ang phone ko.May bagong message.Nadia: You alive?Napangiti ako nang kaunti.Me: Unfortunately.Agad siyang nag-reply.Nadia: Drama queen.Me: I barely slept.Nadia: Because of Ronan?Napatingin ako sa screen.I didn't answer.Three dots.Nadia: I KNEW IT.Me: Goodnight.Nadia: It's morning.Me: Exactly.Napailing ako bago ibinaba ang phone.I needed a distraction.Anything.Kaya bumaba ako.At iyon ang u

Hindi ko alam kung bakit parang mas tahimik ang Blackwood mansion pagkatapos kong malaman ang tungkol kay Adrian Romero.Pareho pa rin naman ang itsura ng bahay.Pareho pa rin ang malalaking bintana na nagpapapasok ng golden sunlight tuwing umaga. Pareho pa rin ang mahahabang hallway, mga lumang paintings, at mga furniture na parang hindi kailanman ginagalaw.Pero para sa akin, may nagbago.Ngayon, alam ko nang may mga sikreto sa loob ng bahay na iyon.At mas nakakatakot dahil pakiramdam ko, hindi lang ako ang taong may alam.May isang taong nakatingin.May isang taong naghihintay.At higit sa lahat, may isang taong ayaw akong tumigil sa paghahanap ng katotohanan.Pagmulat ko pa lang ng mata ko nang umagang iyon, iyon na agad ang laman ng isip ko.Who was the girl with him that night?Iyon ang tanong na iniwan sa akin ng anonymous texter. At kahit ilang beses kong sinubukang i-ignore, mas lalo lang itong lumalakas sa isip ko.Bumangon ako at matagal na nakatitig sa phone ko bago ko tu