All Chapters of ปลายทางไม่อาจหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 9

วินาทีที่ข้อความยืนยันการจองตั๋วเที่ยวบินแจ้งเตือนเข้ามา ซูหว่านหยินก็วิดีโอคอลมาในจังหวะนั้นพอดีบนหน้าจอปรากฏภาพของเธอที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักโรงแรมเธอยิ้มพลางเอ่ยเรียกผม “ที่รัก ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะคะ？”ถ้าหากว่าผมไม่ได้เพิ่งเห็นโพสต์กว่าหกร้อยโพสต์นั่น ป่านนี้ผมน่าจะใจอ่อนกับคำเรียกแสนหวานของเธอไปแล้วผมไม่ได้ตอบออกไปในทันทีซูหว่านหยินเอาอกเอาใจผมอย่างทุกครั้ง “คิดถึงฉันใช่ไหมล่ะ？โปรเจกต์ทางนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว อย่างมากก็อีกประมาณสามวันเดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ เดี๋ยวซื้อของฝากไปให้นะคะ”ผมถามเธอกลับ “เธออยู่โรงแรมคนเดียวเหรอ？”สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย กลับกันยังคลี่ยิ้มกว้างตอบกลับมาเสียอีก “ก็ต้องคนเดียวสิ ฉันเคยรับปากนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเวลาออกมาทำงานนอกสถานที่จะไม่เพ่นพ่านไปไหนมาไหนมั่ว ๆ น่ะ？”ทันทีที่สิ้นเสียงของเธอเสียงหัวเราะของผู้ชายก็ดังมาจากปลายสายรอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านหยินนิ่งค้างไปวูบหนึ่งวินาทีถัดมา เธอก็เบนกล้องไปทางอื่น แสร้งเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดว่า “เพื่อนร่วมงานประชุมอยู่ห้องข้าง ๆ น่ะ เสียงดังชะมัดเลยไว้อีกสักพักฉันค่อยโทรไปหานายใหม่น

ในขณะที่บรรดาเพื่อนสาวของซูหว่านหยินพากันรุมต่อว่าผมคนละประโยคสองประโยค ซูหว่านหยินก็กำลังปลอบโยนผู้ชายคนนั้นด้วยเสียงแผ่วเบาร่างกายของผมเย็นเยียบ ความอับอายครั้งใหญ่ที่ได้รับแทบจะกลืนกินผมจนหมดสิ้น ในวินาทีที่ผมใกล้จะทนต่อไปไม่ไหว ในที่สุดซูหว่านหยินก็ปล่อยมือจากเขา แล้วเดินมาหาผมเธอกดเสียงต่ำ “ที่รัก รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่？”ผมช้อนสายตาขึ้นมองเธอ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย“หมายความว่าเธอไม่คิดจะถามว่าฉันมาที่นี่ทำไม แค่อยากรู้ว่ามาได้ยังไงแค่นั้นสินะ？”คิ้วของเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนยื่นมือมาดึงผม“อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ ไปคุยกันข้างนอก”ผมสะบัดมือของเธอออกอย่างไม่ไยดี“ฉันก่อเรื่องอะไร？”“ซูหว่านหยิน เธอปิดบังเรื่องของฉันมาถึงเจ็ดปี แล้วก็ปิดบังเรื่องของเขามาสามปี วันนี้ฉันแค่อยากได้ยินเธออธิบายต่อหน้าทุกคนสักครั้ง”“ฉันเป็นอะไรในชีวิตเธอกันแน่？”สีหน้าของซูหว่านหยินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อก่อนสิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือการเห็นผมร้องไห้เวลาที่โรคกระเพาะผมกำเริบ เธอยอมขับรถตระเวนไปเกือบครึ่งเมืองกลางดึกเพื่อซื้อยาให้ผมเวลาที่ผมปวดท้อง เธอจะกอดถุงน้ำร้อนไว้ในอ้อ

ตอนที่เครื่องบินลงจอด เม็ดฝนเล็ก ๆ กำลังโปรยปรายลงมาเบา ๆ ทันทีที่กดเปิดโทรศัพท์ แจ้งเตือนข้อความต่างก็พรั่งพรูเข้ามาจนโทรศัพท์แทบค้างซูหว่านหยินโทรเข้ามาสามสิบกว่าสาย ในตอนแรกเธอส่งข้อความมาเกลี้ยกล่อมให้ยอมโอนอ่อน และนานเข้าก็เปลี่ยนเป็นคาดคั้นอย่างร้อนรน“ที่รัก นายไปไหนน่ะ？”“หยุดก่อเรื่องได้แล้ว ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะแต่งงานกับนายน่ะ”“ที่นายลบโพสต์ออกทั้งหมดมันหมายความว่าไง？”และข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อประมาณตีสี่“ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว รับโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ？”ผมจ้องมองคำว่า “ผิดไปแล้ว” จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันเสียดสีดีเหมือนกันเธอไม่ได้รู้ตัวว่าผิดในวันที่ผมถูกเพื่อนของเธอเหยียดหยามไม่ได้รู้ตัวว่าผิดตอนที่บอกว่าจะแต่งงานกับผม แต่กลับเลือกจัดงานแต่งกับหลินอี้โจวแล้วก็ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดที่ผมจับได้ว่าเธอหักหลังกันมาสามปีเต็มเธอก็แค่เห็นว่าผมเดินออกจากชีวิตเธอจริง ๆ ถึงได้กระวนกระวายพ่อกับแม่มารอรับผมอยู่ที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้า วินาทีที่แม่เห็นผม ขอบตาของท่านก็พลันแดงก่ำ ท่านดึงผมเข้าไปกอดโดยไม่ได้ถามอะไรสักคำเมื่อได้กลิ่นน้ำยาซักผ้าที่คุ้นเคยจากตัวแม่ น

