Chapter 1: The Boy Who Came Home

Hindi ko alam kung bakit parang ang bigat ng bawat hakbang ko habang papasok ako sa Blackwood mansion.

Siguro dahil alam kong mula sa araw na iyon, hindi na magiging pareho ang buhay ko.

Or maybe because I could still feel the weight of someone's stare.

Napalingon ako sa hagdan.

Wala na si Ronan.

"Ignore him."

Napalingon ako kay Gideon.

Nakatayo siya sa tabi ni Mama habang inaayos ang cufflinks ng suot niyang polo.

"He's not exactly the welcoming type."

Napangiti ako nang pilit.

"I noticed."

Tumawa si Gideon.

"Give him time."

Time.

Iyon ang bagay na wala akong problema ibigay.

Hindi naman ako pumunta rito para maging close sa kanya.

Nandito ako dahil ikakasal ang nanay ko sa ama niya.

That's it.

Walang komplikasyon.

Walang drama.

At lalong walang dahilan para maging interesado ako sa anak nito.

"Come on, I'll show you your room," sabi ni Mama.

Kinuha niya ang isang maleta ko.

"Mom, kaya ko na."

"I know. But let me."

Napangiti ako.

"Okay."

Umakyat kami sa hagdan.

Habang naglalakad, hindi ko maiwasang mapansin ang laki ng bahay.

High ceilings.

Malalaking bintana.

Mga paintings na mukhang mas mahal pa sa buong buhay ko.

At halos bawat sulok ay tahimik.

Too quiet.

Parang bawat bagay dito ay may sariling sikreto.

"Your room is this one."

Binuksan ni Mama ang p***o.

Nanlaki ang mata ko.

"Mom."

She smiled.

"What?"

"This is bigger than our entire apartment."

Tumawa siya.

"You're exaggerating."

"I'm not."

Pumasok ako.

May malaking kama sa gitna.

Walk-in closet.

Isang maliit na balcony.

At sa tabi ng bintana, may desk kung saan puwede akong mag-aral.

Hindi ko alam kung matutuwa ako o mai-intimidate.

"Do you like it?"

Tumango ako.

"Yeah."

"Good."

Lumapit si Mama at niyakap ako.

"I know this is a lot."

Hindi ako sumagot.

"I know moving here isn't easy."

"I'll be fine."

"Promise?"

Ngumiti ako.

"Promise."

Hinalikan niya ang noo ko bago lumabas.

"Unpack first. We'll have dinner in an hour."

Tumango ako.

"Okay."

Pagkasara ng p***o, napabuntong-hininga ako.

Finally.

Tahimik.

Mag-isa.

Ibinaba ko ang katawan ko sa kama.

Napatingin ako sa kisame.

Bagong bahay.

Bagong pamilya.

Bagong buhay.

"Great," bulong ko sa sarili ko.

"Just great."

Lumipas ang halos isang oras bago ako nakapag-ayos.

Nang bumaba ako, tahimik pa rin ang buong bahay.

"Hello?"

Walang sumagot.

Napakunot-noo ako.

I walked toward the kitchen.

Doon ko nakita si Ronan.

Nakatayo siya sa counter, umiinom ng tubig.

Naka-black shirt pa rin siya.

Same cold expression.

Napatingin siya sa akin.

Tumigil ako.

"Hi."

"Hi."

Same response.

Tahimik ulit.

Okay.

This was going to be fun.

Lumapit ako sa refrigerator at kumuha ng tubig.

Habang umiinom ako, napansin kong hindi siya umaalis.

I looked at him.

"May kailangan ka?"

"No."

"Then why are you still standing there?"

"I live here."

Napatingin ako sa kanya.

"Obviously."

Bahagyang gumalaw ang labi niya.

Hindi ko alam kung ngiti ba iyon o pang-aasar.

"You talk a lot."

"And you don't talk enough."

"Maybe that's why this works."

Napakunot-noo ako.

"What?"

"Wala."

Tumalikod siya.

I watched him walk away.

"Ang weird."

Huminto siya.

Hindi lumingon.

"You'll get used to it."

Then he left.

Napatingin ako sa pintuan.

Hindi ko alam kung bakit parang gusto kong matawa.

Maybe Ronan wasn't as intimidating as I thought.

Annoying?

Definitely.

Pero intimidating?

Maybe not.

Hindi ko alam na mali pala ako.

Dinner was surprisingly peaceful.

Nandoon sina Mama, Gideon, Ronan, at ako.

Si Gideon ang halos buong oras na nagsasalita.

He talked about work.

About the wedding.

About our plans.

Ako naman, tahimik lang na nakikinig.

Si Ronan?

Tahimik din.

Halos hindi kumakain.

"Ronan."

Napatingin siya sa ama niya.

"What?"

"Your mother called earlier."

"Okay."

"She wants you to attend the dinner tomorrow."

"I'll see."

Gideon sighed.

"Ronan."

"I said I'll see."

Napatingin ako sa kanya.

There was something in his voice.

Hindi siya galit.

Pero parang ayaw niyang pag-usapan ang tungkol sa pamilya niya.

Hindi ko na pinansin.

Hindi naman ako dapat nakikialam.

Until Gideon suddenly looked at me.

"Eve."

"Yes?"

"You and Ronan will probably spend a lot of time together."

Napatingin ako sa kanya.

Then kay Ronan.

"Why?"

"Because you'll both be staying here."

"Right."

"You should get along."

I smiled.

"Of course."

Ronan put his fork down.

"I don't need a babysitter."

Napatingin sa kanya si Gideon.

"No one said you did."

"Then what's the point?"

"Ronan."

Tumahimik siya.

I looked down at my plate.

Awkward.

Very awkward.

I could feel my face heating up.

