Don't Call Me Sister

Hindi ko na maalala kung kailan nagsimula.

Kung kailan naging iba ang tingin ko sa kanya.

Kung kailan nagsimulang maging masyadong mahaba ang bawat segundo kapag magkalapit kami.

O kung kailan ko unang naisip na baka hindi sapat ang salitang stepbrother para ipaliwanag kung ano talaga si Ronan Blackwood sa buhay ko.

Ang alam ko lang—

may mga bagay na hindi mo planong maramdaman.

At may mga taong hindi mo planong mahalin.

Pero dumating sila.

At kapag dumating na sila, wala ka nang magagawa kundi harapin ang gulong iniwan nila.

"You're my sister, Eve."

Nanigas ako.

Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.

Nasa harap ko si Ronan, tahimik na nakatingin sa akin habang pinipilit niyang gawing normal ang isang bagay na matagal nang hindi normal.

"Sister?"

Tumango siya.

"That's what you are."

Napangiti ako nang mapait.

Hindi ko alam kung para kanino ang ngiti ko.

Para sa kanya?

Para sa sarili ko?

O para sa kasinungalingang pareho naming pinanghahawakan?

"Then why do you look at me like that?"

Hindi siya sumagot.

Iyon ang problema kay Ronan.

Kapag gusto niyang magsinungaling, tumatahimik siya.

Kapag ayaw niyang sabihin ang totoo, tinitingnan niya lang ako na parang kaya niyang basahin ang lahat ng iniisip ko.

At sa gabing iyon, hindi siya umiwas.

Hindi rin ako.

Lumapit ako.

Isang hakbang.

Then another.

Hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan namin.

"Say it again."

His jaw tightened.

"What?"

"Call me your sister."

Tahimik.

"Go on."

Wala pa rin.

Napatawa ako nang mahina.

"Exactly."

"Eve—"

"No."

Umiling ako.

"Don't."

Tumingin siya sa akin.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod sa mga mata niya.

Parang pagod na rin siyang magpanggap.

Parang gusto na rin niyang sabihin ang bagay na pareho naming iniiwasan.

Huminga ako nang malalim.

Then I whispered—

"Don't call me sister."

At sa sandaling iyon, alam kong may tuluyan nang nabasag.

Hindi sa pagitan namin.

Kundi sa loob ko.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa katotohanan.

Ang kinatatakutan ko na lang ay kung ano ang mangyayari kapag nalaman ito ng lahat.

Three months earlier.

Hindi ko alam na ang paglipat ko sa Blackwood mansion ang magiging simula ng pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.

Hindi ko alam na ang kasal ng nanay ko ang magdadala sa akin sa isang pamilyang puno ng sikreto.

Hindi ko alam na ang lalaking unang tingin ko ay isang mayabang at malamig na estranghero ay magiging taong hindi ko kayang takasan.

At lalong hindi ko alam na ang pangalan na una kong narinig bilang isang simpleng pangalan ng isang stepbrother—

Ronan Blackwood.

—ay magiging pangalan na paulit-ulit kong hahanapin sa bawat tahimik na gabi.

Noong araw na iyon, wala akong ibang iniisip kundi kung paano ko sisimulan ang bagong buhay ko.

May dalawang maleta sa tabi ko.

Isang kahon ng mga libro.

At isang puso na walang kaalam-alam sa kung ano ang naghihintay sa akin.

"Sera—"

"Eve."

Napatingin ako kay Mama.

She smiled.

"Sorry. Eve."

Tumango ako.

"Okay lang."

Nasa harap namin ang napakalaking gate ng Blackwood mansion.

I had seen pictures before.

Pero iba pala kapag ikaw mismo ang nakatayo sa harap nito.

Napakalaki.

Napakatahimik.

At sa kakaibang paraan, parang hindi ako welcome.

"Ready?"

Tumingin ako kay Mama.

Hindi ako ready.

Pero ngumiti ako.

"Ready."

Pumasok kami.

Hindi ko alam na sa sandaling iyon, may isang lalaki sa second floor na nakatingin sa akin mula sa malaking bintana.

Hindi ko siya nakita.

Hindi ko alam kung sino siya.

At hindi ko alam na sa unang pagkakataong iyon, ako na pala ang magiging bagong dahilan kung bakit magbabago ang buhay niya.

"Welcome home."

Napangiti ako nang marinig iyon mula kay Gideon Blackwood.

The man who would soon become my stepfather.

"Thank you."

Tinapik niya ang balikat ko bago tumingin kay Mama.

"You'll love it here."

I smiled politely.

I hoped so.

Hanggang sa may narinig akong yabag mula sa hagdan.

Slow.

Calm.

Measured.

Napalingon ako.

At doon ko siya unang nakita.

Ronan Blackwood.

Naka-black shirt siya at dark trousers. Walang kahit anong emosyon sa mukha niya habang bumababa sa hagdan.

Hindi siya ngumiti.

Hindi siya bumati.

Tumigil lang siya sa ilang hakbang mula sa amin.

At tumingin sa akin.

Diretso.

Matagal.

I shifted uncomfortably.

"This is my son, Ronan."

Ronan's eyes never left mine.

"Hi," sabi ko.

Silence.

Then finally—

"Hi."

Isang salita.

Malamig.

Maikli.

Pero hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay may kung anong kakaiba sa simpleng pagtitig niya.

Maybe I was imagining it.

Maybe I was just nervous.

Kaya ngumiti ako at iniwas ang tingin.

Hindi ko alam na sa araw na iyon, may isang bagay nang nagsimulang magbago.

Hindi pa namin alam kung ano.

Hindi pa namin alam kung saan hahantong.

At hindi pa namin alam kung gaano kalaki ang mawawala sa amin.

Ang alam lang namin—

magiging pamilya kami.

At iyon dapat ang unang rule.

We were supposed to be family.

Pero sa paglipas ng panahon, matututunan kong may mga rules na mas madaling sabihin kaysa sundin.

At may mga linya na kapag unang beses mong nilampasan—

hindi mo na kailanman makakalimutan kung saan nagsimula.