ซูหว่านหยินไม่ได้กลับไปในทันทีเธอยืนอยู่ที่ชั้นล่างจนถึงตอนเที่ยง แล้วหลังจากนั้นก็ส่งข้อความมากมายมาหาจากที่หน้าบ้าน เธอบอกว่าเธอลบช่องทางการติดต่อของหลินอี้โจวออกหมดแล้วเธอบอกว่าจะเปิดตัวว่าคบกับผม ชดใช้ในสิ่งที่เธอติดค้างมาตลอดหลายปีให้เธอบอกว่าขอแค่ผมยอมให้อภัย เธอจะยอมคุกเข่าขอร้องเพื่อนและญาติของผมทุกคนผมไม่ได้ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียวช่วงบ่าย หลินเจาโทรเข้ามาหาผมอีกครั้งครั้งนี้ น้ำเสียงของเพื่อนสนิทไม่ได้มั่นอกมั่นใจเหมือนอย่างเมื่อวาน กลับกันยังฟังดูเหนื่อยล้าอยู่ในที“อาเยี่ยน นายจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ？”ผมนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ในมือกุมแก้วน้ำอุ่นที่แม่ยื่นให้พลางถามเขาอย่างสงบนิ่ง “ฉันทำอะไร？”“หว่านหยินบินกลับประเทศข้ามวันข้ามคืนเพราะนาย ตอนนี้อี้โจวก็ร้องไห้จนแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว หมอนั่นเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน เขาไม่รู้ว่านายกับหว่านหยินคบกันอยู่”“แล้วไง？”ปลายสายเงียบไปชั่วขณะผมพูดต่อ “เพราะงั้นฉันควรจะปลอบเขา อวยพรเขา แล้วยอมยกซูหว่านหยินให้เขาง่าย ๆ แบบนั้นสินะ？”เสียงของหลินเจาแผ่วลง “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องมันม

หนึ่งเดือนต่อมา เงินในบัญชีกองกลางที่ค้างกันอยู่ก็ถูกสะสางจนเรียบร้อยซูหว่านหยินคืนเงินครึ่งหนึ่งในส่วนของผมมา ส่วนที่เกินจากนั้นเธอบอกว่าเป็นค่าชดเชยผมโอนเงินส่วนนั้นคืนไปผมไม่ต้องการให้เธอชดเชยอะไรให้การชดเชยหมายความว่าสามารถใช้ตัวเลขประเมินค่าได้ แต่เวลาเจ็ดปีที่ผมเสียไปไม่อาจใช้ตัวเลขมาประเมินค่าได้หลังจากนั้น หลินเจาก็เคยมาหาผมอีกครั้งเขายืนอยู่ที่ชั้นล่างบ้านผม ในมือถือเค้กที่ผมเคยชอบที่สุด พร้อมกับดวงตาบวมช้ำเขาบอกว่า “อาเยี่ยน ฉันผิดไปแล้ว”วันนั้นลมแรงมาก แต่เมื่อผมได้เห็นเขาจู่ ๆ ก็พลันนึกย้อนไปถึงฤดูร้อนช่วงมัธยมปลายตอนนั้นเราสองคนยืนเบียดกินไอศกรีมแท่งเดียวกันอยู่หน้าร้านขายของ หัวเราะและให้สัญญากันว่าถ้าใครแต่งงาน อีกคนจะต้องเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ความจริงใจในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องโกหกแต่การหักหลังในครั้งนี้ก็เป็นความจริงผมไม่ได้รับเค้กมาจากเขา“หลินเจา ฉันไม่ได้เกลียดนาย”ในแววตาเขาเพิ่งจะมีประกายความหวังถูกจุดขึ้น ผมก็พูดต่อว่า “แต่ฉันก็จะไม่ให้อภัยนาย”น้ำตาของเขาร่วงลงมาในทันทีผมหันหลังเดินกลับชั้นบนโดยไม่หันกลับไปมองอีกหลังจากนั้นผมก็ได้ยินว่า