Then Ronan spoke again.

"I'll be upstairs."

Tumayo siya.

"Excuse me."

He walked away.

Napabuntong-hininga si Gideon.

"I'm sorry."

"It's okay."

"He can be difficult."

"He's fine."

Hindi ko alam kung bakit ko iyon sinabi.

Hindi naman siya fine.

He was rude.

Cold.

And clearly didn't want me here.

Pero somehow, I felt like there was something else underneath it.

Something I didn't understand.

That night, hindi ako makatulog.

Maybe because everything felt unfamiliar.

Maybe because I missed our old apartment.

Maybe because tomorrow would be another day of pretending that this was normal.

Lumabas ako sa balcony.

Cold air brushed against my skin.

The city lights were beautiful from up here.

Napangiti ako nang kaunti.

At least may isang bagay na maganda sa bagong buhay ko.

"Can't sleep?"

Napalingon ako.

Nanigas ako.

Si Ronan.

Nasa balcony niya.

Hindi ko napansin na may connecting balcony pala ang dalawang rooms.

"Obviously."

"Why?"

"New place."

Tumango siya.

"Understandable."

Tahimik ulit.

I looked at him.

"Ikaw?"

"What?"

"Why aren't you sleeping?"

He shrugged.

"Not tired."

"Right."

I turned back to the city.

"Do you hate me?"

Bigla siyang natahimik.

"What?"

"Since I got here, parang ayaw mo sa akin."

"I don't hate you."

"Then?"

He leaned against the railing.

"I don't know you."

"That's why I'm asking."

He looked at me.

"You don't have to worry about me."

"I wasn't worried."

"Good."

I rolled my eyes.

"You're really difficult."

"I've been told."

Napangiti ako.

For the first time, I saw the faintest hint of amusement on his face.

It disappeared almost immediately.

"Goodnight, Eve."

"Goodnight."

Pumasok siya sa kwarto niya.

Ako naman ay nanatili sa balcony.

Hindi ko alam kung bakit ko naramdaman na parang may kakaibang nangyari.

Wala naman.

Nag-usap lang kami.

That's all.

At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko.

The next morning, nagising ako sa tunog ng notification sa phone ko.

Nadia: Girl, buhay ka pa ba?

Napangiti ako.

Mabilis akong nag-reply.

Me: Barely.

Nadia: So??? Kamusta ang mansion?

Napatingin ako sa paligid.

"Overwhelming."

Nag-reply ako.

Me: Huge. Parang hotel.

Nadia: And your new stepbrother? 👀

Napailing ako.

Of course.

Si Nadia talaga.

Me: Annoying.

Three dots appeared.

Nadia: So he's hot.

Napatawa ako.

Me: Hindi ko sinabi 'yan.

Nadia: Hindi mo rin dine-deny.

Napatingin ako sa screen.

I was about to reply when someone knocked on my door.

"Come in."

Bumukas ang p***o.

Si Ronan.

Napatigil ako.

"What?"

"You left this."

May hawak siyang bracelet ko.

Napatingin ako sa pulso ko.

Hindi ko napansin na nawawala pala iyon.

"Oh."

Lumapit siya.

"Thanks."

Inabot niya sa akin.

Pero bago ko makuha, saglit na nagtagpo ang mga daliri namin.

A second.

Maybe less.

Pero pareho kaming natahimik.

Agad niyang binitawan.

"Be careful."

Tiningnan ko ang bracelet.

Then him.

"Why?"

"You lose things easily."

"That happened once."

"You've been here for one day."

Napatingin ako sa kanya.

"You're keeping count?"

Silence.

I smiled.

"Interesting."

He frowned slightly.

"Don't read too much into it."

"Who said I was?"

He didn't answer.

Tumalikod siya.

But before he could leave, napansin kong may maliit na marka sa kamay niya.

"Ronan."

He stopped.

"What?"

"You're bleeding."

Tiningnan niya ang kamay niya.

"It's nothing."

"Wait."

Lumapit ako.

Kinuha ko ang maliit na first-aid kit sa drawer.

"Sit."

"I'm fine."

"You're bleeding."

"I said I'm fine."

"And I said sit."

Napatingin siya sa akin.

For a moment, neither of us moved.

Then, surprisingly, umupo siya.

Tahimik kong nilinis ang maliit na sugat sa kamay niya.

"How did this happen?"

"Work."

"You work with your hands?"

"Sometimes."

"You're not making sense."

"I don't have to."

Napatingin ako sa kanya.

"You always this difficult?"

"Usually."

Napangiti ako.

"At least you're honest."

Tahimik siyang tumingin sa akin habang tinatapos ko ang paglalagay ng bandage.

I looked up.

Nagtagpo ang mga mata namin.

And suddenly—

the room felt too quiet.

Too small.

I immediately looked away.

"Done."

Tumayo siya.

"Thanks."

"You're welcome."

Lumabas siya ng kwarto.

Naiwan akong nakatingin sa pintuan.

I don't know why my heart was beating faster.

It was nothing.

A simple conversation.

A simple bandage.

A simple moment.

Nothing more.

Pero habang hawak ko ang bracelet na ibinalik niya sa akin, isang tanong ang hindi ko mapigilang isipin.

Bakit parang may mga sandaling hindi na siya mukhang stepbrother ko?

At bakit sa unang araw pa lang—

parang may isang bagay na nagsisimula nang magbago?

Hindi ko pa alam noon.

Pero balang araw, babalikan ko ang umagang iyon.

At maiisip ko kung gaano kasimple ang lahat bago namin tuluyang ginulo ang bawat bagay.

Dahil minsan, hindi mo napapansin ang unang linya na nilalampasan mo.

Hanggang sa bigla mong marealize—

matagal ka na palang nasa kabilang side.